บทที่ 13 EP 3/2 เด็กมันยั่วอย่างใสซื่อ

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ความไม่สบายตัวเพราะรอบเดือนมา ทำให้กฤติกาตื่นก่อน จึงได้เห็นว่าตัวเองนอนซุกอกเวหาอยู่ เขายังหลับสนิท เสียงกรนเบาๆ ทำให้รู้ว่าเขายังไม่ตื่นขึ้นมาตอนนี้แน่ๆ ตอนหลับอย่างนี้ช่างเหมือนเด็กน้อยไร้พิษภัย ปลายจมูกเขาเชิดรั้น คิ้วโก่งเข้มคม มีขนตาที่หนายาว โหนกแก้มสูงได้รูปพอดิบพอดี ก่อนที่สายตาเธอจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปาก มันเผยออ้าเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบที่จูบเธอจนเป็นลมล้มพับ ช่างน่ากัดให้เลือดซึมเสียจริง

หญิงสาวค่อยๆ ดึงแขนที่วางพาดเอวสอบออก เธอพลิกกายมานอนกอดเขาโดยไม่รู้ตัวเลย อย่าถามหาหมอนข้างที่กั้นกลางไว้ ไม่รู้มันหายไปไหน หรือเธอถีบมันตกเตียงนะ

“อือ...”

เสียงเขาครางเมื่อคนข้างๆ ขยับตัว เธอค่อยๆ ขยับกายออกห่าง กะว่าจะลงจากเตียงเข้าห้องน้ำ แต่พอหันมองเขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอเดินหาโทรศัพท์มือถือของตัวเอง มันน่าจะอยู่ในกระเป๋าที่เหวี่ยงทิ้งไว้บนโซฟา แต่กระเป๋ากลับวางอยู่บนโต๊ะ คงเป็นเวหาที่วางมันเอาไว้ เธอได้ของที่ตามหาแล้วกลับมาที่ห้องนอน จัดการส่องกระจกดูสภาพตัวเอง แคะขี้ตาสักนิด หวีผมสักหน่อย แล้วกลับขึ้นเตียง จงใจวางศีรษะบนท่อนแขนของชายหนุ่ม ก่อนจะ...หลับตาพริ้ม แต่มือข้างที่ถือโทรศัพท์นั้น กดถ่ายรูปรัวๆ

แชะ! แชะ! แชะ!

ระบบถ่ายต่อเนื่องถูกนำมาใช้ในเช้านี้ กฤติกากำลังเพลินกับการแอบถ่าย บางจังหวะเวหายังเผลอไผลเอื้อมแขนมาวางพาดที่คอของเธอ แน่นอนว่าเธอถ่ายไว้ทุกท่วงท่า

“เรียบร้อย...” บอกตัวเองแล้วยิ้มอย่างสมใจ

เวหาตื่นขึ้นมาในตอนนั้น ด้วยว่าได้ยินเสียงเหมือนชัตเตอร์ดังอยู่

“เธอทำ...อะไร?” ถามหล่อนในตอนที่ยังงัวเงีย

“ถ่ายรูปไว้แบล็กเมล์คุณ”

“หือ?”

แม่ตัวร้ายยิ้มสวยแล้วชูสมาร์ตโฟนให้ดู เวหาตาเบิกโต บนหน้าจอปรากฏเพียงภาพนิ่งก็จริง แต่ในขณะที่เขาหลับและหล่อนก็หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ แถมใส่ชุดที่มองอย่างไรก็มองออกว่าเป็นชุดนอน มันทำให้คนที่ดูรูปอยู่ เดาได้ไม่ยากหรอกว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันเช่นไร

เวหาเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ แต่กฤติกาไวกว่า หล่อนลุกจากเตียงในตอนนั้น อันที่จริงตอนนี้เขาไม่ได้สนใจโทรศัพท์เลย เนินอกขาวๆ กับบั้นท้ายอวบๆ ของหล่อนต่างหากที่ดึงดูดสายตาอย่างจัง ยัยเด็กบ้านี่เทวดาคงรักนะ อะไรๆ ก็เอามาเยอะผิดมนุษย์มนา

“ถ้ากล้าปล่อยรูปละก็ เธอโดนดีแน่”

“จะบ้าเหรอ ถ้ามีรูปว่อนเน็ตฉันก็ขายไม่ออกพอดี”

“แล้วเธอจะเก็บมันไว้ทำไม” เขาลุกมาถาม บิดร่างนิดหน่อย รู้สึกสบายมากๆ ที่ได้หลับเต็มตื่น หรือบางทีอาจเป็นเพราะกลิ่นหอมๆ ของกฤติกา กลิ่นผู้หญิงนี่หอมเหมือนกันทุกคนหรือเปล่านะ

“ไม่รู้ เก็บไว้ก่อนแล้วกัน คุณน่ะ...กลับไปได้แล้ว” บอกเขาแล้วเดินเข้าห้องน้ำ จัดการกับร่างโทรมๆ ของตัวเองราวสิบห้านาที ก่อนจะกลับออกมาเนื้อตัวหอมฟุ้ง สดชื่นกว่าที่เป็น คงดีกว่านี้หากบิดาจะนั่งอยู่ข้างนอก รอมื้อเช้าแบบง่ายๆ ที่เธออาสาทำให้เช่นวันวาน มันนานมากแล้วล่ะ แต่ภาพนั้นยังกระจ่างในความทรงจำของเธออยู่เลย

“เธอหลับในห้องน้ำเหรอ”

“เฮ้ย!? ทำไมคุณยังอยู่” ทักคนที่ลุกขึ้นจากกองผ้านวม ทำไมเขายังไม่กลับบ้านกลับช่องไปอีก

เขายักไหล่ ลุกจากเตียงเดินไปที่ประตูห้องน้ำ

“ขอกาแฟเข้มๆ กับไข่ลวกสองฟอง เร็วๆ ด้วย ฉันหิว”

“นี่!? ฉันไม่ใช่คนใช้คุณนะ”

“ฉันอุตส่าห์อยู่เป็นเพื่อนทั้งคืน ไม่สำนึกบุญคุณบ้างเหรอ เร็วๆ เลย”

ปัง!

ประตูห้องน้ำปิดลงหลายนาทีแล้ว กฤติการีบแต่งตัวให้เสร็จก่อนที่เขาจะออกมา เธอทำมื้อเช้าให้เขา ไข่ลวกสองฟองและกาแฟดำเข้มๆ เธอมีขนมปังสองแผ่นกับไข่คนหนึ่งฟองเป็นมื้อเช้า ไม่อยากกลืนอะไรลงท้องหรอก แต่ท้องมันร้องโครกครากไม่หยุดเลย

กลิ่นแชมพูหอมๆ ลอยฟุ้งในอากาศ แทบจะกลบกลิ่นกาแฟจนสิ้น กฤติกานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเล็กๆ ที่มีเก้าอี้เพียงสองตัว กำลังส่งขนมปังที่โปะด้วยไข่คนเข้าปาก แต่ว่า...

“แค่ก! แค่กๆ” เธอสำลักไข่คนจนไอโขลกๆ ก็ดูเขาสิ ออกมาจากห้องเธอทำไมต้องถอดเสื้อ ถอดเพื่อ!?

“ถึงกับสำลักเลยเหรอ ทำไม ไม่ชินกับหุ่นผู้ชายหรือไง น่าขำนะ” เอ่ยประชดเจ้าบ้านที่นั่งอยู่ เขาอาบน้ำสระผมตัวหอมฟุ้ง ไม่อยากใส่เสื้อผ้าชุดเดิมแต่ยังไงก็ต้องสวมกลับบ้าน เสื้อเชิ้ตถูกหยิบมาเช็ดผม ก่อนจะดึงเสื้อกล้ามมาสวมต่อหน้าหล่อน

“คิดว่าบ้านตัวเองหรือไง อาบน้ำอาบท่าสบายใจ ใช้แชมพูฉันอีกต่างหาก”

“ทำไม เตียงเธอฉันยังนอนมาแล้ว หรือไม่จริง”

“นี่!?”

เมื่อเอาคืนเขาไม่ได้ก็เปลี่ยนมากัดขนมปังเข้าปาก กัดไปคำหนึ่งก็เคี้ยวแรงๆ ประหนึ่งว่าในปากคือผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขาไม่อนาทรร้อนใจต่อเสียงแวดๆ ของเธอ ยังกินมื้อเช้าของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ น่าหมั่นไส้!

เวหาลอบมองคนที่ทำปากขมุบขมิบกับขนมปังในจาน หล่อนกินขนมปังไข่คน และไข่สีเหลืองนวลนั่นก็ดันติดที่มุมปากข้างหนึ่ง เหมือนในละครที่เขากำกับไม่มีผิด ไม่รู้ว่าหล่อนจงใจหรือเปล่า เพราะถึงหล่อนจะดื่มนมไปสองสามอึก ไข่คนที่มุมปากก็ยังอยู่ สงสัยต้องจัดการให้

“เชิญกลับ” เธอไล่เมื่อเขากินเสร็จ หยิบเอากระปุกน้ำผึ้งมาเปิดแล้วตักกินด้วยช้อนเล็กๆ ที่อยู่ในนั้น เธอชอบกินน้ำผึ้งหลังมื้อเช้า มันช่วยให้อารมณ์ดี

เวหาลุกจากโต๊ะอาหาร พอกินอิ่มก็ว่าง่ายขึ้นมานิดหน่อย

“ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนฉันเมื่อคืน แม้ว่าคุณจะทำตามคำสั่งก็เถอะ” เอ่ยพลางตามมาส่งเขา ยังถือกระปุกน้ำผึ้งติดมือมา

เขาพยักหน้ารับ เอื้อมมือจะเปิดประตู แต่แล้วก็หันกลับมาอีก

“อะไรอีก”

“เฮ้อ...จริงๆ เลย เธอจะยั่วฉันไปถึงไหน”

เจ้าบ้านยักไหล่เมื่อเขาพูดอย่างนั้น หมายความว่าอย่างไร งงนะนี่