บทที่ 8 ตอนที่8

ก็ไม่แปลกที่คนอื่นจะคิดว่าเขาอุ้มเด็ก เพราะคนในอ้อมแขนตัวเล็กมากเมื่อเทียบกับเขา และฮูดเสื้อคลุมที่เธอใช้คลุมศีรษะก็ช่วยอำพรางอย่างดี ทำให้ดูไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย มองเผินๆ ก็เหมือนเขาอุ้มเด็กหลับพาดบ่าดีๆ นี่เอง แต่ก็ดีแล้วที่คนอื่นเข้าใจว่าเธอเป็นเด็ก ถ้าเกิดเห็นว่าเขาอุ้มผู้หญิงขึ้นรถด้วยสภาพไม่มีสติแบบนี้ แล้วเข้าใจว่าเขาฉุดลูกสาวชาวบ้านขึ้นมาเดี๋ยวจะยุ่ง ถ้าเป็นเช่นนั้นคงได้เมาธ์กันบันเทิงทั้งรีสอร์ตเป็นแน่ คิดพลางนักรบก็ส่ายหัวกับตัวเองอย่างนึกปลง

หากส่วนเว้าส่วนโค้งนุ่มๆ ที่กำลังแนบชิดอยู่กับแผงอกของเขาก็บอกให้รู้ว่าเธอไม่ใช่เด็ก และนักรบเพิ่งรู้ประจักษ์ใจ ว่าแม่ตัวยุ่งนี่ซ่อนรูปน่าดู แถมกลิ่นกายยังหอมหวนยั่วยวนใจ ทำเอาเขาเหงื่อแตกพลั่กๆ ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ตัวหนักอะไรเลย และระยะทางจากห้องทำงานมาที่ลานจอดรถหน้าล็อบบีก็ไม่ได้ไกลมาก เขาสามารถอุ้มเธอได้อย่างสบายๆ แต่รู้สึกไอร้อนในกายมันพลุ่งพล่านจนเหงื่อผุดเต็มขมับไปหมด

พอมาถึงรถเขาก็รีบเปิดประตูยัดร่างคนหลับเข้าไปนั่งในรถ และปรับเบาะเอนลงให้เธอนอนสบายๆ เสร็จก็ก้าวอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ แล้วขับรถคันโตคู่กายออกไปจากหน้าล็อบบีอย่างรวดเร็ว

เช้าวันรุ่งขึ้น หฤทัยตื่นมาพร้อมกับความสดชื่น หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเธอก็เปิดประตูออกไปรับอากาศบริสุทธิ์อยู่ตรงระเบียงหน้าบ้านพัก เมื่อได้พักขามาหนึ่งคืนรู้สึกว่าแผลถลอกที่บริเวณขากับหัวเข่าเริ่มตกสะเก็ด เช้านี้เธอจึงไม่ค่อยเจ็บมาก หญิงสาวเดินได้คล่องขึ้น แต่ก็ยังเดินไม่เต็มฝ่าเท้านัก ขณะที่หฤทัยกำลังชื่นชมกับวิวทิวทัศน์ของแมกไม้อันเขียวขจีอยู่อย่างเพลิดเพลิน ก็มีป้ารูปร่างตุ้ยนุ้ยปั่นจักรยานมาจอดตรงหน้าบ้าน แล้วร้องทักดังมาตั้งแต่จักรยานยังจอดไม่เสร็จดี

“หนูยุ่งใช่ไหมคะ ป้าเอาอาหารมาส่งค่ะ”

พอจอดจักรยานเรียบร้อย ร่างในชุดผ้าถุงสีน้ำตาลไหม้กับเสื้อลายดอกสีเขียวซึ่งเป็นชุดฟอร์มพนักงานของรีสอร์ตก็หิ้วเอาปิ่นโตจากตะกร้าหน้ารถเดินขึ้นมาวางเอาไว้ให้บนโต๊ะตรงระเบียง

“ของยุ่งเหรอคะ”

หฤทัยถามหน้าตาเหลอหลา ก็เธอเพิ่งตื่นนอน ยังไม่ได้โทร.ไปสั่งอาหารใดๆ เลย แล้วจู่ๆ ก็มีอาหารเช้ามาเสิร์ฟถึงที่ เธอคงไม่ได้ละเมอโทร.ไปสั่งหรอกมั้ง

“ถ้าหนูชื่อยุ่งก็ของหนูนั่นแหละค่ะ คุณรบโทร.ไปสั่งป้าแต่เช้าเลย ย้ำเลขที่บ้านพักมาด้วย บอกให้ป้าเอามาให้ผู้หญิงชื่อยุ่งค่ะ”

คำตอบของป้าแม่บ้านทำให้หฤทัยกระจ่างใจ และรู้สึกสดชื่นเบิกบานขึ้นมาอีกสักสิบเท่า ปากอิ่มคลี่ยิ้มปานแก้มจะแตก พร้อมกับเอ่ยขอบคุณคนที่นำอาหารมาส่งให้เสียงหวาน

“ขอบคุณนะคะป้า”

“ไม่เป็นไรจ้ะ มันเป็นหน้าที่ของป้าอยู่แล้วหนู ปกติป้ารับผิดชอบดูแลบ้านพักโซนนี้อยู่แล้ว โดยเฉพาะบ้านพักหลังสุดท้ายที่อยู่บนเนินเขานู้น...คุณรบห้ามให้ใครขึ้นไปวุ่นวายเด็ดขาด ป้าขึ้นไปได้คนเดียว”

ป้าแม่บ้านคุยโวไปพลางก็หันไปบุ้ยปากบอกให้รู้ว่าบ้านพักหลังไหนไปด้วย จนหฤทัยอดที่จะมองตามไปด้วยไม่ได้ ก่อนเธอจะหันกลับมาถามสิ่งที่ยังสงสัยอยู่ในใจ

“ป้าคะ เอ่อ...ยุ่งขอถามอะไรนิดหนึ่งได้ไหมคะ”

“ถามอะไรคะ”

“เอ่อ...คุณรบของป้าเขาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอคะ”

“อ๋อ...คุณรบเป็นเพื่อนกับคุณธีค่ะ ส่วนคุณธีก็เป็นเจ้าของเขาวงกตนี่อีกทีหนึ่ง รีสอร์ตทุกหลังรวมถึงโรงแรมด้านหน้าและที่ยังสร้างไม่เสร็จคุณรบออกแบบกับดูแลก่อสร้างเองหมดเลยนะคะ คุณธีน่ะนานๆ จะมาที่นี่สักครั้ง แต่คุณรบจะอยู่ตลอด มีปัญหาอะไรคุณรบก็จัดการให้หมดเลยค่ะ งงไหมคะ อย่าว่าแต่หนูงงเลย ทุกวันนี้ป้าก็ยังแปลกใจอยู่เลยว่าใครเป็นเจ้าของกันแน่”

ถามนิดเดียว ป้าตอบซะยาวเลย แถมมีเมาธ์มอยเจ้าของรีสอร์ตแถมมาด้วยเบาๆ แต่เธอชอบ รีบเก็บข้อมูลรัวๆ

“แล้ว...มีแฟนยังคะ”

“นั่นแน่! ถามแบบนี้ สนใจคุณรบล่ะสิ”

“ปะ...เปล่านะคะ คือพี่เขาช่วยยุ่งจากโจรกระชากกระเป๋า แล้วยังเป็นธุระพาไปหาหมอกับจ่ายค่ายาให้ยุ่งหมดเลย แถมยังสั่งอาหารมาให้อีก ถ้าเกิดแฟนพี่เขาเข้าใจผิดขึ้นมาเดี๋ยวยุ่งจะแย่เอา”

หฤทัยปฏิเสธเร็วปรื๋อพร้อมโบกมือโบกไม้ประกอบให้วุ่นวาย และรัวอธิบายตามมาอีกยาวเหยียด ทว่าหน้ากลับเห่อร้อนแดงก่ำเลยทีเดียว

“โอ๊ย...ไม่มีใครเข้าใจผิดหรอกค่ะ อย่าว่าแต่มีแฟนเลยหนู ผู้หญิงชายตาให้คุณรบยังเมินเลย ยัยรัชนีพนักงานต้อนรับที่ล็อบบีอ่อยเช้าอ่อยเย็นคุณรบยังมองเหมือนธาตุอากาศก็ไม่ปาน แต่เห็นหน้าดุๆ นิ่งๆ แบบนั้นใจดีนะคะ เวลาใช้ให้ป้าทำอะไรจะให้ทิปตลอดเลย มีขนมนมเนยที่ลูกค้าซื้อหิ้วมาฝาก คุณรบก็จะยกให้ป้าเอาไปฝากเด็กๆ ที่บ้านประจำเลยค่ะ”

‘อ้อ! ถึงว่าเข้าออกบ้านพักของเราคล่องเชียว เป็นคนออกแบบสร้างที่นี่นี่เอง’

เรื่องราวที่ได้ฟังจากป้าแม่บ้านทำเอาหฤทัยยิ้มแก้มปริประหนึ่งถูกหวยเบอร์ใหญ่ ก่อนจะเปรยถามแบบหยั่งเชิงทีเล่นทีจริง

“คุณรบของป้าเขาไม่ชอบผู้หญิง แต่ชอบผู้ชายหรือเปล่าคะ”

ถึงแม้หฤทัยจะค่อนข้างมั่นใจว่าผู้ชายเข้มๆ ดูลุยๆ แบบนั้นไม่น่าจะมีรสนิยมชื่นชอบไม้ป่าเดียวกัน แต่เธอแค่ต้องการให้ป้าแม่บ้านจ้อติดลม แล้วเธอจะได้เก็บข้อมูลต่อ และมันก็ได้ผลทันใจ