บทที่ 52 เป็นฮูหยินของข้า

บทที่ 52 เป็นฮูหยินของข้า

ยามสายของวันถัดมา ฮวาอิงหลงลืมตาขึ้นด้วยความเมื่อยล้าไปทั้งร่างกาย ค่ำคืนที่ผ่านมาฟางซินเย่ตักตวงความหวานจากร่างกายนางอย่างไม่หยุดพักราวกับคนอดอยากที่ได้พบเจออาหารอันโอชะ เขาจึงเรียกร้องบรรเลงเพลงรักกับนางแทบทั้งคืน กว่าที่ฮวาอิงหลงจะได้นอนพักก็ล่วงเวลาเกือบรุ่งเช้าของวัน

...