บทที่ 20 EP 5/1 เพราะวิสกี้ที่หน้าบาร์

[5]

เพราะวิสกี้ที่หน้าบาร์

กลางดึกคืนเดียวกัน

เสียงเพลงสากลในผับยังดังคลอเคล้าบรรยากาศ เหล่านักท่องราตรีมากหน้าหลายตากำลังดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน ในผับหรูที่ราคาวิสกี้แก้วหนึ่งหลายร้อยบาท เวหานั่งดื่มอยู่สักพักแล้ว วิสกี้แก้วแล้วแก้วเล่าถูกลำเลียงลงคอเขาอย่างต้องการดับเรื่องราวทุกข์ใจ ถ้าพี่ไหมเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะทำอย่างไรดี แค่คิดว่าจะไม่ได้เห็นหล่อนอีก เขาก็เจ็บปวดเสียแล้ว มันคงใจหาย เหมือนว่า...ชีวิตขาดอะไรไป 

แต่ว่า...ไม่สิ เขาจะไม่คิดอย่างนี้ พี่ไหมต้องรอด ที่เขาต้องทำก็แค่เปลี่ยนตัวนักแสดง

ในวงการละครเมืองไทย การเปลี่ยนตัวนักแสดงกลางคันพบเห็นไม่บ่อยนัก แต่ว่าถ้ามันไม่มีทางเลือก เขาก็คงต้องเปลี่ยนตัวจริงๆ

กึก!

“เฮ้อ...หยุดคิดเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลยเรา” บ่นกับตัวเองในตอนที่วางแก้ววิสกี้ลงบนเคาน์เตอร์บาร์ สมองหนักอึ้ง ร่างกายเหมือนถูกถ่วงไว้ด้วยรถหนักสักสิบตัน แล้วจู่ๆ ภาพจูบอันดูดดื่มกับกฤติกาก็แวบเข้ามาในหัว เขาโกรธตัวเองที่ดันนึกถึงหล่อนในเวลานี้ 

“ขอแบบแรงๆ ได้ไหม” ร้องขอวิสกี้แก้วใหม่จากบาร์เทนเดอร์ หนุ่มน้อยผู้ช่ำชองรีบผสมเหล้าให้เขา 

“แบบพิเศษครับพี่ รับรองว่าจิบแล้วโล่งเลยครับ” 

บาร์เทนเดอร์หนุ่มการันตีเหล้าสูตรพิเศษของตัวเอง ก่อนจะเสิร์ฟเหล้าแก้วสวยที่มีไฟสีน้ำเงินลามเลียอยู่เบื้องบนให้ลูกค้า

เวหารับมาดื่ม หวานกว่าวิสกี้เพียวๆ ไม่น่าจะแรงเท่าไหร่ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม พอจบแก้วที่สาม เสื้อตัวนอกที่สวมอยู่ก็ต้องถอดทิ้ง มันร้อนขึ้นมาดื้อๆ เหมือนตาจะลายนิดๆ ด้วย

“ดื่มอย่างเดียวจริงๆ หรือพี่ นานๆ มาที ไม่จัดสักหน่อยเหรอ” 

บาร์เทนเดอร์ที่รับงานพิเศษหาสาวให้เสี่ย เอ่ยกับเวหาอย่างรู้งาน เวหาหายหน้าหายตาไปสักพักแล้ว ก่อนจะกลับมาในวันนี้ ลูกค้า VIP กระเป๋าหนัก เขาต้องบริการให้ถึงอกถึงใจ

คนถูกถามส่ายหน้า เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้นหรอก เขากลุ้มอยู่นะ 

“อีกแก้วไหมพี่” บาร์เทนเดอร์ถาม 

เวหาเริ่มพ่นลมร้อนๆ ออกจากปาก แลหาพัดลมหรือแอร์สักตัวที่จะช่วยให้เขาเย็นขึ้น

“ทำไมฉันร้อนล่ะ” เขาถาม บาร์เทนเดอร์หนุ่มยิ้มกริ่ม

“ก็เหล้าสูตรพิเศษของผมเอง เถอะน่าพี่ จะได้สบายตัว รับรองมีแต่แจ่มๆ” คะยั้นคะยอด้วยอยากให้ลูกค้าหนุ่มซื้อบริการพิเศษที่เขาแอบเป็นนายหน้า อีกฝ่ายส่ายหัวให้อย่างระอา

“หาน้ำร้อนหรือชาร้อนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย” 

เขาสั่ง รู้แล้วว่าตัวเองรุ่มร้อนด้วยเรื่องอันใด

“โธ่พี่...อย่าฝืนเลยน่า ไปสนุกอย่างที่พี่เคยสนุกเถอะ จะได้หายกลุ้ม นะพี่นะ” คนที่หน้าบาร์ยังคุยด้วยราวหวังดี 

เวหาถอนหายใจเฮือกๆ ไม่ได้อยากมีสัมพันธ์กับใครในคืนนี้ แต่ร่างกายนี่สิ ถูกสิ่งเร้ากระตุ้นจนตื่นตัวไปหมด “มันแรงมาก นายรู้ใช่ไหม” บอกพลางหายใจเร็วแรง ในเหล้าต้องผสมไวอากร้าแน่ๆ

อีกฝ่ายยิ้มหวาน “แรงแล้วก็สนุกมาก ถ้าไม่ใช่พี่ ผมไม่ชงให้หรอก”

เวหาส่ายหัวถี่ๆ เขาควรจะได้เมาแล้วกลับไปหลับที่บ้าน

“แล้วเมื่อไหร่มันจะหยุด” เขาถาม บาร์เทนเดอร์หนุ่มเลิกคิ้วอย่างเกรงๆ

“ก็ซัก...สองยกสามยกครับ”

ป้าบ!!

เสียงมือใหญ่ตบลงที่หน้าบาร์ เจ้าบ้านี่เอาเครื่องดื่มบ้าๆ นั่นมาให้เขากินโดยไม่บอกก่อนได้ยังไง

“ขอโทษคร้าบพี่” 

อีกฝ่ายทำหน้าจ๋อย เวหาก็ได้แต่ถอนหายใจ ความร้อนในกายเหมือนว่าจะเพิ่มขึ้นทุกขณะ แล้วในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว

“ขอเกรดดีๆ สะอาดๆ เร็วๆ เลย” สั่งแล้วควักเงินออกมาในจำนวนที่มากกว่าค่าเหล้าที่กินเข้าไป คนรับคำสั่งก็รับแบบกล้าๆ เกรงๆ แต่เห็นเงินแล้วใจมันเต้นแรงมากกว่า

“ครับพี่ ผมจะจัดให้เดี๋ยวนี้เลยครับ” 

เวหาสลัดหัวถี่ๆ อย่างต้องการตั้งสติให้มั่น ก่อนจะปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ หวังว่าเมื่อกลับมา เด็กไซด์ไลน์ที่ร้องขอจะมารอละนะ เขาอยากทำอะไรๆ ให้มันเสร็จๆ จะได้กลับบ้านนอนเสียที

เวหาปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำไม่ถึงนาที สุภาพสตรีในชุดเดรสสั้นสีม่วงอ่อน สวมหมวกและแว่นสีชาพรางดวงตา สวมแมสก์ปิดปากพรางใบหน้า ก็มายืนอยู่ตรงบาร์ที่เวหาเพิ่งจากไป 

บาร์เดอร์หนุ่มคนเดิม รับแขกด้วยรอยยิ้ม กะว่าจะรับออเดอร์นี้ให้เรียบร้อย แล้วค่อยแวบไปโทรหาเด็กให้เวหา

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง รับอะไรดีครับ” 

“ขออะไรก็ได้ที่แรงๆ แบบกินแล้วโล่งเลย มีไหม”

บาร์เทนเดอร์หนุ่มยกนิ้วโป้งมาให้ ก่อนจะเริ่มเทวิสกี้ยี่ห้อดังให้ลูกค้าสาว ตอนที่เปิดแมสก์ปิดปากออก ท่ามกลางแสงไฟหลากสี เขายังสะกิดใจกับริมฝีปากและใบหน้าท่อนล่างของเจ้าหล่อน

“เรียบร้อยครับ” เขาส่งวิสกี้แก้วแรกให้ลูกค้า เจ้าหล่อนรับไปสาดลงคอรวดเดียวจนเกลี้ยง

“อ๊า! แรงชะมัด!” ร้องออกมาเมื่อเหล้าแก้วแรกเข้าปาก เธอเซนิดๆ เหล้าแรงจริงๆ ปกติเธอไม่ค่อยชอบดื่มหรอก ก็ไม่ได้อยากเมามากมาย แค่อยากลืมเรื่องราววันนี้เท่านั้น อยากลืมว่าเวหาทำอะไรกับเธอในห้องน้ำบ้าง อยากลืมเรื่องที่ร้องใส่หน้าไหมขวัญ อยากลืมว่า...ตอนนี้ไหมขวัญอยู่โรงพยาบาล เธอแค่อยากหาอะไรแรงๆ มาบรรเทาหัวใจที่เหน็บหนาวอ้างว้าง ให้มันอุ่นขึ้นมาบ้างก็เท่านั้น

“นี่อะไร” เธอชี้ใส่แก้วเปล่าที่วางอยู่หน้าบาร์ มันวางเรียงกันสามสี่แก้ว บาร์เทนเดอร์หนุ่มรีบยกแก้วลงไป