บทที่ 4 สวยขยี้ใจ

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเจณิสาก็พังทลายลงอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวแล่นตรงเข้าสู่ทรวงอก ราวกับถูกกระสุนยิงเข้ากลางใจอย่างจัง เลือดในกายเย็นวาบราวกับน้ำแข็ง

“เจน!!!” เสียงเรียกของเขายังคงก้องอยู่ในหัว เธอไม่ได้ส่งเสียงตอบรับ หรือหยิบจับอะไรขว้างปาใส่หัวของเขาเหมือนอย่างที่เคย เธอทำได้เพียงหยุดนิ่งราวกับถูกสาป ก่อนจะหันหลังกลับอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่ขาจะเอื้ออำนวย หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก ก่อนจะวิ่งลงมาที่รถของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เธอสตาร์ทเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว และพุ่งทะยานออกจากบ้านของเขาโดยไร้จุดหมาย และไม่หันกลับไปมองคนที่กำลังเรียกร้องอยู่ด้านหลังเลยแม้แต่น้อย

การขับรถท่ามกลางความมืดมิดคือการหนีจากความจริงและมันก็ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว...และครั้งนี้เธอคงให้อภัยเขาอีกไม่ได้ ปลายทางที่ไร้สติได้พาเธอมาสู่คลับแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ สถานที่ที่อันตรายและเป็นแหล่งซ่องสุมของโลกใต้ดิน สถานที่ที่เธอไม่ควรมาเหยียบด้วยซ้ำ

คุณหมอสาวเหลือบมองเงินจำนวนปึกใหญ่ที่เป็นค่ารักษาที่ชายแปลกหน้าทิ้งเอาไว้หลังการผ่าตัด เธอเดาว่ามันคงไม่ได้มาอย่างถูกต้องสักเท่าไหร่ เธอตั้งใจจะใช้มันทำลายตัวเองและผลาญมันให้หมดภายในคืนนี้ เพื่อกลบฝังความเจ็บปวดที่แฟนหนุ่มมอบให้

เจณิสาก้าวลงจากรถด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอสูดอากาศในยามราตรีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่เข้าเต็มปอด คุณหมอสาวพยายามใช้ความมืดและเสียงเพลงดัง ๆ ที่สะท้อนออกมา กลบความเจ็บปวดในใจที่ตะโกนก้องไม่หยุด จนเธอเดินมาถึงประตูบานใหญ่ของคลับ ก่อนจะออกแรงผลักบานประตูที่หนักอึ้งนั้นเข้าสู่ด้านใน

ทุกย่างก้าวของเธอดึงดูดสายตาของคนในคลับอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างอรชรในชุดผ้าซาตินสีชมพูอ่อนดูโดดเด่นราวกับดอกไม้นอกฤดูที่ถูกโยนเข้ามากลางลานประหารของนักโทษอุกฉกรรจ์

ดิ ออบซิเดียน สถานบันเทิงยามค่ำคืน อาณาจักรแห่งอบายมุขที่ซ่อนเร้นอย่างซับซ้อนภายใต้โครงสร้างหลายชั้นของอาคาร ชั้นแรกคือคลับที่เต็มไปด้วยแสงนีออนบาดตาพร้อม ๆ กับเสียงเพลง เป็นฉากหน้าอันหรูหราที่ดึงดูดผู้คนจากทุกวงการ แต่สำหรับผู้ที่รู้ความลับ... มันเป็นแค่ทางผ่านเท่านั้น

เจณิสาเดินผ่านกลุ่มคนที่กำลังเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้า หลายคนเป็นเพียงนักเที่ยวยามราตรีที่แสวงหาความสุขสำราญแบบผิวเผิน แหละเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น

บริเวณด้านหลังของคลับ มีทางลับที่ผ่านเข้าสู่แหล่งอบายมุขอย่างแท้จริง คือบ่อนผิดกฎหมาย ที่ดำเนินการอย่างเป็นระบบ เสียงลูกเต๋าที่กระทบโต๊ะและเสียงกระซิบกระซาบของการพนันดังลอดออกมาเบา ๆ ผสมกับเสียงเพลง

และหากขึ้นไปบนชั้นบนสุด ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวและถูกจำกัดอย่างเข้มงวดที่สุด ที่ที่เชื่อกันว่าเป็นที่ทำงานของหัวหน้ามาเฟีย ผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้

เจณิสาไม่รู้จุดหมายที่แน่นอน แต่สัญชาตญาณของการถูกทรยศผลักดันให้เธอเดินตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล เธอเดินฝ่าฝูงชนตรงไปยังบริเวณที่ที่มีแสงสลัวที่สุด ราวกับเธอรู้ดีว่าความมืดคือที่ที่เดียวที่จะนำพาเธอไปพบกับจุดจบที่เธอต้องการ

ร่างอรชรของเธอถูกห่อหุ้มด้วย ชุดราตรีสายเดี่ยวผ้าซาตินสีชมพูอ่อน สีที่บริสุทธิ์และอ่อนหวาน ชุดนี้เธอตั้งใจสวมใส่เพื่อเซอร์ไพรส์แฟนหนุ่มพร้อม ๆ กับที่เธอจะชวนเขาออกไปดินเนอร์ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเพียงเครื่องแต่งกายที่อันตรายที่สุดในยามค่ำคืน

ชุดราตรีพลิ้วไหวไปตามจังหวะการก้าวเดินที่ดูเหมือนมั่นคงแต่ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ ช่วงไหล่ที่เรียบเนียนเปิดเผยความเซ็กซี่แผ่ออกมาจากเรือนร่างของเธออย่างมีเสน่ห์ จนหนุ่ม ๆ ในคลับ ต่างพากันจ้องมอง

ชุดของเธอคือสัญลักษณ์แห่งความเซ็กซี่แต่มันก็อันตรายที่สุด เจณิสาคือแกะที่หลงเข้ามาในรังหมาป่า และเธอกำลังใช้เสน่ห์ที่เปราะบางนั้นเรียกร้องความสนใจจากเหล่าผู้ล่าในความมืด

ภาพบาดตาจากการทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่าของแฟนหนุ่ม คลับแห่งจึงกลายเป็นสถานที่เพื่อพิสูจน์ว่า ถ้าโลกของเขาเต็มไปด้วยการทรยศหักหลังและการนอกใจ โลกในคลับแห่งนี้ก็พร้อมจะแปดเปื้อนเธอให้กลายเช่นเขาได้อย่างไม่ยากนัก

แสงสลัวภายในคลับ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนผุดผ่องที่ตัดกับชุดของเธอ เอวคอดสะโพกผายอย่างเป็นธรรมชาติ ด้วยเรือนร่างของเธอที่ดูเซ็กซี่อยู่แล้วนั้น พอสวมใส่ชุดนี้มันก็ทำให้ดูเย้ายวนขึ้นไปอีก