บทที่ 10 เขาคือลมหายใจ

         (“แกจะกลับมาที่นี่วันไหนพี่มีเรื่องจะคุยกับแกเยอะมาก”) นายดินถามออกไปเจตนาเน้นคำว่าเยอะแต่น้ำเสียงของเขาก็ยังคงเป็นปกติ

สายตาคมกร้าวที่จ้องมองรูปถ่ายของทั้งสามคนด้วยความขมขื่น มือหนึ่งของนายดินถือรูปนั้นเอาไว้แน่นอีก

“เอ่อ...พี่ครับช่วงนี้งานยุ่งมาก ๆ เลยครับ คงไม่ได้กลับบ้านง่าย ๆ” ดอยรีบแก้ตัว

(“ก็เอาตามที่แกสะดวกแล้วกัน”) ปฐพีกดสายทิ้งทันที กรามของเขาขบกันแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูด

“ฉันหวังว่าแกจะหาคำตอบที่ดีให้กับฉันได้นะนายดอย” พี่ชายบ่นสบถออกมาเขาเจ็บจนรู้สึกชาหน่วงไปทั้งใจน้องชายกับคนรักมีอะไรกัน สองคนนั้นยังเห็นเขาอยู่ในสายตาอีกหรือ

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง งเสียงมือถือของปภัสสรที่วางอยู่ตรงหน้าของภูผาดังขึ้น เขาจ้องมองหน้าจอมือถือของเธอ พอเห็นเป็นชื่อของพี่ชายสีหน้าของเขาก็ยิ่งซีดลงอีกจากที่ซีดอยู่แล้ว

“ปลาพี่ดินโทรเข้ามาในเครื่องของคุณ” เขาบอกเธอน้ำเสียงสั่นความรู้สึกสะท้านไปทั้งทรวง

“ช่างปะไรคะ ก็ปล่อยไว้แบบนั้นแหละค่ะ หรือว่าคุณจะให้ปลารับสายเขา” เธอมองหน้าผู้ชายตรงหน้าสีหน้าเรียบเฉยรู้สึกไม่ยี่หระที่จะรับสายของปฐพีแต่ส่งสายตาคาดคั้นเอาเรื่องกับภูผา

“ยังไงผมก็ยังรู้สึกผิดเรากลับไปสารภาพกับเขาดีไหม” ดอยพูดออกมาเชิงปรึกษา

“ปลาว่าอย่าเพิ่งดีกว่าค่ะ ยังไงปลาจะหาจังหวะคุยกับคุณดินเอง” เธอพูดเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรจริง ๆ

“มาถึงขั้นนี้แล้วนะคะ ดอยคุณจะกลัวอะไร” เธอนั่งลงใกล้ ๆ เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอของเขา

“ผมรู้สึกผิด” เขาบอกเธอเสียงเอื่อย นัยน์ตาเศร้า

“ปลานึกว่าคุณรักปลาและจริงจังกับปลามากกว่าคุณดินเสียอีก” เธอรู้สึกหัวเหวี่ยง เมื่อเห็นภูผามีทีท่าอ่อนแออย่างนี้

“เขาเป็นพี่ชายของผม และเราก็...” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดปากชายหนุ่มทันที

“ถ้าคุณจะพูดอย่างนี้อีกปลากลับนะคะ แล้วอย่าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก” เธอทำสะบัดน้ำเสียงเบี่ยงตัวออกห่างจากเขาในทันที

ภูผารีบคว้าแขนเธอไว้ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดรัดทั้งตัว

“คุณก็รู้ว่าผมรักคุณมาก ผมขาดคุณไม่ได้นะปลา” ดอยซุกหน้าลงบนซอกคอขาวนุ่มของปภัสสรแทบทันที เธอได้แต่ยิ้มเต็มใบหน้ายกมือขึ้นโอบรัดรอบคอของเขาไว้แน่นแล้วทั้งสองก็จุมพิตกันแบบดูดดื่ม

“ปลาไม่กลัวนะคะ ปลารู้ว่าใจของเราสองคนตรงกัน” เธอพูดปลอบประโลมชายหนุ่มผลักเขาลงนอนแนบไปกับโซฟาฝ่ามือนุ่มลูบไล้บนเรือนกายของเขาทั้งตัวแล้วก็หยุดลงตรงจุดแข็งขืนที่เด่นตระหง่านอยู่ใต้ร่มผ้า

“เห็นไหมคุณก็ต้องการปลา” เธอโน้มใบหน้าลงแนบชิดสองคนกอดรัดเล้าโลมกันแบบถึงพริกถึงขิง ความสุขที่มันล้นจนยากเกินจะเก็บเอาไว้ และทั้งสองก็ลืมผู้ชายอีกคนที่ถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลังแบบไม่ไยดี

“นายดินคะ ม่อนขอตัวไปพักก่อนนะคะ” หญิงสาวที่ขยับตัวเดินเข้ามาในห้องทำงานของนายอย่างช้า ๆ และวางแก้วกาแฟหอมกรุ่นไว้ตรงหน้าเขา

“ง่วงแล้วรึ” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กดปิดโทรศัพท์และคว่ำกรอบรูปใบนั้นลงกับโต๊ะทำงานเหมือนเดิม ม่อนพยักหน้าให้เขา ก้มหน้าหลบสายตาคมที่จ้องมองมาอย่างเอ็นดู

“กินยาที่นายสนซื้อมาให้หรือยัง” เขาถามเธอด้วยความห่วงใยอีกครั้งในใจตอนนี้นายดินก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ทำอะไรจัญไรไปกับม่อนคนนี้

“ค่ะ” เธอตอบพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้เขา

“ขอบคุณนายมากค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณเขาอีกนายดินถึงกลับกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอถอนหายใจออกมาแรง ๆ สองสามครั้ง

“ม่อนเอาผ้าปูสีครีมผืนนั้นขึ้นไปเปลี่ยนบนห้องให้นายด้วย” เขาออกสั่งม่อนได้แต่ทำหน้าเหวอ

“นายคะม่อนว่านายใช้ผืนใหม่ดีกว่าค่ะ” เธอมองเขานัยน์ตาใสฉายแววกังวลออกมาชัดเจน

“ของของฉันจะทิ้งขว้างฉันก็จะต้องเป็นคนพิจารณาเองเข้าใจนะม่อน” นายดินบอกม่อนน้ำเสียงจริงจังเน้นคำ

“ค่ะ” เธอรับคำเสียงอ่อยก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปอย่างช้า ๆ

‘ตายแน่ม่อนแกจะบอกนายดินว่าไงเปื้อนอะไรดี ฮึ…’ เธอบ่นพึมพำกับตัวเธอเองเดินกลับเข้าไปในห้องซักรีดใจเต้นไม่นับจังหวะ อุตส่าห์แอบไว้แล้ว กำลังจะเอาไปเก็บที่ห้องนอนของเธอเอง

พอได้ของม่อนรีบเดินขึ้นไปบนห้องของนายยืนนิ่งอยู่หน้าเตียงอยู่เป็นนาน กว่าจะตัดสินใจวางผ้าผืนนั้นไว้ที่ปลายเตียง กำลังจะหันหลังเดินกลับไปนายดินก็เดินสวนเข้ามาคว้าข้อแขนเธอเอาไว้ทันที

“ทำไมไม่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนตามที่ฉันสั่งล่ะม่อน” นายดินเหมือนรู้แล้วทำแกล้งม่อนหน้าแดงใจเต้นโครมคราม กลิ่นน้ำหอมในกายนายกรุ่นเข้ามาเต็มจมูก เธอถอยหลังกรูดนายก็เดินประชิดไม่ยอมปล่อยมือออกจากแขนของเธอ

“เรามีเรื่องต้องคุยกันไหม” นายดินจ้องสบตาถามม่อนน้ำเสียงจริงจังปากคอเธอเริ่มสั่นเริ่มหวั่นไหวไปกับปฏิกิริยาของเจ้านายใหญ่

“เอ่อม่อน...ไม่มีค่ะ” เธอบอกปฏิเสธเขาทันใดใช้อีกมือจับมือนายที่บีบที่ข้อมือของเธอเบา ๆ เพื่อให้นายปล่อย

“แต่นายว่าม่อนน่ามีนะ” น้ำเสียงที่บอกเธอพร้อมสายตาที่จ้องมองมาแบบจริงจังเอาเรื่องและคาดคั้น

เขารวบเธอช้อนร่างบางขึ้นสู่อ้อมแขนบรรจงวางเธอไว้บนเตียงนุ่ม ก่อนจะทาบทับลงมาทั้งตัว

“นายดื่มนายเมาอีกแล้วหรือคะ” เธอถามเขาด้วยความตกใจ เพราะได้กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ผสมกลิ่นโคโลญจากตัวของนาย ม่อนหลับตาสนิทหายใจเร็วตอนนี้หัวใจข้างในอกสาวเต้นตึกตัก