บทที่ 7 ตอนที่7

“พี่จะไม่ทิ้งยุ่งใช่ไหม”

นักรบชะงักทั้งมือและความคิดนิ่งค้างไปชั่ววินาที เมื่อได้ยินเรียวปากนุ่มที่ปลายนิ้วโป้งของเขากำลังลูบไล้ด้วยความเผลอไผลพึมพำออกมาเบาๆ หากคนพูดยังหลับตาพริ้มอยู่ดังเดิม บอกให้รู้ว่าเธอแค่ละเมอ ชายหนุ่มจึงปล่อยลมหายใจออกมาแผ่วเบาและยาวเหยียด ก่อนจะรีบผละลุกก้าวไปค้นเอาบุหรี่กับไฟแช็กในลิ้นชักที่โต๊ะทำงาน แล้วเดินออกไปจุดบุหรี่สูบที่นอกระเบียงห้องอยู่พักใหญ่

เมื่อคิดว่าดับความฟุ้งซ่านของตัวเองลงได้แล้ว นักรบก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง จัดการซุกซองบุหรี่กับไฟแช็กเก็บเอาไว้ในกระเป๋ากางเกง แล้วช้อนเอาร่างเล็กขึ้นอุ้มโดยให้เธอซุกนวลแก้มเอาไว้กับบ่ากว้าง และช้อนใต้สะโพกอุ้มคนหลับเอาไว้ด้วยแขนข้างเดียว เพราะเขาต้องใช้มืออีกข้างเปิดปิดประตูห้อง

ทว่าขณะที่ชายหนุ่มกำลังก้าวผ่านตรงล็อบบี ตั้งใจจะพาคนในอ้อมแขนเดินไปขึ้นรถ ก็มีป้าแม่บ้านร่างอวบที่อยู่เวรกะดึกเมียงมองมาอย่างสงสัยใคร่รู้ แล้วเอ่ยถามเป็นเชิงทักทายดังตามมา

“คุณรบ จะพาเด็กไปไหนคะนั่น”

“เขาหลับน่ะครับ จะพาไปส่งบ้านพัก”

ตอบเสร็จนักรบก็รีบเดินหนี เพราะถ้าถามลึกว่านี้เขาก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

ก็ไม่แปลกที่คนอื่นจะคิดว่าเขาอุ้มเด็ก เพราะคนในอ้อมแขนตัวเล็กมากเมื่อเทียบกับเขา และฮูดเสื้อคลุมที่เธอใช้คลุมศีรษะก็ช่วยอำพรางอย่างดี ทำให้ดูไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย มองเผินๆ ก็เหมือนเขาอุ้มเด็กหลับพาดบ่าดีๆ นี่เอง แต่ก็ดีแล้วที่คนอื่นเข้าใจว่าเธอเป็นเด็ก ถ้าเกิดเห็นว่าเขาอุ้มผู้หญิงขึ้นรถด้วยสภาพไม่มีสติแบบนี้ แล้วเข้าใจว่าเขาฉุดลูกสาวชาวบ้านขึ้นมาเดี๋ยวจะยุ่ง ถ้าเป็นเช่นนั้นคงได้เมาธ์กันบันเทิงทั้งรีสอร์ตเป็นแน่ คิดพลางนักรบก็ส่ายหัวกับตัวเองอย่างนึกปลง

หากส่วนเว้าส่วนโค้งนุ่มๆ ที่กำลังแนบชิดอยู่กับแผงอกของเขาก็บอกให้รู้ว่าเธอไม่ใช่เด็ก และนักรบเพิ่งรู้ประจักษ์ใจ ว่าแม่ตัวยุ่งนี่ซ่อนรูปน่าดู แถมกลิ่นกายยังหอมหวนยั่วยวนใจ ทำเอาเขาเหงื่อแตกพลั่กๆ ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ตัวหนักอะไรเลย และระยะทางจากห้องทำงานมาที่ลานจอดรถหน้าล็อบบีก็ไม่ได้ไกลมาก เขาสามารถอุ้มเธอได้อย่างสบายๆ แต่รู้สึกไอร้อนในกายมันพลุ่งพล่านจนเหงื่อผุดเต็มขมับไปหมด

พอมาถึงรถเขาก็รีบเปิดประตูยัดร่างคนหลับเข้าไปนั่งในรถ และปรับเบาะเอนลงให้เธอนอนสบายๆ เสร็จก็ก้าวอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ แล้วขับรถคันโตคู่กายออกไปจากหน้าล็อบบีอย่างรวดเร็ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หฤทัยตื่นมาพร้อมกับความสดชื่น หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเธอก็เปิดประตูออกไปรับอากาศบริสุทธิ์อยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านพัก เมื่อได้พักขามาหนึ่งคืนรู้สึกว่าแผลถลอกที่บริเวณขากับหัวเข่าเริ่มตกสะเก็ด เช้านี้เธอจึงไม่ค่อยเจ็บมาก หญิงสาวเดินได้คล่องขึ้น แต่ก็ยังเดินไม่เต็มฝ่าเท้านัก ขณะที่หฤทัยกำลังชื่นชมกับวิวทิวทัศน์ของแมกไม้อันเขียวขจีอยู่อย่างเพลิดเพลิน ก็มีป้ารูปร่างตุ้ยนุ้ยปั่นจักรยานมาจอดตรงหน้าบ้าน แล้วร้องทักดังมาตั้งแต่จักรยานยังจอดไม่เสร็จดี

“หนูยุ่งใช่ไหมคะ ป้าเอาอาหารมาส่งค่ะ”

พอจอดจักรยานเรียบร้อย ร่างในชุดผ้าถุงสีน้ำตาลไหม้กับเสื้อลายดอกสีเขียวซึ่งเป็นชุดฟอร์มพนักงานของรีสอร์ตก็หิ้วเอาปิ่นโตจากตะกร้าหน้ารถเดินขึ้นมาวางเอาไว้ให้บนโต๊ะตรงระเบียง

“ของยุ่งเหรอคะ”

หฤทัยถามหน้าตาเหลอหลา ก็เธอเพิ่งตื่นนอน ยังไม่ได้โทร.ไปสั่งอาหารใดๆ เลย แล้วจู่ๆ ก็มีอาหารเช้ามาเสิร์ฟถึงที่ เธอคงไม่ได้ละเมอโทร.ไปสั่งหรอกมั้ง

“ถ้าหนูชื่อยุ่งก็ของหนูนั่นแหละค่ะ คุณรบโทร.ไปสั่งป้าแต่เช้าเลย ย้ำเลขที่บ้านพักมาด้วย บอกให้ป้าเอามาให้ผู้หญิงชื่อยุ่งค่ะ”

คำตอบของป้าแม่บ้านทำให้หฤทัยกระจ่างใจ และรู้สึกสดชื่นเบิกบานขึ้นมาอีกสักสิบเท่า ปากอิ่มคลี่ยิ้มปานแก้มจะแตก พร้อมกับเอ่ยขอบคุณคนที่นำอาหารมาส่งให้เสียงหวาน

“ขอบคุณนะคะป้า”

“ไม่เป็นไรจ้ะ มันเป็นหน้าที่ของป้าอยู่แล้วหนู ปกติป้ารับผิดชอบดูแลบ้านพักโซนนี้อยู่แล้ว โดยเฉพาะบ้านพักหลังสุดท้ายที่อยู่บนเนินเขานู้น...คุณรบห้ามให้ใครขึ้นไปวุ่นวายเด็ดขาด ป้าขึ้นไปได้คนเดียว”

ป้าแม่บ้านคุยโวไปพลางก็หันไปบุ้ยปากบอกให้รู้ว่าบ้านพักหลังไหนไปด้วย จนหฤทัยอดที่จะมองตามไปด้วยไม่ได้ ก่อนเธอจะหันกลับมาถามสิ่งที่ยังสงสัยอยู่ในใจ

“ป้าคะ เอ่อ...ยุ่งขอถามอะไรนิดหนึ่งได้ไหมคะ”

“ถามอะไรคะ”

“เอ่อ...คุณรบของป้าเขาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอคะ”

“อ๋อ...คุณรบเป็นเพื่อนกับคุณธีค่ะ ส่วนคุณธีก็เป็นเจ้าของเขาวงกตนี่อีกทีหนึ่ง รีสอร์ตทุกหลังรวมถึงโรงแรมด้านหน้าและที่ยังสร้างไม่เสร็จคุณรบออกแบบกับดูแลก่อสร้างเองหมดเลยนะคะ คุณธีน่ะนานๆ จะมาที่นี่สักครั้ง แต่คุณรบจะอยู่ตลอด มีปัญหาอะไรคุณรบก็จัดการให้หมดเลยค่ะ งงไหมคะ อย่าว่าแต่หนูงงเลย ทุกวันนี้ป้าก็ยังแปลกใจอยู่เลยว่าใครเป็นเจ้าของกันแน่”

ถามนิดเดียว ป้าตอบซะยาวเลย แถมมีเมาธ์มอยเจ้าของรีสอร์ตแถมมาด้วยเบาๆ แต่เธอชอบ รีบเก็บข้อมูลรัวๆ

“แล้ว...มีแฟนยังคะ”