บทที่ 5 ความสูญเสีย

ก็อก ก็อก เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นมา

"คะ " ดอกแก้วขานรับ แล้วเปิดไฟในห้อง ให้สว่าง

"นาย มีอะไรคะ " ดอกแก้วถามออกไปทันทีที่เห็นคนที่ยืนหน้าห้อง นายเปิดประตูให้กว้างกว่าเดิมแล้วเดินตรงเข้ามาในห้อง

"ไม่เปิดแอร์ ร้อนจะตาย "

นายจัดการเปิดแอร์ให้ทำความเย็นแล้วมองรอบๆห้อง ก่อนจะหยุดที่คนที่ยืนอยู่ ใบหน้าสวยใสตาแดงก่ำ จมูกแดง อย่างน่าสงสาร เพราะร้องไห้ในห้องน้ำมาอย่างหนัก วันนี้ทั้งวัน ดอกแก้วชา และแทบจะร้องไห้ไม่ออก แต่พออยู่เพียงลำพังในห้องน้ำ น้ำตาก็ไหลออกมาจนเจ้าตัวกลั้นไม่อยู่

"ร้องไห้เสียใจ ก็ร้องได้นะ แต่เธอต้องเข้าใจสัจธรรมของชีวิต การเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมชาติ คนตาย ตายไปแล้ว ไม่รับไม่รู้อะไรแล้ว แต่คนอยู่ต้องสู้ ต้องใช้ชีวิตต่อไป เข้าใจไหม "

ดอกแก้วไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน เพราะพอนายออกจากห้องไป เธอก็ล้มลงนอนบนเตียง ความทรงจำของเธอกับพ่อมีเพียงการย้ายไปตามที่ต่างๆ พ่อกินเหล้าตลอดเวลา แต่ทุกวันที่1 เธอจะได้รับธนานัติจากพ่อทุกเดือนไม่เคยขาด และการพบกันครั้งล่าสุด พ่อได้งานที่ไร่ภูบดินทร์

ก็อก ก็อก "ดอกแก้ว ดอกแก้ว " เสียงป้าเคาะประตูห้องเรียกอยู่ด้านนอก ดอกแก้วรีบเปิดโทรศัพท์ดูเวลาแล้วรีบขานรับทันที

"จ้ะ ป้า " เครื่องทำความเย็นแผ่ออกไปถึงด้านนอกทันทีที่เปิดประตู

"เปิดแอร์เย็นฉ่ำเลยนะ "

ป้าดุออกมาตามตรง เพราะคิดว่าไม่เหมาะไม่ควร

"ฉันเปิดเองป้า อบขนาดนั้น นอนไม่เปิดแอร์เป็นลมตายพอดี " เจ้าของบ้านบอก แล้วมองแขกที่ยืนหน้าซีดอยู่

"ไปอาบน้ำเตรียมตัว มากินข้าว เดี๋ยวจะพาไปบ้านพ่อเธอ "

รถเอสยูวีคันใหญ่ มาจอดตรงบ้านสังกะสีปลูกติดกันเป็นแนวที่ด้านท้ายไร่

ลูกน้องที่ตื่นมาเตรียมตัวไปทำงาน ออกมาทักทายนาย ชาติเดินมาหาลูกพี่ทันที

"นี่แหละบ้านพ่อเธอ "

นายภูเดินนำเข้าไปก่อน เพื่อมองด้านใน ที่รกสกปรกเต็มไปด้วยขวดเหล้าและกองเสื้อผ้าเก่า บัตรประชาชน โทรศัพท์เครื่องเก่าและเงินประมานสองพันบาท มัดอยู่ในถุงพลาสติก นายรับมาจากมือลูกน้องแล้วยื่นส่งให้

"เก็บไว้นะ นี่ของพ่อเธอ ส่วนนี่ที่เหลือ ฉันจะจัดการให้เอง " น้ำตาของดอกแก้วไหลออกมาอีกครั้ง เธอไม่มีพ่อแล้วจริงๆใช่ไหม

นายภูสั่งงานลูกน้องอยู่ภายนอก ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่ด้านในบ้านพ่อเพียงลำพัง เสียงรถแล่นออกไป พร้อมกับเสียงคนงานที่เงียบต่างจากเมื่อสักครู่ตอนเข้ามา

"ไปเถอะดอกแก้ว ไปรับพ่อเธอกัน "

ศาลาสวดศพที่อยู่ในวัดต่างจังหวัด ต่างจากงานศพในเมืองมากนัก คนชนบทมีแรงกายมาช่วยกันเต็มที่ โดยไม่ต้องเอ่ยปาก สถานที่จัดงานถูกกวาดทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่ เธอ ก้าวเข้ามา ห้องน้ำขัดสะอาดเอี่ยมจนไม่คิดว่าที่นี่เป็นห้องน้ำวัด ดอกไม้หน้าโลง มาถึงศาลาตั้งแต่เช้าตรู่ ถ้วยชามแก้วน้ำ วางคว่ำเรียงรายเอาไว้พร้อมใช้งาน

ดอกแก้วไม่รู้ว่าเพราะพ่อเธอหรือไม่ที่เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน แต่ดอกแก้วมั่นใจอย่างหนึ่งว่าเพราะบารมีของชายคนที่ยืนเคียงข้างเธอทำให้งานศพของชายไร้ญาติมิตร ไม่มีเงินทองคนนี้ มีงานศพที่ดีเหลือเกิน

คนงานหลายคนมองนายและเด็กสาวในชุดสีดำ " นี่ลูกสาวนายเกรียง "

คนเป็นนายบอกออกมา ดอกแก้วยกมือไหว้คนบนศาลาอย่างนอบน้อม แล้วมองรูปพ่อที่ตั้งรอเอาไว้ก่อนแล้ว

น้ำตาเริ่มร่วงหล่นลงมาอีกที ด้วยเพราะความเสียใจ ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าสีน้ำเงินถูกยื่นให้ตรงหน้า แล้วบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

" อย่าร้องไห้มากไปกว่านี้ เพราะเธอยังต้องเจอเรื่องอีกมาก วันนี้แค่เริ่มต้นเท่านั้น "

ร่างของพ่อใส่ชุดเสื้อสีฟ้าเข้มกางเกงยีนส์สีดำ สวมรองเท้าคู่ใหม่เพื่อการออกเดินทางไปยังที่แสนไกล ดอกแก้วแทบจะล้มพับไปตรงนั้นทันทีที่เห็นพ่อ แต่คนข้างๆกลับประคองเอวบางเอาไว้ แล้วพามานั่งที่เก้าอี้

" พวกนั้นอาบน้ำแต่งตัวใหม่ให้พ่อเธอแล้ว ถ้าเธอเห็นแล้ว ก็นั่งตรงนี้ รอให้พวกนั้นจัดการไปเองเถอะ "

เค้าบอกแล้วลูบผมเธอเบาๆ ดอกแก้วไม่รู้เพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อมือเค้าสัมผัสที่ผมของเธอ

อาหารการกินหลายหม้อ ถูกยกลำเลียงลงมาจากรถกะบะคันใหม่ คนงานนับสิบคนเฮละโลกันไปช่วยยกแล้วจัดแจงจัดอาหารให้คนเป็นนายก่อน

" จะเที่ยงแล้ว กินข้าวกินปลาให้เรียบร้อย คืนนี้สวดคืนแรก เธอจะไม่มีเวลาได้กินข้าวไวแน่นอน "

ข้าวมื้อเที่ยงผ่านคอไปอย่างยากลำบากแต่คนที่นั่งข้าง มักจะตักกับข้าวใส่จานให้เสมอ พร้อมส่งสายตาดุๆตามมา

" แก้วกินไม่ลงค่ะ "

ดอกแก้วบอกเสียงเบา คนตัวโตทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ แล้วลุกไปจากโต๊ะ ก่อนจะกลับมาพร้อมกับแซนวิชอันเล็ก และ นมเปรี้ยวอีกกล่อง

" กินให้หมด แล้วจะพาไปกราบพระ " เสียงดุบอกออกมาแล้วลุกไปสั่งงานลูกน้องอีกที

" พวกผู้ชายอยู่ที่นี่สัก4-5คน พวกผู้หญิงแบ่งไปช่วยทำครัวสัก3คน แล้วก็คอยดูแลที่นี่ สัก2คน น้ำกินน้ำแข็งของแห้ง ให้ไอ้ชาติไปจัดการ จะซื้ออะไรจะหาอะไร ไปเอาเงินที่ไอ้ชาติ บอกแม่ครัวทำกับข้าวมากหน่อย ขนมของว่างไอ้ชาติมันสั่งจากร้านในอำเภอมาแล้ว ถ้าไม่พอ ก็เข้าไปเอาที่ร้านไอ้โกมา บอกฉันสั่ง "

" จะมีแขกมาหรอครับนาย ถึงได้สั่งอาหารเยอะขนาดนี้ " ลูกน้องถามออกมา

" อย่างน้อยก็เป็นร้อยสองร้อย " นายคาดการณ์เอาไว้

" คนงานเราก็ร้อยกว่าคนในหมู่บ้านยังไงก็ต้องมาเคยเห็นหน้ากันอยู่ พวกกันเอง ยกมาให้หมดทั้งไร่ นายเกรียงจะได้ไม่เหงา มาอยู่เป็นเพื่อนหน่อย แค่สามคืน "