บทที่ 6 ตอนที่6

อาณาจักรเขาวงกตแห่งนี้กินเนื้อที่เกือบสองพันไร่ นอกจากมีรีสอร์ตเป็นหลังๆ ที่สร้างอยู่โซนเชิงเขาลดหลั่นกันลงไป มองไกลๆ เหมือนขั้นบันไดขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตานั้น ยังมีโรงแรมระดับไฮเอนด์ที่มีห้องพักเกือบสามร้อยห้องไว้รองรับลูกค้าทั้งไทยและเทศที่พากันมาเป็นหมู่คณะ มีทั้งห้องประชุม ทั้งห้องสัมมนาหลายสิบห้องให้เลือกใช้บริการ

แขกที่มาพักนอกจากจะได้เต็มอิ่มกับธรรมชาติน้ำตกใสๆ ไหลเย็นและขุนเขาเขียวขจี แล้วยังมีกิจกรรมเอ็กซ์ตรีมอย่างเช่นปีนเขา ตั้งแคมป์ชมทะเลหมอกบนหน้าผา ตลอดจนกิจกรรมแอดเวนเจอร์อีกนับไม่ถ้วน เรียกได้ว่ามาเที่ยวที่นี่มีกิจกรรมให้ทำแทบไม่ซ้ำในแต่ละวัน สถานที่ท่องเที่ยวครบบวงจรอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้จึงได้รับความนิยมในอันดับต้นๆ ของประเทศ ประกอบกับอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก ขับรถไม่ถึงสามชั่วโมงก็ถึงที่หมายแล้ว

บ้านพักหลังที่นักรบกำลังนั่งอยู่จะพิเศษหน่อยคืออยู่บนเนินเขาสูงกว่าบ้านพักหลังอื่นๆ ชายหนุ่มจึงสามารถมองเห็นบ้านพักที่อยู่ลาดต่ำลงไปได้เกือบทุกหลัง โดยเฉพาะหลังที่เขากำลังเล็งมาได้พักใหญ่แล้ว ซึ่งตั้งอยู่เยื้องลงไปจากบ้านพักของเขาสองหลังนี่เอง หากมันก็ไม่ได้ไกลเกินกว่าที่ระยะสายตาของเขาจะเห็น เห็นแม้กระทั่งเงาตะคุ่มๆ ที่ก้าวเขย่งๆ ไปมาอยู่ในบ้านซึ่งบอกให้รู้ว่าคนที่พักอยู่ในนั้นยังไม่นอน นักรบก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะมานั่งเล็งอยู่ทำไม ทัศนียภาพขุนเขาที่เห็นอยู่ไกลลิบๆ ก็ออกจะสวย แต่สายตามันก็ไม่นึกอยากจะชื่นชม ท้องฟ้าคืนนี้ก็เปิดจนเห็นดาวระยิบระยับล่อหูล่อตาให้ชวนชม หากสายตาจอมทรยศมันก็ไม่คิดจะมอง เอาแต่จ้องบ้านพักหลังนั้นไม่เหลือบแลไปทางไหนเลย

พลันคิ้วเข้มก็ต้องขมวดเข้าหากัน เนื่องจากดวงตาคมๆ โฟกัสไปเห็นร่างหนึ่งกำลังย่องขึ้นบันไดไปบนบ้านพักหลังที่อยู่ในสายตา ก็แม่ตัวยุ่งบอกพักอยู่คนเดียว แล้วนั่นใคร เมื่อได้กลิ่นไม่ค่อยดี นักรบจึงดีดตัวลุกจากเก้าอี้ รีบวางทั้งแก้วเหล้าและขยี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ยบนโต๊ะพร้อมๆ กัน ก่อนจะพุ่งไปใส่รองเท้าผ้าใบตรงหน้าบ้าน แล้วกระโดดลงจากระเบียงไปอย่างรวดเร็ว เพราะลงทางบันไดมันอ้อมและช้าไม่ทันใจ ชายหนุ่มวิ่งตรงไปที่บ้านพักหลังนั้นเต็มฝีเท้า

โชคดีที่ไอ้คนย่องเบามันยังเข้าบ้านไม่ได้ เมื่อนักรบไปถึงมันกำลังงัดบานหน้าต่างฝั่งที่อยู่ติดกับระเบียง พอมันหันมาเห็นคนที่จู่ๆ ก็วิ่งพรวดพราดขึ้นบันไดมาก็เบิกตาเหลือกแล้วรีบลนลานกระโจนลงจากระเบียงไม่คิดชีวิต หากนักรบไม่ปล่อยให้มันหนีไปได้ ชายหนุ่มกระโดดระเบียงตามไปติดๆ และกระชากคอเสื้อด้านหลังของมันเอาไว้ได้ตรงสนามหญ้าข้างบ้าน แล้วจัดการเหวี่ยงร่างผอมๆ ลงไปกับพื้นเต็มแรง ก่อนตามลงไปใช้เข่ากระแทกแผ่นหลังของมันกดเอาไว้กับพื้น ขณะที่สองมือก็ล็อกแขนทั้งสองข้างของมันไพล่หลัง จนร่างที่โดนล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาร้องโอดโอยเสียงหลง

“โอ๊ยยย! ยอมแล้ว ผมยอมแล้ว”

เสียงร้องดังลั่นนั้นทำให้คนที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวต้องรีบเปิดประตูวิ่งเขย่งๆ ออกมาชะโงกหน้าดูแถวระเบียงหน้าบ้านพัก เมื่อเห็นคนที่เพิ่งมากินข้าวด้วยเมื่อตอนหัวค่ำกำลังกระชากผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมาจากพื้น และเขายังล็อกแขนผู้ชายคนนั้นเอาไว้แน่น หฤทัยจึงตะโกนถามหน้าตาตื่น

“พี่คะ เกิดอะไรขึ้น”

“เข้าไปโทรศัพท์ในบ้าน ตามยามมาที่นี่ด่วนเลย เร็วเข้า”

แทนที่จะตอบคำถาม เขากลับตะโกนสั่งมาแทน หฤทัยก็รีบเข้าบ้านไปโทรศัพท์ตามยามอย่างไม่รีรอ ก็เห็นๆ กันอยู่จากท่าทางขึ้งเคียดของเขาและแขกไม่ได้รับเชิญยามวิกาลที่เธอไม่คุ้นหน้าว่าคงมีเรื่องไม่สู้ดีนัก เธอก็ไม่รู้จะอิดออดไปทำไม หฤทัยโทร.ไปที่ป้อมยามตามเบอร์ที่มีอยู่ในหนังสือคู่มือแนะนำบ้านพัก และพอวางหูจากป้อมยามไม่ถึงห้านาที พนักงานรักษาความปลอดภัยสามนายในเครื่องแบบครบชุดก็นั่งรถกอล์ฟของรีสอร์ตมาถึงหน้าบ้านพักรวดเร็วทันใจ

“เอามันไปที่ล็อบบี เปิดห้องให้มันด้วย เดี๋ยวฉันตามไป”

คำสั่งนั้นไม่ได้หมายถึงเปิดห้องให้โจรพักฟรีหรอกนะ ที่ล็อบบีคือศูนย์กลางของรีสอร์ตใครจะเข้าจะออกต้องติดต่อที่ล็อบบีก่อน ซึ่งอยู่โซนด้านหน้าของรีสอร์ต และที่นั่นจะมีห้องเอาไว้ชำระความ ไม่ว่าคนงานของรีสอร์ตหรือพนักงานของโรงแรมที่อยู่ในอาณาเขตของเขาวงกตถ้าทำผิดจะถูกสอบสวนที่นั่น และบรรดายามจะรู้กันดีจึงไม่จำเป็นต้องเปิดปากถามอะไร ต่างก้มหน้ารับคำแข็งขัน ก่อนยามสองนายจะเข้ามาล็อกแขนไอ้โจรตีนแมวแทนนักรบ ส่วนอีกคนก็ไปทำหน้าที่ขับรถกอล์ฟ แล้วขับเคลื่อนรถไฟฟ้าคันยาวนั้นออกไปจากหน้าบ้านพัก

นักรบหันมามองคนที่มาหยุดยืนหน้าตาตื่นอยู่ด้านหลัง ดวงตาคมกริบไล่กวาดลงมาตามเสื้อยืดที่เธอใส่นอนอยู่ชั่วครู่ มันก็ไม่ได้บางมาก แต่เสื้อยืดแขนสั้นเนื้อนิ่มแบบนี้ไม่เหมาะที่จะใส่ออกไปข้างนอกในตอนกลางคืนที่อากาศค่อนข้างเย็นเช่นนี้ เขาจึงเอ่ยบอก หรือจะเรียกว่าสั่งก็ได้

“ขึ้นไปหาเสื้อคลุมมาใส่ ปิดบ้านให้เรียบร้อย แล้วลงมารอผมอยู่ที่หน้าบ้าน”

“ปะ...ไปไหนคะ”

หฤทัยยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วเขาก็ไม่บอกว่าจะพาไปไหน เธอจึงยังไม่ยอมขยับไปทำตามที่เขาบอก

“หรือจะรออยู่ตรงนี้ ถ้าโจรมันยกโขยงมาอีกรอบ ก็ร้องให้ดังๆ แล้วกัน แต่ไม่รับประกันว่าจะมีใครมาช่วย”

กระตุกต่อมขวัญผวาของเธอเสร็จเขาก็ไม่รอดูผลงานของตัวเอง พาหน้าตาเรียบนิ่งก้าวกลับไปยังบ้านพักไม่หันกลับมาแลข้างหลังอีกเลย