บทที่ 19 ขอให้กุ้งยิงตา

“ค่ะ” เจณิสาตอบรับในลำคออย่างแผ่วเบา ยอมรับชะตากรรมที่เธอเป็นคนเลือก

“ขอบคุณนะครับ... เจนนี่”

สิ้นเสียง ริมฝีปากหยักก็ประทับลงมาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเปลี่ยนเป็น ความเร่าร้อนที่เผาผลาญทุกอย่างจนมอดไหม้ จุมพิตของเฟลิกซ์ไม่ได้มีไว้เพื่อการปลอบโยน แต่มันคือการ จุดไฟเผาผลาญเหตุผลทั้งหมดที่เธอเคยมี สองมือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ