บทที่ 2 ทะเบียนสมรสเปื้อนน้ำตา

บทที่ 2 ทะเบียนสมรสเปื้อนน้ำตา

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องพักฟื้นระดับสูงสุด แต่กลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย พิมพ์นารานั่งพิงพนักเตียงด้วยใบหน้าอิดโรย ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักตลอดทั้งคืน สายน้ำเกลือที่หลังมือยังคงหยดลงมาอย่างเชื่องช้า บ่งบอกถึงสภาพร่างกายที่ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความกดดันใดๆ

บานประตูห้องถูกผลักเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของคณินก้าวเข้ามาในชุดสูทสีเข้มเต็มยศ ความเนี๊ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าขัดแย้งกับแววตาดุดันที่ยังคงไม่จางหายไปจากใบหน้าคมคาย ตามหลังเขามาคือชายวัยกลางคนในชุดข้าราชการสีกากีสองคน ซึ่งในมือถือแฟ้มเอกสารและตราประทับของหน่วยงานราชการ

พิมพ์นารามองผู้มาใหม่ด้วยความสับสนและหวาดระแวง มือบางเผลอกำผ้าห่มแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ

"เตรียมเอกสารให้พร้อม" คณินหันไปสั่งเจ้าหน้าที่เขตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

เจ้าหน้าที่เขตพยักหน้ารับ เปิดแฟ้มเอกสารและวางมันลงบนโต๊ะคร่อมเตียง เลื่อนมันไปตรงหน้าพิมพ์นารา พร้อมกับปากกาหมึกซึมด้ามหรู

กระดาษแผ่นนั้นคือใบสำคัญการสมรสที่ถูกกรอกข้อมูลของคณินไว้ครบถ้วน เหลือเพียงลายเซ็นของเธอเท่านั้น

"นี่มันอะไรกัน" พิมพ์นาราเงยหน้าขึ้นมองคนร่างสูงด้วยความตื่นตระหนก "ฉันไม่เซ็น คุณจะบีบบังคับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ฉันไม่ได้บีบบังคับ ฉันแค่เสนอทางเลือกที่ดีที่สุดให้เธอและลูก" คณินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไม่สะทกสะท้านต่อความโกรธขึ้งของหญิงสาว

"ทางเลือกบ้าอะไรของคุณ การมัดมือชกให้จดทะเบียนสมรสไม่ใช่ทางเลือก คุณให้เจ้าหน้าที่กลับไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่มีวันเซ็นเอกสารบ้าๆ พวกนี้เด็ดขาด" เธอผลักแฟ้มเอกสารออกห่างตัวด้วยความรังเกียจ

คณินปรายตามองเอกสารที่ถูกผลักไส ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบกับดวงตากลมโตที่กำลังแข็งขืน เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งออกมาแล้วโยนมันลงบนเตียงข้างๆ แฟ้มทะเบียนสมรส

"ลองเปิดดูสิ เผื่อมันจะช่วยให้เธอตัดสินใจได้ง่ายขึ้น"

พิมพ์นาราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู ทันทีที่สายตากวาดผ่านตัวอักษรบนกระดาษ หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นลงไปกองแทบเท้า

มันคือสัญญาโอนกรรมสิทธิ์หนี้สินทั้งหมดของครอบครัวเธอ หนี้ก้อนโตที่เกิดจากการทำธุรกิจผิดพลาดของพ่อแม่ ซึ่งเดิมทีเจ้าหนี้คือบริษัทสินเชื่อในเครือของบิดาคณิน ผู้ชายที่ข่มขู่จะทำลายครอบครัวเธอจนทำให้เธอต้องหนีหัวซุกหัวซุนเมื่อสองเดือนก่อน แต่ตอนนี้ ชื่อของเจ้าหนี้บนเอกสารกลับถูกเปลี่ยนเป็นชื่อของ 'นพ.คณิน ภักดีดำรงค์' อย่างสมบูรณ์

"คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม" เสียงหวานสั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า

"ฉันแค่ซื้อความสงบสุขให้พ่อแม่เธอ แลกกับการที่เธอต้องกลับมาอยู่ข้างกายฉัน" คณินโน้มตัวลงมาใกล้ สองมือเท้าลงบนขอบเตียง กักขังร่างบางไว้ไม่ให้ขยับหนี "หรือถ้าเธอไม่ชอบข้อเสนอนี้ ฉันก็ยังมีอีกทางเลือก"

เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ แววตาคมกริบสาดประกายอันตราย

"ฉันจะส่งทนายฟ้องร้องขอสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรแต่เพียงผู้เดียว ทันทีที่เด็กคลอดออกมา ด้วยฐานะ อำนาจ และความพร้อมทางการเงินของฉัน เธอคิดว่าศาลจะตัดสินให้เด็กไปอยู่กับใคร... ผู้หญิงตัวคนเดียวที่ไม่มีงานทำ แถมครอบครัวยังมีหนี้สินล้นพ้นตัว หรือผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่มีทุกอย่างพร้อมสรรพ"

คำขู่ที่แทงใจดำทำเอาพิมพ์นาราหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริง หากต้องสู้คดีกันในชั้นศาล เธอไม่มีทางเอาชนะผู้ชายที่กุมอำนาจล้นมืออย่างเขาได้เลย เขาจะพรากลูกไปจากเธออย่างเลือดเย็น

"คุณมันใจร้าย... คุณมันไม่ใช่คน" เธอต่อว่าเขาทั้งน้ำตา

"ฉันใจร้ายได้มากกว่านี้อีก ถ้าเธอยังดื้อดึงไม่เข้าเรื่อง" คณินเลื่อนแฟ้มทะเบียนสมรสกลับมาตรงหน้าเธออีกครั้ง พร้อมกับยัดปากกาหมึกซึมใส่มือบางที่กำลังสั่นเทา "เซ็นซะ พิมพ์นารา อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"

มือใหญ่ของเขาจับซ้อนลงบนมือเล็ก บีบบังคับกลายๆ ให้จรดปลายปากกาลงบนช่องว่างสำหรับลายเซ็น พิมพ์นารามองเอกสารผ่านม่านน้ำตา ความรู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกลงไปในนรกขุมเดิมกลับมาเกาะกินหัวใจ เธอหนีอำนาจมืดของพ่อเขามา เพียงเพื่อมาตกอยู่ในกำมือของเขาในฐานะนักโทษตลอดชีวิต

หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงบนแผ่นกระดาษ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ยอมจำนนต่อโชคชะตาและอำนาจที่เหนือกว่า ปลายนิ้วที่สั่นระริกตวัดเขียนลายเซ็นของตนเองลงไปอย่างไม่มีทางเลือก

ทันทีที่ตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ คณินก็ดึงแฟ้มเอกสารกลับไป เจ้าหน้าที่เขตจัดการประทับตราและตรวจสอบความถูกต้อง ก่อนจะส่งสำเนาให้คณินและขอตัวกลับออกไปอย่างรู้หน้าที่

คณินหยิบใบทะเบียนสมรสขึ้นมาดู แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงเรียบตึง แต่แววตาที่เคยวาวโรจน์กลับอ่อนลงเล็กน้อย มันมีความโล่งใจบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ ที่เขาจงใจปกปิดไว้ไม่ให้เธอเห็น ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงคนนี้คือภรรยาของเขาตามกฎหมาย ไม่มีใครหน้าไหนจะมาพรากเธอไปจากเขาได้อีก

"ฉันเซ็นให้แล้ว หวังว่าคุณจะรักษาสัญญาเรื่องครอบครัวฉัน" พิมพ์นาราเอ่ยเสียงแผ่ว ยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ

คณินพับเอกสารสำคัญเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างหวงแหน เขาปรายตามองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ฉันเป็นคนรักษาคำพูดเสมอ เตรียมตัวให้พร้อม อีกสิบนาทีเราจะย้ายกลับไปอยู่เพนต์เฮาส์ของฉัน"