บทที่ 15 ตอนที่15

“กรี๊ดดดด”

คนจะอาบน้ำทิ้งขันแล้วกรีดร้องสุดเสียงพร้อมกับเปิดประตูผัวะวิ่งแน่บออกจากห้องอาบน้ำไม่คิดชีวิต สองมือเล็กถลกผ้าถุงวิ่งหน้าตั้งไปหาคนที่นั่งอยู่บนแคร่ และเขาก็ลุกทันทีเหมือนกันเมื่อได้ยินเสียงร้องของเธอ

“พี่...พี่คะ ตุ๊ก...ตุ๊กแก!”

ร่างเล็กกระโจนพรวดเข้ารวบรัดรอบลำคอแกร่ง สองขาหนีบเอวหนาเอาไว้แน่น ปากก็รัวบอกปากคอสั่นไปหมด จนนักรบต้องใช้แขนข้างหนึ่งช้อนใต้สะโพกอุ้มร่างที่กระโดดมาหาเอาไว้เกือบไม่ทัน มืออีกข้างก็รีบดีดบุหรี่ทิ้งพื้นพลางขยี้ด้วยปลายเท้า ก่อนจะมาสามัคคีกับแขนอีกข้างอุ้มคนขวัญกระเจิงเอาไว้ทั้งตัว เรียวปากได้รูประบายยิ้มกว้างอย่างอดขำไม่ได้

“ยุ่งไม่อาบแล้ว” คนขวัญหายยังโวยวายแตกตื่น

“ไม่อาบน้ำคืนนี้ก็นอนนอกบ้านเลย” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้มๆ หากปากยังแต้มยิ้มอยู่น้อยๆ

“ไม่เอา! ยุ่งกลัว...ยุ่งกลัว”

ศีรษะเล็กส่ายรัวๆ อยู่กับซอกไหล่แข็งแรง สองแขนยังโอบรัดลำคอหนาเอาไว้อย่างเหนียวแน่น นักรบต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง เพราะร่างอวบอิ่มในชุดผ้าถุงเปียกๆ ที่แนบอยู่กับแผงอกไปทุกสัดส่วน มันกำลังกระตุ้นเลือดในกายของเขาให้ร้อนระอุขึ้นมาเรื่อยๆ จนเริ่มขำไม่ออก ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามข้างหู

“ผมกับตุ๊กแกกลัวอะไรมากกว่ากัน”

“ตุ๊กแก!” หฤทัยโพล่งตอบแทบไม่ต้องคิด

“โอเค งั้นไปอาบด้วยกัน”

“ไม่ๆ ไม่เอานะ! พี่น่ะ ยุ่งไม่อาบแล้ว ยุ่งกลัว...”

นักรบไม่สนใจเสียงแว้ดๆ ข้างหูนั้น เขาพาคนที่เกาะเป็นลูกลิงก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องอาบน้ำ ขณะที่หฤทัยก็ได้แต่หลับตาปี๋ เธอกอดรัดรอบลำคอแข็งแรงไม่ยอมปล่อยและแน่นกว่าเดิม ในเมื่อเธอไม่ยอมคลายอ้อมแขนชายหนุ่มจึงจัดการตักน้ำราดรดทั้งร่างตัวเองและคนในอ้อมแขนไปสี่ห้าขัน ก่อนจะเอ่ยบอก

“ถูสบู่เร็วๆ”

หากร่างเล็กบนตัวก็ยังไม่ยอมขยับ ขนาดว่าเขาละแขนออกทั้งสองข้าง แต่ทั้งขาทั้งแขนเล็กๆ นั้นยังเกาะติดร่างเขาเอาไว้แน่นหนึบแทบหายใจหายคอไม่ออก นักรบจึงจำต้องใช้มาตรการขู่

“ถ้าผมอาบเสร็จก่อนไม่รอหรอกนะ”

นั่นแหละหฤทัยถึงรีบกระโดดลงมายืนกับพื้น คว้าสบู่มาฟอกอย่างด่วนจี๋ คิดว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธออาบน้ำแบบลวกๆ ที่สุดในชีวิต เสร็จก็หลับหูหลับตาตักน้ำราดเอาๆ อยู่หลายสิบเที่ยว ก่อนจะรีบแจ้นหนีออกไปจากห้องอาบน้ำ ปล่อยให้นักรบส่ายหัวให้พร้อมกับแย้มยิ้มขำอย่างอดไม่ได้

กว่านักรบจะอาบน้ำ สระผม แปรงฟันเสร็จก็หลายนาทีต่อมา ทว่าคนที่แจวอ้าวออกมาก่อนก็หนีขึ้นบ้านไปแล้ว เหลือเอาไว้แค่กองผ้าถุงเปียกๆ ที่วางอยู่บนแคร่ กับเสื้อผ้าชุดเดิมของคุณเธอ ชายหนุ่มจึงหยิบผ้าขาวม้าอีกผืนมาผลัดแทนผืนที่เปียก จากนั้นก็เอาผ้าขาวม้ากับผ้าถุงเปียกๆ ไปตากไว้ที่ราวตากผ้าใต้ถุนบ้าน แล้วกลับมาหยิบทั้งชุดของตัวเองและเสื้อผ้าของคนที่หนีไปอยู่บนบ้านเอาไปผึ่งตากลมให้ด้วย แม้แต่ซับในตัวจิ๋วๆ เขาก็เอาไปขึ้นราวแล้วหนีบเอาไว้ให้อย่างดี

พอตากผ้าเสร็จนักรบก็ต้องโคลงศีรษะเบาๆ ไว้อาลัยให้กับการกระทำของตัวเอง เพราะเขาไม่เคยบริการให้ผู้หญิงคนไหนชนิดถึงซับในเช่นนี้มาก่อน ปกติถอด จัด แล้วก็จบ แต่ตากให้นี่ยังไม่เคย และไม่คิดด้วยว่าตัวเองจะมาทำอะไรแบบนี้ด้วย หากเขาก็ทำไปแล้ว มันก็จะรู้สึกแปลกปนอึ้งอยู่หน่อยๆ นักรบหยิบกางเกงขาก๊วยมาสวม เสร็จแล้วก็ดึงผ้าขาวม้ามาพาดบ่าเอาไว้ ก่อนชายหนุ่มจะก้าวขึ้นไปบนบ้าน

ร่างเล็กในชุดผ้าถุงกับเสื้อคอกระเช้าหลวมๆ นั้นทำเอานักรบต้องลอบยิ้มขำ ก็หน้าตาอ่อนๆ ใสๆ ราวกับเด็กสาวมัธยมปลาย พอมาอยู่ในชุดวัยป้าเช่นนี้มันช่างไปด้วยกันไม่ได้เลย หากเสื้อคอกระเช้ามันหลวมมาก เพราะนางแจ่มค่อนข้างตัวใหญ่ พอมาอยู่บนตัวเธอ คอเสื้อมันเลยคว้านลึกจนเห็นร่องความอวบอิ่มอยู่รำไร ทำเอาชายหนุ่มต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ จากเด็กสาวน่ารัก กลายมาเป็นสาวเอ็กซ์เซ็กซี่ได้ทันตาแบบนี้ ต้องเรียกว่าไปด้วยกันได้ดีเลยต่างหาก แต่สาวเจ้าคงไม่รู้ตัว เพราะร่างเล็กกำลังนั่งพับเพียบพิงหลังกับประตูห้องนอนของนางแจ่ม และทำหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมแปลกๆ นักรบจึงเลิกคิ้วให้เป็นเชิงถาม

“ป้าแจ่มต้องลืมยุ่งแน่ๆ เลย เข้าห้องปิดประตูลงกลอนเสียดิบดี ยุ่งทั้งเคาะทั้งเรียกตั้งหลายรอบแล้ว แต่ป้าแจ่มก็กรนสนั่นใส่ยุ่งลูกเดียวเลย”

เสียงเล่าจ้อยๆ พร้อมหน้ามุ่ยสนิทนั้นทำให้นักรบอยากจะขำ แต่ยังปั้นหน้าตาเรียบนิ่งเอาไว้ได้ ชายหนุ่มเข้าใจหัวอกคนทำไร่ทำสวนดี คิดว่านางแจ่มคงไม่ได้ตั้งใจจะลืมหรอก ชาวไร่ชาวสวนก็แบบนี้แหละ นอนแต่หัวค่ำ และผลจากการกรำงานในสวนผักมาทั้งวัน พอหัวถึงหมอนก็คงหลับเป็นตาย

“ไปนอนไป”

ชายหนุ่มบอกพลางพยักพเยิดหน้าไปตรงมุ้งกลางบ้านที่นางแจ่มกางเอาไว้ให้

“แล้ว...พี่ล่ะคะ”

นักรบไม่ตอบ แต่ก้าวไปปิดสวิตช์ไฟตรงเสากลางบ้านลง ทำให้บ้านทั้งหลังมืดสนิทไปทั่วบริเวณ หฤทัยสะดุ้งแล้วรีบคลานเข้าไปในมุ้ง มันไม่มีฟูกนอนใดๆ ทั้งสิ้น มีแค่เสื่อที่ทำจากต้นกกปูพื้นเอาไว้เท่านั้น มีหมอนหนึ่งใบ และมีผ้าบางๆ เอาไว้สำหรับห่มหนึ่งผืน ทว่าเธอยังไม่ทันจะได้ล้มตัวลงนอน ร่างใหญ่ที่มีแค่กางเกงขาก๊วยสวมติดตัวก็มุดเข้ามาในมุ้งพร้อมกับเอ่ยบอกทื่อๆ

“นอนด้วย”