บทที่ 67 เด็กสมัยนี้

เปรี้ยวทิ้งหลังลงไปหมดแรง เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามาเมื่อกี้คืออะไร แต่มันทำให้หัวสมองโล่งอย่างบอกไม่ถูก

พี่ดอยมองดูผลงานของตัวเองที่เลอะอยู่บนตัวของเปรี้ยว เขารีบหาทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดให้ จึงได้เห็นสีของเลือดปะปนอยู่ในความรักของเขา

ภูผายิ้มอย่างภาคภูมิใจที่ได้เป็นคนแรกของเปรี้ยว...