บทที่ 7 ไม่ปฏิเสธ
“หมายความว่า... คุณให้ผมได้ทุกอย่างเลยเหรอ” เฟลิกซ์ถามย้ำ เสียงของเขาแหบพร่าและเร้าอารมณ์ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวของเธอ
“แล้วคุณอยากได้อะไรล่ะ” เจณิสาถามกลับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน เธอรับรู้ถึงอำนาจในมือที่กำลังจะใช้มันทำลายตัวเองให้แปดเปื้อน
“คุณก็รู้ว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อยไม่มีใครปฏิเสธคุณ และต้องการคนสวย ๆ อย่างคุณทั้งนั้น”
“แล้วคุณล่ะ ปฏิเสธฉันมั้ย”
“ไม่เลย! คุณสวยถูกใจผมมาก...ผมชอบคุณ...คุณหมอ!” เฟลิกซ์ยอมรับอย่างหมดเปลือก พลางลูบไล้หลังมือไปตามแก้มเนียนของเธอ
“แต่ก่อนที่เราจะสนุกกัน ผมแค่อยากรู้เหตุผลที่แท้จริงของคุณ”
“โอเค๊!! ฉันประชดแฟน คุณพอใจรึยัง!!..และถ้าบาดแผลของคุณยังสนุกกับฉันคืนนี้ไม่ได้ ก็เอาไว้วันหลังเถอะ” เจณิสาตอบอย่างท้าทาย ความจริงที่หลุดออกมาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแย่ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกปลดเปลื้อง
สิ้นคำสารภาพที่แสนบริสุทธิ์นั่น เฟลิกซ์ก็รั้งท้ายทอยของเธอเข้าจูบอย่างดูดดื่ม โดยไม่แคร์สายตาใครต่อใครที่กำลังมองมา การจูบของเขาเต็มไปด้วยการครอบครองและไฟปรารถนาที่เผาผลาญ ความดิบเถื่อนของมาเฟียข้ามชาติผสานเข้ากับความรุ่มร้อนของคุณหมอสาวผู้ประชดรัก มันเกิดเป็นฉากรักที่เร่าร้อนที่สุดของคลับในค่ำคืนนี้
การกระทำของเธอแตกต่างจากคุณหมอผู้เรียบร้อยใจดีที่เขาเจอก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน เฟลิกซ์ยังคงดื่มด่ำกับเรือนร่างที่เต็มไปด้วยความเซ็กซี่ของศัลยแพทย์สาวคนนี้อย่างไม่ลดละ จนสายตาของเขามองเห็นความสิ้นหวังในแววตาของเธอ เขารู้ดีว่าความสิ้นหวังเช่นนี้มันมักมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายเสมอ
เวลาผ่านไปไม่นาน บริกรก็เอาเครื่องดื่มแก้วใหม่มาวางบนโต๊ะ มาตินีถูกนำมาวางตรงหน้าเธอ เจณิสาไม่รอช้าเธอรีบยกแก้วขึ้นแล้วกระดกมันลงคอไปอย่างง่ายดายเพื่อกลบความชอกช้ำที่บาดลึกถึงกระดูกสันหลัง เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเขาหรือมาหาใครเพื่อเป็นตัวเลือก แต่มาเพื่อทำลายตัวเองไปพร้อมกับความรักที่มันบิดเบี้ยว และเมื่อเห็นเฟลิกซ์ เธอก็แค่ตั้งใจนำเงินมาคืนให้เขาเท่านั้น ไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะเลยเถิดมาจนถึงขนาดนี้
เมื่อความรักที่ทุ่มเทและประคับประคองมานานกลายเป็นความว่างเปล่า เธอก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องรักษาความดีงามหรือภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบอีกต่อไป มันคือการประกาศสงครามกับโชคชะตาและความซื่อสัตย์ที่เคยยึดมั่นมาตลอด
ดวงตาที่พร่ามัวจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ฉายแววความกล้าบ้าบิ่นมากขึ้นกว่าเดิม สายตาของคุณหมอสาวเชื้อเชิญเขาอยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่เพิ่งดื่มด่ำกับมาตินี มันช่างดูอวบอิ่มและน่าค้นหา
จุมพิตของเขาราวกับจะปลอบประโลมความปวดร้าวในใจที่ฝังลึก ทุกครั้งที่ริมฝีปากแตะกัน ความรู้สึกเบื่อหน่ายไม่เคยเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าเขาจะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดอันแสนทรมานที่เธอซ่อนเอาไว้ แต่เฟลิกซ์ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณหมอคนสวยผู้เพียบพร้อมทุกอย่าง จะถูกแฟนหนุ่มทำลายหัวใจ จนความเจ็บช้ำต้องผลักดันให้เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่สวนทางเช่นนี้!
“คุณเจ็บแผลมากมั้ย” เจณิสาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เพราะไม่เห็นร่องรอยความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขาเลยสักนิด เฟลิกซ์ยิ้มเยาะ เขากำลังเล่นเกมที่เธอเป็นคนริเริ่มอย่างสนุกสนาน จนลืมความเจ็บไปชั่วครู่
“แผลกายมันควบคุมได้... แต่แผลใจของคุณเนี่ยสิ ผมว่า... มันอาจจะติดเชื้อแล้วก็ได้ คุณคงจะต้องรีบผ่ามันออก” การวินิจฉัยของเขาเฉียบคมยิ่งกว่ามีดผ่าตัดของเธอซะอีก เจณิสาอดหัวเราะไม่ได้ ซึ่งฟังดูก็น่าขันที่หนุ่มต่างชาติคนหนึ่งจะเข้าใจภาษาไทยจนมาพูดจาเหน็บแนมเธอได้ถึงเพียงนี้
“ฉันกำลังรักษามันอยู่ค่ะ” เธอตอบ พลางยกแก้วขึ้นจิบ
“ถ้าคุณไม่อยากเจ็บปวด คุณก็อย่าใส่ใจมันสิ” เขาเสนอทางออก ซึ่งมันตรงกับร่างกายของเขาที่เป็นอยู่ ณ ตอนนี้
“คุณพูดได้ตรงกับสิ่งที่ฉันคิด”
“ความเจ็บปวดจะสิ้นสุดลงทันทีเมื่อเราไม่ใส่ใจมัน” สิ่งที่คุณหมอเอ่ยขึ้นมันดังก้องอยู่ในหัวของเขาตั้งแต่ก่อนมาที่นี่
“เป็นความคิดที่ดีครับ” เฟลิกซ์เอนหลังพิงพนักโซฟาหนัง แววตาของเขาบ่งบอกถึงความต้องการที่ชัดเจน เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปจนกว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ
