บทที่ 7 ช่องทางการติดต่อเริ่มต้น
“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่วัส” จันทร์กระจ่างฟ้าเอียงศีรษะน้อย ๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นอัสวัสยังยืนนิ่งและมองหน้าเธออยู่เงียบ ๆ
ชายหนุ่มยกผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนในมือขึ้น พลางคลี่ยิ้มบาง ๆ
“ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ พี่คงต้องยืมไปก่อน ซับน้ำพั้นช์จนชุ่มขนาดนี้ คงต้องเอาไปซักแล้วค่อยคืนให้”
“โอ๊ย ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่วัส ผ้าเช็ดหน้าผืนแค่นี้เอง สภาพเสื้อพี่วัสน่าเป็นห่วงกว่าเยอะเลยค่ะ”
หญิงสาวรีบโบกมือปฏิเสธ สีหน้าเต็มไปด้วยความเกรงใจ
อัสวัสก้มมองรอยเปื้อนบนเสื้อ ก่อนเงยหน้าขึ้นแกล้งทำเสียงจริงจัง
“เสื้อตัวนี้ราคาเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ เมื่อกี้เราบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะชดเชยค่าเสียหายให้ ถ้าน้ำพั้นช์ซักไม่ออก”
“คะ... ค่ะ ฟ้าพูดจริง ๆ นะคะ” ใบหน้าหวานซีดลงทันที
“แต่ฟ้า... ฟ้าไม่มีเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้ายังไง ฟ้าขอรับผิดชอบด้วยการเอาเสื้อตัวนี้ไปซักแห้งให้แทนได้ไหมคะ” น้ำเสียงของเธอจริงจังเสียจนทำให้อัสวัสหลุดหัวเราะเบา ๆ
“พี่ล้อเล่นครับ ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นก็ได้”
จันทร์กระจ่างฟ้าพรูลมหายใจออกมายาวอย่างโล่งอก ก่อนเงยหน้ามองเขา ดวงตาหลังกรอบแว่นมีแววค้อนนิด ๆ
“พี่วัสอ่ะ... ฟ้าตกใจหมดเลยนะคะ”
“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ
“แต่ถ้าฟ้าอยากรับผิดชอบจริง ๆ งั้นขอช่องทางติดต่อไว้หน่อยสิ มีอะไรจะได้ทักไปบอก”
จันทร์กระจ่างฟ้านิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
เธอไม่คิดเลยว่า คนที่เป็นฝ่ายขอช่องทางติดต่อก่อน จะเป็นอัสวัส หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่
หญิงสาวแอบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนรับโทรศัพท์จากมือเขามา นิ้วเรียวค่อย ๆ พิมพ์ไอดีไลน์และเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองลงไป แม้มือจะสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น
“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่วัส” เธอยื่นโทรศัพท์คืนด้วยรอยยิ้มเขิน ๆ
อัสวัสรับกลับมากดบันทึก ก่อนเหลือบมองหน้าจอ
“โอเคครับ... แอดไปแล้วนะ ชื่อโปรไฟล์ Jan Sky ใช่ไหม”
ตึ่ง!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงของจันทร์กระจ่างฟ้าทันที
หญิงสาวรีบหยิบขึ้นมาดูอย่างลุ้นระทึก
บนหน้าจอปรากฏคำขอเป็นเพื่อนจากผู้ใช้ชื่อ Autsawat_W
รอยยิ้มเล็ก ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหวานโดยไม่รู้ตัว
“ค่ะ... ของพี่วัสขึ้นแล้วเหมือนกันค่ะ”
“ครับ” อัสวัสเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
“ฟ้าไปช่วยงานพี่ ๆ เขาเถอะ เดี๋ยวพี่ก็ว่าจะกลับแล้วเหมือนกัน เสื้อเหนียวไปหมดแล้ว”
“ค่ะพี่วัส กลับบ้านดี ๆ นะคะ สวัสดีค่ะ”
จันทร์กระจ่างฟ้ายกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม อัสวัสรับไหว้พร้อมพยักหน้าเบา ๆ
หญิงสาวจึงหมุนตัวเดินกลับไปยังซุ้มเครื่องดื่ม แต่ทุกย่างก้าวกลับเบาราวกับกำลังเดินอยู่บนปุยเมฆ
ดึกคืนนั้น ภายในห้องเช่าขนาดเล็กที่มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวส่องอยู่เหนือหัวเตียง
จันทร์กระจ่างฟ้านั่งพิงหมอน ก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความรู้สึกเหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน
เธอเปิดหน้าต่างแชตของอัสวัสขึ้นมาหลายครั้ง
พิมพ์ข้อความ...
ลบข้อความ...
ลังเลว่าจะทักไปดีหรือไม่
แต่ในจังหวะที่กำลังตัดสินใจ
หน้าจอก็สว่างขึ้นพร้อมข้อความใหม่
Autsawat_W: ถึงห้องหรือยังครับ
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความดีใจ
เธอรีบกดตอบกลับแทบจะในทันที
Jan_Sky: ถึงแล้วค่ะพี่วัส พี่วัสถึงบ้านนานหรือยังคะ เสื้อที่เลอะน้ำพั้นช์ซักออกไหมคะ
ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ตอบกลับ
Autsawat_W: ถึงสักพักแล้วครับ ส่วนเสื้อ ส่งแม่บ้านซักแล้ว น่าจะรอดนะ ห้ามคิดมากเรื่องค่าเสียหาย เข้าใจไหม
จันทร์กระจ่างฟ้าหลุดยิ้มกว้าง ก่อนรีบพิมพ์ตอบ
Jan_Sky: รับทราบค่ะ ขอบคุณพี่วัสอีกครั้งนะคะที่ไม่โกรธฟ้า
ปลายทางเงียบไปเพียงครู่เดียว
ก่อนข้อความสุดท้ายจะเด้งขึ้นมา
Autsawat_W: ยินดีครับ นอนได้แล้วนะ ฝันดีครับ
หัวใจของหญิงสาวอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
เธอพิมพ์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่หุบไม่ลง
Jan_Sky: ฝันดีค่ะพี่วัส
หลังส่งข้อความเสร็จ จันทร์กระจ่างฟ้าค่อย ๆ กดล็อกหน้าจอ ก่อนยกโทรศัพท์ขึ้นมากอดแนบอก รอยยิ้มหวานยังคงประดับอยู่บนใบหน้า
ความเหนื่อยล้าจากการเรียน ความกดดันจากภาระครอบครัว และความทุกข์ที่สะสมมาตลอดหลายวัน เหมือนถูกชะล้างหายไปเพียงเพราะข้อความสั้น ๆ ไม่กี่ประโยค
จากผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าอยู่สูงเกินกว่าจะเอื้อมถึง
แต่ในค่ำคืนนี้ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง กลับเหลือเพียงหน้าจอโทรศัพท์มือถือกั้นเอาไว้เท่านั้น
