บทที่ 5 ความลับที่ถูกเปิดเผย
แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านร่มไม้ลงมากระทบโต๊ะม้านั่งหินอ่อนใต้อาคารเรียนของคณะบริหารธุรกิจ อัสวัสนั่งเปิดไอแพดทบทวนเอกสารสำหรับงานสัมมนา ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งแทบไม่แสดงอารมณ์
นับตั้งแต่เลิกรากับปรียาภรณ์ ชีวิตของเขาก็สงบลงมาก ไม่มีทั้งการโทร.ตาม การทะเลาะ หรือการต้องคอยเอาใจใครอีก
แต่ถึงอย่างนั้น ข่าวการเลิกราของคู่รักคนดังก็ยังเป็นประเด็นให้ผู้คนรอบตัวหยิบมาซุบซิบไม่เว้นวัน
อัสวัสถอนหายใจเบา ๆ ก่อนปิดหน้าจอไอแพดลง เมื่อพบว่าตัวเองไม่มีสมาธิอ่านตัวอักษรตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
“ขอโทษนะคะ พี่วัสใช่ไหมคะ” เสียงหวานที่แฝงความประหม่าเรียกขึ้นจากด้านหลัง
อัสวัสหันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นนักศึกษาหญิงปีหนึ่งคนหนึ่งกำลังยืนยิ้มให้
เขาขมวดคิ้วนิด ๆ พยายามนึกว่าเคยพบเธอที่ไหนหรือไม่
“ครับ มีอะไรหรือเปล่า”
“หนูชื่อวิมุตตานะคะ เป็นรุ่นน้องปีหนึ่ง คณะมนุษย์ฯ ค่ะ คือ... พอดีหนูมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของหนูจะมาบอกพี่วัสค่ะ”
วิมุตตาขยับเข้ามาอีกก้าว สีหน้าดูเหมือนกำลังลำบากใจ แต่ดวงตากลับเป็นประกายอย่างคนกำลังรอปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย
อัสวัสเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เรื่องเพื่อนของน้อง แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่ครับ”
“เกี่ยวสิคะ เกี่ยวมาก ๆ เลยด้วย”
วิมุตตาหัวเราะเบา ๆ ก่อนรีบพูดต่อ
“ก็ยัยฟ้า... จันทร์กระจ่างฟ้า เพื่อนสนิทของหนู แอบชอบพี่วัสมาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามหา'ลัยแล้วน่ะสิคะ ชอบมากขนาดที่ว่ามีสมุดบันทึกแอบเก็บรูปพี่วัสไว้เต็มเลย วัน ๆ เอาแต่แอบมองพี่ตามมุมตึก พอรู้ว่าพี่วัสโสด เพื่อนหนูก็นั่งเพ้อทั้งวัน หนูเห็นแล้วสงสารเพื่อนเลยอยากมาบอกให้พี่วัสรับรู้ไว้น่ะค่ะ เผื่อพี่วัสจะสนใจเพื่อนของหนู”
เมื่อวิมุตตาพูดจบ บรรยากาศก็เงียบลงทันที
อัสวัสมองเธอนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
ไม่มีความประหลาดใจ...
ไม่มีรอยยิ้ม...
และไม่มีแม้แต่ความสนใจ
เหตุการณ์ที่เพิ่งถูกคนรักทรยศผ่านไปยังไม่ถึงสัปดาห์ บาดแผลในใจของเขายังสดเกินกว่าจะเปิดรับใคร
ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่แรงจะเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงคนไหน
“พูดจบหรือยังครับ” น้ำเสียงราบเรียบของชายหนุ่มเย็นเสียจนวิมุตตาเผลอชะงัก
“คะ... ค่ะ”
“ถ้าพูดจบแล้วก็ขอตัวนะครับ พี่มีธุระต้องไปทำต่อ”
อัสวัสเก็บไอแพดและสมุดโน้ตลงในกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ ก่อนลุกขึ้นเต็มความสูง ปัดฝุ่นที่กางเกงสแล็กเบา ๆ แล้วเดินจากไปทันที
ตลอดเวลานั้น...
เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองรุ่นน้องตรงหน้าอีกสักครั้ง
วิมุตตายืนนิ่ง สีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
หล่อนไม่เคยคิดเลยว่าอัสวัสจะเย็นชาและปิดกั้นตัวเองได้ถึงเพียงนี้
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องสมุดกลางของมหาวิทยาลัย
จันทร์กระจ่างฟ้าค่อย ๆ เก็บหนังสืออ้างอิงเข้าชั้น พลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ
วันนี้เธอรู้สึกใจไม่ค่อยดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกำลังจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น
หลังเดินออกจากห้องสมุดเพื่อไปหาวิมุตตาตามที่นัดกันไว้ เธอก็เห็นเพื่อนสนิทเดินหน้าตูมเข้ามาพอดี
“เป็นอะไรไปเหรอมุตตา ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”
วิมุตตามองหน้าเพื่อน ก่อนถอนหายใจยาวราวกับอัดอั้นเต็มที
“ก็ฉันไปหาพี่วัสมาน่ะสิ!”
เพียงได้ยินประโยคนั้น หัวใจของจันทร์กระจ่างฟ้าก็แทบหยุดเต้น ใบหน้าหวานซีดลงทันที
“ไป... ไปหาพี่วัสทำไมมุตตา”
“ก็ฉันหวังดีกับแกไงฟ้า ฉันเลยเดินไปบอกพี่วัสตรง ๆ เลยว่าแกแอบชอบเขามาตั้งนานแล้ว แถมบอกเรื่องที่แกแอบมองเขาบ่อย ๆ ด้วย”
วิมุตตาพูดพลางกอดอก สีหน้าหงุดหงิด
“แต่รู้ไหม พี่วัสโคตรจะเย็นชาเลยแก พอฉันพูดจบเขาก็ทำหน้าเบื่อหน่าย สวนกลับมาเสียงแข็งว่าพูดจบหรือยัง แล้วก็เดินหนีไปเลย ไม่สนใจใยดีสักนิด” ทุกคำที่ได้ยินเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจของจันทร์กระจ่างฟ้า
ความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้ในมุมลึกที่สุดของหัวใจ กลับถูกเปิดเผยออกไปต่อหน้าคนที่เธอแอบรัก
ยิ่งกว่านั้น เขายังตอบกลับด้วยความเฉยชาเสียจนหัวใจของเธอแทบแตกสลาย
“มุตตา ทำไมแกทำแบบนี้” น้ำเสียงของเธออ่อนแรงเป็นที่สุด จู่ ๆ เพื่อนเดินไปบอกรุ่นพี่ว่าเธอแอบชอบนี่นะ บ้าบอที่สุด
“ฟ้าบอกแล้วไงว่าฟ้าไม่ได้หวังอะไร ฟ้าแค่ต้องการมองเขาอยู่ห่าง ๆ ทำไมต้องเอาความรู้สึกของฟ้าไปปาใส่หน้าเขาให้เขาดูถูกด้วย”
วิมุตตารีบตอบกลับ
“ฉันก็แค่หวังดี อยากให้แกสมหวังไงฟ้า ใครจะไปรู้ว่าพี่วัสจะไร้หัวใจขนาดนี้”
แม้สีหน้าจะดูสำนึกผิด แต่ลึกลงไปในแววตา กลับมีประกายความสะใจบางอย่างซ่อนอยู่เงียบ ๆ
จันทร์กระจ่างฟ้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวอีกต่อไป
หญิงสาวหมุนตัววิ่งออกมาทันที
ทั้งอับอาย ทั้งเสียใจ ทั้งโกรธตัวเองที่ปล่อยให้ความลับของหัวใจถูกเปิดเผยในลักษณะเช่นนี้
เมื่อวิ่งมาถึงมุมตึกคณะมนุษยศาสตร์ซึ่งไร้ผู้คน เธอก็ทรุดตัวนั่งลงอย่างครุ่นคิด ใบหน้าคมของอัสวัสผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง
ตอนนี้ เขาคงรู้แล้วว่า มีเด็กผู้หญิงน่ารำคาญคนหนึ่งแอบชอบเขามาตลอด
และเขาคงรังเกียจเธอไปแล้ว
“พี่วัส... ไม่น่าเลย” จันทร์กระจ่างฟ้าพึมพำด้วยความสับสน ในเมื่อเขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่สนใจ
ต่อจากนี้ เธอจะไม่เดินเข้าไปให้เขาเห็นหน้าอีก จะเก็บความรู้สึกทั้งหมดซ่อนไว้ในหัวใจเหมือนเดิม และจะจำเอาไว้เสมอว่า ผู้หญิงธรรมดาอย่างจันทร์กระจ่างฟ้า ไม่มีสิทธิ์หวังอะไรจากผู้ชายที่ชื่ออัสวัส อีกต่อไป
