บทที่ 23 รักก็บอกมาเลย

“เจนนี่!... ผมรอคุณแทบแย่ นึกว่าเที่ยงนี้...คุณจะไม่มาแล้วซะอีก” เฟลิกซ์ลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเธอด้วยความดีใจ ใบหน้าหล่อเหลากลับมายิ้มแย้มได้เหมือนเดิม

เขาไม่ได้สวมเสื้อ! เผยให้เห็นรอยสักผ่านมัดกล้ามที่แข็งแกร่ง ผ้าพันแผลสีขาวสะอาด เจณิสาก้าวเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาจับจ้องไปเขาด้วยความห่วงใย

“ไข้ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ