บทที่ 94 เต้นรำกับพี่สักเพลง

"ให้เกียรติเต้นรำกับพี่สักเพลงได้ไหมครับ"

พิมพ์นารามองมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้า เธอวางมือของตนเองทาบทับลงไปอย่างไม่ลังเล คณินรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นยืน เขาโอบเอวเธอหลวมๆ และดึงเข้ามาแนบชิด ท่ามกลางสวนหลังบ้านที่ไร้เสียงดนตรีบรรเลง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงใบไม้ไหวตามสายลมเท่านั้นที่เป็นฉากหลัง

พวก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ