บทที่ 5 ตอนที่5

เมื่อแน่ใจว่าเธอน่าจะอยู่ได้ด้วยตัวเองชายหนุ่มก็เตรียมจะก้าวออกไปจากบ้านพัก ถ้าหากว่าจะไม่ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน

“พี่คะ”

นักรบชะงักเท้าแล้วหันกลับไปมองก็เจอรอยยิ้มสดใสทั้งปากทั้งตาส่งมาให้ ก่อนเจ้าของรอยยิ้มพริ้มเพรานั้นจะเอ่ยดังตามมาอีกประโยค

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยยุ่ง”

ชายหนุ่มไม่ได้ว่าอย่างไร ทำเพียงพยักหน้าน้อยๆ แล้วก้าวออกจากประตูบ้านพักไป หฤทัยจึงหันกลับไปล้างจานต่อ หากเรียวปากอิ่มแต้มยิ้มบางๆ อยู่ตลอดเวลา ขณะที่สองมือล้างจาน ปากก็ฮัมเพลงไปด้วยอย่างคนอารมณ์ดีสุดกู่

“อยู่ๆ ก็มาหวานใส่ เอาอกเอาใจกับฉัน

มาออดมาอ้อนอย่างนั้น ฉันดูว่ามันยังไงๆ อยู่นะ

เปิดปากก็เห็นลิ้นไก่ ต้องการอะไรหรือเปล่า

ทำเป็นมายิงมุกเก่า ฉันว่าฉันเดาใจเธอไม่ผิดนะ

มาทำแบบนี้ดูไม่น่าไว้ใจ เธอต้องการอะไรจากฉัน

เท่าที่เห็นก็คงพอรู้ทัน เธอมีแผนการ แววตามันฟ้อง

รู้นะ ฉันรู้นะ ว่าเธอคิดอะไรอยู่

แววตามีเลศนัย หัวใจคิดอะไรอยู่...”

( เพลง คิดอะไรอยู่ / ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์ สังกัดค่าย จีนี่ เรคคอร์ด )

เพลงยังไม่ทันจบดี ส่วนถ้วยกับจานไม่กี่ใบในตะกร้านั้นเธอล้างและคว่ำเก็บบนชั้นเสร็จเรียบร้อย พอหันกลับจะออกจากครัวคนอารมณ์ดีก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เพราะคนที่คิดว่ากลับไปแล้ว มายืนกอดอกพิงไหล่กับกรอบประตูครัวอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ก็คือเขาต้องได้ยินที่เธอร้องเพลงแน่นอน หฤทัยคลี่ยิ้มจืดเจื่อนอย่างคนเขินจัด และที่น่าเขินยิ่งกว่าก็เมื่อคนมาแอบฟังคนอื่นร้องเพลงเอ่ยออกมาทื่อๆ พร้อมหน้าตายสนิท

“ร้องเพลงในครัวระวังจะได้ผัวแก่”

หฤทัยอ้าปากค้างหน้าเหวอไปเลย นี่เขาไม่ได้หยอดเธอใช่ไหม คิดแล้วหน้าก็แดงซ่านตามมา มือไม้ก็เริ่มทึ้งชายเสื้อยืดเล่นเป็นพัลวันแก้เขิน

“ไม่ต้องเขิน พูดเฉยๆ ไม่ได้จีบ และผมเพิ่งสามสิบห้า ไม่ได้แก่ขนาดนั้น”

พูดๆ เสร็จเขาก็หันหลังก้าวออกจากครัวเดินตรงออกจากประตูบ้านพักไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้คนเขินค้างอยากจะหาอะไรปาตามหลังไปซะเหลือเกิน คนบ้าอะไรแบบนี้นะ ชอบดับมโนของเธออยู่เรื่อยเลย สามสิบห้างั้นเหรอ เมื่อเทียบกับเธอที่เพิ่งจะยี่สิบสองมาหมาดๆ เขาเรียกว่าแก่ย่ะ หฤทัยย่นจมูกตามหลังไปรัวๆ ก่อนจะก้าวเขยกๆ ไปปิดประตูบ้านพัก แล้วค้อนประหลับประเหลือกเอากับประตูอย่างเคืองคนเพิ่งออกไปไม่แล้วไม่หาย

ขณะเดียวกันทางด้านร่างใหญ่ที่เพิ่งก้าวลงมาจากบ้านพักของสาวเจ้าก็หยักยิ้มมุมปากน้อยๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ขำแบบนี้มานานมากแล้ว ก็เขานั่งสูบบุหรี่ตรงที่ระเบียงอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็มีบทเพลงจังหวะโจ๊ะๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากในบ้าน แล้วเสียงใสๆ นั้นมันแยงเข้ามาในหูจนเขาอดที่จะลุกเดินตามเสียงไปยืนฟังใกล้ๆ ไม่ได้ ยิ่งได้เห็นท่าทางเขินอายนั้นยิ่งน่าแกล้ง เขาเลยจัดให้ไปเบาๆ ผู้หญิงบ้าอะไรมโนเก่งจริง และดูเหมือนคุณเธอจะเซ้นส์ดีซะด้วย นักรบคิดพลางส่ายหัวเบาๆ

ทว่าขณะที่กำลังคิดปลงกับเรื่องยุ่งเหยิงนั้นได้แล้ว ก็ดันมีบทเพลงดังแว่วๆ มาจากหน้าบ้านพักหลังหนึ่ง ซึ่งมีเด็กวัยรุ่นทั้งชายและหญิงห้าหกคนกำลังตั้งวงเล่นกีตาร์กันอยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านพัก

“ทำไมเธอต้องยิ้มทุกทีที่เดินสวนกัน

ทำไมเธอต้องหวานทุกคำที่เอ่ยวาจา

ทำไมเธอต้องซึ้งเวลาที่ฉันมองตา ฉันจะบ้า อยู่แล้ว

เหมือนเธอมีเวทมนตร์ ทำให้ใจฉันอ่อน

รู้ไหมเธอว่าใครเดือดร้อน

ฉันแพ้ทางคนอย่างเธอ มันเอาแต่เพ้อไม่กินไม่นอน

อยากบอกเธอสักครั้ง โปรดเถอะนะขอวอน

หยุดน่ารักได้ไหม ใจฉันกำลังละลาย โอ๊ว โว โว...”

( เพลง แพ้ทาง / ศิลปินลาบานูน สังกัดค่าย จีนี่ เรคคอร์ด )

จากที่เดินทอดน่องช้าๆ ด้วยความใจเย็น นักรบต้องรีบก้าวยาวๆ หนีบทเพลงนั้น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน รู้แต่ว่ามันป่วนประสาทเขาอย่างที่สุด จนต้องเดินจ้ำหนีเข้าบ้านพักให้ไวที่สุด

เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ นักรบพากายกำยำในชุดนอนซึ่งเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้ายืดขายาวสีเทาใส่สบายๆ ก้าวออกมานั่งตรงเก้าอี้นอกระเบียงหน้าบ้านพัก สองเท้ายกขึ้นวางพาดบนราวระเบียงพลางเอนหลังลงกับพนักเก้าอี้ ในมือข้างหนึ่งมีแก้วเหล้าที่เจ้าตัวจิบเรื่อยๆ จนเหลืออยู่ครึ่งแก้ว มืออีกข้างก็คีบบุหรี่อัดควันเข้าปอดอยู่เป็นระยะ

หลังจากกลับมาจากบ้านพักแม่สาวจอมยุ่งนั่น เขาก็หายเข้าไปเช็กแบบแปลนของโรงแรมที่กำลังก่อสร้างในห้องทำงานอยู่พักใหญ่ เนื่องจากมีจุดที่ต้องรื้อสร้างใหม่หลายจุด พรุ่งนี้ชายหนุ่มต้องเรียกบรรดาวิศวกรและทีมก่อสร้างมาประชุมกันแต่เช้า จึงจำต้องเตรียมข้อมูลกันนิดหน่อย เสร็จนักรบถึงกลับมาอาบน้ำสระผมที่บ้านพัก แล้วออกมาพักสมองอยู่ตรงระเบียงเอาเวลานี้นี่แหละ

บ้านพักหลังนี้ก็เหมือนบ้านพักหลังอื่นๆ ที่มีอยู่เกือบยี่สิบหลังในรีสอร์ต มองจากภายนอกเหมือนกระท่อมเรือนไทยที่สร้างด้วยไม้มะค่าสีน้ำตาลเข้มเกือบทั้งหลัง แต่ภายในจะตกต่างสไตล์ยุโรปมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน มีห้องครัว ห้องโถงรับแขก และห้องนอนสองห้องใหญ่ๆ ซึ่งลูกค้าที่ชื่นชอบความเป็นส่วนตัวสามารถเข้ามาพักกันได้ทั้งครอบครัว หรือมาเที่ยวเป็นกลุ่มเป็นก๊วนได้สบายๆ เนื่องจากบ้านพักแต่ละหลังตั้งอยู่ห่างกันพอสมควรจึงเงียบสงบและเป็นส่วนตัว เหมาะสำหรับการพักผ่อนที่ไม่เน้นความบันเทิง