บทที่ 5 แล้วม่อนจะทำไงดี

         “นายจะเอาอะไรคะ” เธอรีบถามเขาออกไปเสียงสั่นมองเขาตาเหมือนลูกกวางน้อยกลัวโดนเสือตะครุบ

“น้ำแข็งในตู้เย็นของฉันหมด” เขาเอ่ยออกมาก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน ม่อนรีบเกาะตัวกับผนังข้าง ๆ ดันตัวลุกขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังรู้สึกมึนหัวตึบ ๆ และยังตื่นไม่เต็มร้อย

“เดี๋ยวม่อนเอาให้ค่ะนาย” เธอรีบบอกเขาหมุนตัวกลับหลังอย่างรวดเร็วร่างเซถลาทำท่าจะล้มไม่เป็นท่า นายดินคว้าร่างของเธอไว้ได้ทันไม่ให้หน้ากระแทกเหลี่ยมโต๊ะที่อยู่ใกล้ ๆ

“เป็นอะไรเราไม่สบายหรือ?” เขาถามน้ำเสียงดูห่วงใย ม่อนใจเต้นตุบ ๆ รีบแกะมือที่ยังคงโอบรอบเอวเธอเอาไว้แน่น แผ่นหลังของเธอแนบสนิทกับแผงหน้าอกที่มีไรขนทิ่มแทงทะลุเสื้อจนโดนแผ่นหลังเจ็บ ๆ คัน ๆ เขาไม่ปล่อยแต่ดันตัวเธอให้หมุนเข้ามาหาสูดลมหายใจเข้าปอดตรงแก้มนวลอย่างจงใจ

“ชื่อม่อนหรือเราน่ะ” เขาถามออกมาดันตัวเธอห่าง เธอตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ

“ค่ะ ชื่อม่อนค่ะ” ม่อนตอบเขาเสียงสั่น

“ใช้แป้งอะไรหอมดีกลิ่นคุ้น ๆ” เขาถามขึ้นมาอีกทำจมูกฟุดฟิดใกล้ ๆ เธอรีบถอยหลังกรูด

“ไม่มีราคาอะไรหรอกค่ะ แป้งเด็กธรรมดากระป๋องละยี่สิบบาทเองค่ะ” เธอตอบเขาเสียงดัง รีบเดินไปเปิดตู้เย็นใหญ่หยิบถุงน้ำแข็งในช่องแช่แข็งออกมา แล้วห่อผ้าทุบกับพื้นโต๊ะหินที่ทำเป็นเคาน์เตอร์เสียงดังโป้ก ๆ แล้วเทใส่โถน้ำแข็งที่เขายื่นส่งมาให้

“ทำกับแกล้มให้สักสองอย่างสิ เดี๋ยวเอาไปให้ฉันในห้องทำงานนะ” เขาคว้าโถน้ำแข็งติดมือไปด้วย เดินไปหยิบข้าวของแล้วตรงดิ่งกลับไปที่ห้องทำงานตั้งใจนั่งดูเทปบันทึกต่อ

เขากำมือแน่นและกัดฟันกรอดอีกหลายครั้งและถอนหายใจหนักติด ๆ กัน ภาพคนรักกับน้องชายที่ยังมีอีกหลายช็อตให้เขาช็อกเล่นเหมือนสองคนนั้นช่างไม่รู้มุมกล้องจะหลบจะหลีกก็ไม่มี

“รอฉันอยู่ข้างล่างนี้แหละหาอะไรกินไปก่อนหรือไม่ก็นอนพักฉันจะอยู่คุยกับนายดอยสักสองสามชั่วโมงแล้วเราค่อยกลับ” นายดินบอกนายสนคนขับรถก่อนจะหิ้วของฝากน้องชายติดมือไปด้วย

เขาวิสาสะใส่กุญแจเปิดห้องน้องชายเข้าไป เมื่อก่อนตอนอยู่กรุงเทพฯ เขาก็อยู่ที่นี่นายดินรู้สึกปวดห้องน้ำจึงเดินเข้าห้องที่เป็นห้องนอนประจำของเขาเสมอ เขาใช้เวลาในนั้นหลายนาทีตอนเดินออกมาจากห้องภาพที่เห็นตรงหน้า

ปภัสสรที่นุ่งชุดนอนบางเบากอดรัดกับน้องชายที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวพันอยู่กำลังจูบกอดกันอยู่หน้าห้อง ก่อนจะพากันเข้าไปในห้องนอน หัวเราะต่อกระซิกเสียงดัง

เขารีบเดินออกมาจากห้องนั้นแทบทันที ตอนนี้หัวสมองตื้อคิดอะไรไม่ออกตรงมาขึ้นรถแล้วสั่งนายสนให้ขับรถกลับมวกเหล็กทันที

“สารเลว...” เขาสบถคำนี้อย่างนับไม่ถ้วน

ม่อนเดินยกถาดอาหารว่างที่พอจะทำเป็นกับแกล้มเดินมาให้เขาที่ในห้อง เธอก็ยังทำตัวลีบ ๆ ก้มหน้างุด ๆ ไม่มองหน้ามองตานายดินเหมือนเดิม มือไม้ที่สั่นเทา ยกจานถั่วทอดและเนื้อแดดเดียวที่ยกวางบนโต๊ะเกือบหก

“ม่อนเป็นอะไรนักหนา กลัวฉันหรือ ฮึ?” เขาถามเสียงเข้มเธอรีบเงยหน้ามองเขา เด็กสาวสั่นส่ายหน้าระรัวปฏิเสธทั้ง ๆ ที่ในใจรู้สึกกลัวเขาจริง ๆ

“ไปเถอะไปวันนี้ฉันไม่กินข้าวเย็นนะ จะไปทำอะไรก็ไป” เขายกมือโบกสะบัดไล่เธอเสียดื้อ ๆ ม่อนรีบจ้ำอ้าวออกมาจากห้องนั้นอย่างเร็วรี่

‘นายดินจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้หรือเขาตั้งใจจำไม่ได้กันแน่’ ม่อนยกมือขึ้นกอดอกลูบแขนตัวเองแรงสองสามที เพราะรู้สึกหนาวขนลุกไปทั้งตัว น้ำตาเริ่มเอ่อรินลงมาอีกครั้งนั่งกอดเข่ามองไปยังทุ่งหญ้าที่นายปลูกไว้เลี้ยงโคนมสุดลูกหูลูกตา

“ม่อนเป็นไงบ้างลูก” เสียงลุงอุ่นทักขึ้นหลังจากที่เธอรับสาย ลุงอุ่นโทรเข้ามายังโทรศัพท์บ้าน เพราะรู้ว่านายดินไม่เคยรับสายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

(“สบายดีจ้ะ”) เธอตอบสั้น ๆ น้ำตาเริ่มเอ่อแค่ได้ยินเสียงลุง ที่น้ำเสียงใกล้เคียงกับเสียงของพ่อของเธอแล้วก็เริ่มอุ่นใจ

“กินอะไรหรือยัง” ลุงยังถามต่อ

(“จ้า”) เธอตอบรับคำง่าย

“เออ...ลุงจะโทรมาบอกแม่ของป้านาเสียแล้ว ลุงกับป้าคงจะต้องหยุดงานอีกเป็นอาทิตย์แหละ ลุงโทรบอกนายดินแล้ว ม่อนดูแลนายดินได้ใช่ไหมลูก” ลุงเล่าต่อและถามว่าเธอจะอยู่ได้ไหม

ม่อนหน้าสลดลงทันทีเริ่มเป็นกังวล เพราะใจจริงไม่อยากจะอยู่บ้านนี้กับนายโดยลำพังอีกแล้ว แล้วเธอก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจพิกล ยิ่งเห็นนายดินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยิ่งรู้สึกนอยด์และมองหน้าเขาไม่ค่อยติด

“เป็นอะไรวันนี้พูดน้อยจังทุกทีเห็นพูดจ้อ” ลุงทักเมื่อสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

(“เปล่าจ้ะ มันเหงา บ้านก็เงียบ ๆ”) เธอไม่อยากให้ลุงเป็นกังวลรีบทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“อือ...ยังไงก่อนนอนเดินสำรวจปิดบ้านช่องลงกลอนให้เรียบร้อยนะลูก” ลุงยังกำชับอีกครั้งก่อนวางสาย

ม่อนมองโทรศัพท์ในมือที่วางสายไปแล้วถอนหายใจออกมาติด ๆ กันหลายครั้ง ก่อนจะขยับตัวเดินสำรวจหน้าต่างประตูว่าลงกลอนเรียบร้อยแล้วหรือยัง

นายเดินขึ้นห้องไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วก็เงียบไปนานแล้ว

‘สงสัยจะเมาแล้วมั้งดื่มไปเยอะขนาดนั้นเขาเป็นอะไรของเขานะดื่มเหล้าเหมือนดื่มน้ำเลย ไหนป้ากับลุงบอกว่านายเลิกดื่มแล้ว’ ม่อนเก็บกวาดตรงเคาน์เตอร์และที่ห้องทำงานของนายด้วย

บนโต๊ะมีกรอบรูปที่คว่ำอยู่เธอวิสาสะเปิดกรอบรูปนั้นขึ้นมาดูเห็นเป็นรูปที่ถ่ายกันสามคนมีนายดินนั่งอยู่ตรงกลางข้างซ้ายเป็นคุณดอยและข้างขวามือของนายเป็นคุณปลา เธอสังเกตเห็นฝ่ามือหนาของนายที่โอบรอบเอวคุณปลาเเน่นและสองใบหน้าที่แนบชิดกันของทั้งคู่