บทที่ 7 เก็บเป็นความลับ
มัดมุกกับแมวดวงตาเบิกกว้างเพราะภาพที่พวกเธอเห็นเป็นภาพของหมอหนุ่มสุดหล่อบีบแก้มสวยของนางร้ายสาวจนปากยู่อย่างน่ารัก แต่สิ่งที่ทำให้คนทั้งคู่ต้องกรีดร้องออกมามันเป็นการกระทำต่อจากนี้ หมอหนุ่มใช้มือที่บีบปากของนางร้ายสาวบีบปากเธอแน่นขึ้นแล้วดึงเข้าหาตัวพร้อมกับที่โน้มตัวลงไปประทับจูบดุดันจนเธอทั้งสองคนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ส่วนคนที่ไม่ได้รู้สึกตกใจเลยแม้แต่น้อยก็เป็นมายาวีเพราะคู่นี้มักจะแสดงความรักกันแบบนี้อยู่แล้ว เรียกง่าย ๆ ว่าเธอชินแล้ว
“ยัยวี นี่มัน...”
“วีขอร้องพี่สองคนช่วยเก็บเป็นความลับได้ไหมคะ” หวังว่าจะไม่มีข่าวเรื่องนี้หลุดออกไปหรอกนะ มายาวีจนใจจริง ๆ เมื่อครินต์ทำแบบนี้แล้วเธอจะมีข้ออ้างอะไรได้อีก ขณะที่สามสาวโสดยืนนิ่งตาค้าง หมอหนุ่มกับนางร้ายสาวก็จูบกันอย่างร้อนแรงราวกับว่าหมอหนุ่มกำลังลงโทษนางร้ายสาวอยู่ที่เธอออกนอกลู่นอกทาง
“อือ!” เขาผละปากออกพลางเลียกลีบปากอวบอิ่มของเธอ นางร้ายสาวดวงตาแดงก่ำด้วยความมึนเมา มือของเธอกำคอเสื้อของเขาเอาไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่แต่สายตาที่มองเขาราวกับกำลังเรียกร้อง
เอาอีก...
แค่นี้มันไม่พอ...
“ไหนบอกพี่ว่ามากินข้าวกับลูกค้า แล้วทำไมเมาแอ๋แบบนี้ละ”
“พี่ครินต์~ อุ้มหน่อย” เมาจริงจังเลยนี่
“อ้อนพี่เหรอ” เม้มปากแน่นมองเธออีกครั้งพลางพูดเสียงแผ่วประชิดริมฝีปากเธอ “อ้อนพี่เหรอคะ” วิสกี้พยักหน้า เธอดื่มต่อไม่ไหวแล้วแต่เธอก็ไม่อยากทิ้งเพื่อนใหม่เอาไว้ สุดท้ายวิสกี้ก็หันไปกวาดสายตามองไปด้านขวาเธอถึงเพิ่งเห็นว่าสามสาวกำลังมองเธออยู่ด้วยดวงตาเป็นประกาย
แย่ล่ะ...
“เอ่อ... สะ สวัสดีค่ะ” มัดมุกที่เป็นคนชวนคิดว่าเธอควรต้องออกตัวก่อนเธอจึงตัดสินใจเดินเข้าไปแล้วยิ้มแห้ง ๆ ให้กับคุณหมอที่ทำหน้าตาอ่อนโยนเมื่อครู่
“...” รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปในทันที นั่นทำให้มัดมุกชะงักไปจนแทบจะทำตัวไม่ถูกแต่ก็ยอมยิ้มกว้างสู้เสือ
“ชื่อมักมุกนะคะ เมื่อหลายชั่วโมงก่อนเป็นลูกค้าแต่ตอนนี้เป็นเพื่อนน้องกี้แล้วค่ะ” ไม่รู้ทำไมเธอถึงต้องพูดแบบนี้
“ส่วนเจ๊ชื่อแมวนะคะ เป็นเจ้าของร้านบิ๊กบอมค่ะ”
“พี่ครินต์” มายาวีมาแสดงตัวทีหลังเธอไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่เพราะครินต์เคยห้ามเอาไว้ว่าไม่ให้วิสกี้ดื่มมาก แต่สภาพของวิสกี้ในวันนี้ไม่เพียงแค่เมาแอ๋ แต่เรียกว่าเมาหยั่งหมาได้เลยทีเดียว
“น้องวี” ครินต์เลือกเมินสองคนที่ทักทายเขาแต่กลับมองไปที่มายาวีด้วยสายตาที่น่ากลัวแทน พลางเอ่ยเสียงเย็นเยียบออกมา
“คือ...”
“พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าไม่ให้น้องกี้ดื่มเยอะ!” โดนแล้วเนี่ยขนาดเธอไม่ใช่แฟนนะ เป็นแค่เพื่อนแฟนยังโดนขนาดนี้เลย แล้วคนเป็นแฟนจะโดน ‘ดุ’ ขนาดไหน
“คือว่า...”
“คุณสองคนเป็นลูกค้าใช่ไหมครับ” อย่าบอกนะว่าลูกค้าก็จะโดนดุด้วยน่ะ!
“คือว่า...” ครินต์ไม่สนใจเลยว่าลูกค้าสาวทั้งสองคนจะพูดอะไร เขาสนแต่ว่าตอนนี้คนตัวเล็กในอ้อมกอดกำลังจะหงายหลังเพราะเสียการทรงตัวไปแล้ว
“มุกขอโทษนะคะที่ชวนน้องกี้ออกมาแฮงเอาต์ พอดีว่าทำงานมาเครียด ๆ น่ะค่ะ...” มัดมุกถึงขั้นสร่างเมาแต่ก็พยายามอธิบายเพื่อไม่ให้ทั้งสองคนต้องมีปัญหากันเพราะเธอ
“คราวหน้าหากจะนัดน้องออกมา ผมรบกวนเป็นอาหารปกติ ไม่มัน และไม่ดื่มจนวิสกี้มีสภาพอย่างนี้นะครับ” เขามองไปที่ใบหน้าสวยของทั้งสองคนผ่านเลนส์แว่นตาใส และคิดเองว่าหากทั้งสองคนนี้ไม่เข้าใจขึ้นมาเขาควรจะอธิบายเพิ่มไปดีกว่า
“น้องกี้เป็นนักแสดงค่อนข้างมีชื่อเสียงระดับหนึ่ง หากมีภาพ คลิป ของน้องหลุดออกไปในทางที่ไม่ดีจะแย่เอาได้ครับ อีกอย่างนะครับแอลกอฮอล์จะทำให้มีพุงนะครับ น้องต้องรักษารูปร่าง และภาพลักษณ์เรื่องนี้คนที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวควรรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอครับ” ครินต์จงใจตีวัวกระทบคราดพลางเลื่อนสายตามองไปที่มายาวีเป็นการตักเตือนแม้ปกติเขาจะพูดน้อย และดูใจดี แต่มายาวีก็ถูกเขาดุอยู่บ่อยครั้งราวกับว่ามีเขาเป็นพี่ชายเพิ่มมาอีกคน
“วีขอโทษค่ะพี่ครินต์”
เมื่อครินต์เห็นว่าคุยกันรู้เรื่องแล้วเขาก็หันกลับไปแนะนำตัวกับลูกค้าของแฟนสาวที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นเพื่อนของแฟนสาวของเขาแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทมากกว่านี้เขาจึงต้องรีบแนะนำตัวเพื่อที่จะได้พาเด็กขี้เมากลับไปพักผ่อนเสียที
“ผมครินต์นะครับ เป็นศัลยแพทย์หัวใจที่โรงพยาบาลธนนกุล อินเตอร์เนชันเนล สุขุมวิท [1] ครับ” โรงพยาบาลนี้มีหลายสาขามากทำให้เวลาแนะนำตัวต้องแนะนำด้วยว่าเขาประจำอยู่สาขาไหน เขาแนะนำตัวพลางส่งยิ้มธุรกิจออกไปทำให้ทั้งสองสาวหลงเคลิ้มไปกับคนของน้อง
“ศัลยแพทย์หัวใจ อย่างนี้ก็ได้เงินเดือนเยอะเลยสิคะ”
“ก็ประมาณนึงครับ”
“ถ้าอยากผ่าตัดหัวใจก็ติดต่อผมได้เลยครับ” พูดพร้อมยื่นนามบัตรไปให้ ทั้งสองสาวรับนามบัตรมาก็ต้องเบิกตากว้างอีกครั้งเพราะในนามบัตรนอกจากจะระบุว่าเป็นหมออะไรแล้วในนามบัตรยังระบุชื่อ
‘นพ.ครินต์ ธนนกุล กรรมการ กรรมการบริหาร และรองกรรมการผู้จัดการฝ่ายการตลาด และผอ.รพ. ธนนกุล อินเตอร์เนชันเนล สุขุมวิท’
สองสาวเหมือนกับคนที่จิตหลุดไปแล้ว พวกเธอหันกลับไปมองมายาวีก็เห็นมายาวีมีสีหน้าสลดแล้วพยักหน้าให้เป็นคำตอบ
“เอ่อ...” นอกจากจะพูดไม่ออกแล้ว เธอยังสงสัยด้วยว่าจะมีใครที่อยู่ ๆ ก็อยากผ่าตัดหัวใจกันเล่า ให้ตายเถอะ!
“แล้วนี่กินกันเสร็จหรือยังครับ ถ้ายังผมจะไปหาที่นั่งรอ แต่ถ้าเสร็จแล้วผมของพาคนของผมกลับเลยนะครับ” สองสาวพยักหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย หล่อก็อีกเรื่อง แต่ดุอย่างกับหมะ เอ๊ย! เสือแบบนี้ นั่งอยู่ด้วยแล้วใครจะกล้าส่งเสียงเล่า เกร็งตายเลย
“ระ เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญพากลับได้เลยค่ะ ไปเลยค่ะ” แมวพูดขึ้น หันไปคว้ากระเป๋าราคาแพงของวิสกี้ส่งไปให้กับหมอหนุ่ม แล้วยืนตัวแข็งเรียงกันสามคนโบกมือลาวิสกี้ และผู้ชายของเธอ
“กลับดี ๆ นะคะ” ครินต์เห็นว่าวิสกี้เสร็จธุระแล้ว เขาจึงหันกลับมาเอากระเป๋าสะพายของวิสกี้คล้องลำคอหนาแล้วช้อนตัวหญิงสาวขึ้นพลางเดินออกไปโดยที่แมวเหมือนจะได้สติเร็วกว่าใคร เธอรีบส่งสัญญาณบอกเหล่าบอดี้การ์ดว่าให้คอยระวังความปลอดภัย และความเป็นส่วนตัวให้กับวิสกี้ด้วย
“ฮู่~” เมื่อครินต์อุ้มวิสกี้ออกไปแล้วทุกคนก็พ้นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก แมวกับมัดมุกหันมาทางมายาวีพร้อมกันทั้งสองคนสายตาเร่งเร้าเอาคำตอบ
“อย่ามองวีอย่างนั้นสิคะ”
“ใช่แฟนหนุ่มนอกวงการไหม คุณครินต์น่ะ”
มายาวียังไม่เอ่ยปากพูดเธอมองทั้งสองคนอย่างชั่งใจ “เรื่องมาขนาดนี้แล้ว พวกเราไม่ทำร้ายน้องกี้หรอก พวกเราจะได้ช่วยระวังตัวไง”
“ค่ะ คนนี้แหละค่ะ ยัยกี้ลากเขาไปนั่นไปนี่ด้วยตั้งแต่สมัยเรียน พอเรียนจบยัยกี้ก็เดินหน้าจีบเต็มที่ เพิ่งจะจีบติดยังไม่ถึงปีเลยค่ะ”
“สวยขนาดนี้เนี่ยนะ ทำไมใช้เวลานานจัง”
“นั่นสิ ผู้เล่นตัวเหรอ” มัดมุกเสริมคำพูดของแมว
“เปล่าหรอกค่ะ พี่ครินต์เขาขี้อาย และก็เอาแต่เรียนน่ะเลยจีบติดยากหน่อย” ความจริงต้องบอกว่าหาตัวยากมากกว่า
คอนโดครินต์
ตุบ
ร่างบางถูกวางลงบนที่นอนนุ่มของหมอหนุ่ม เขาวางเธอเสร็จแล้วก็เคลื่อนตัวลงไปถอดรองเท้าออกให้เธอทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบาเพราะเขากลัวว่าผิวขาว ๆ ของเธอจะเป็นรอย จากนั้นหมอหนุ่มก็เดินไปห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน เขาเอาผ้าขนหนูชุบน้ำออกมาซับใบหน้าสวยของนางร้ายสาวพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีครีมที่เธอสวมใส่อยู่ออกทีละเม็ด
แม้ก่อนหน้านี้เขาเหนื่อยล้าจนตาแทบปิด แต่เพราะเป็นห่วงเธอเขาจึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วเร่งตรงไปหาเธอทันที ตอนนี้คิดว่าหลังจากจัดการคนตัวเล็กจนเรียบร้อยเขาก็คงจะทิ้งตัวลงนอนข้างเธอได้อย่างสบายแต่ที่ไหนได้
บางอย่างของเขามันกำลังตื่นตัว!
“เวรเอ๊ย!”
