บทที่ 22 EP 5/3 เพราะวิสกี้ที่หน้าบาร์
“โรงแรมไงล่ะ เราอยู่...โรงแรม” เวหาตอบเสียงแหบพร่า ร่างกายไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เขาพยายามดึงชุดสวยของหล่อนออก เหมือนคนใต้ร่างจะขัดขืน “ไม่เอาน่า ไม่เล่นอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ฉันจะคลั่งอยู่แล้ว”
เขากระซิบชิดใบหูบาง ดึงเอาชุดสีม่วงออกทางท่อนขาเรียวที่เต็มไปด้วยเนื้อหนัง ผิวสัมผัสของท่อนขาช่างลื่นและเรียบตึง ไม่มีส่วนใดหย่อนคล้อย ไม่มีไขมันให้รำคาญแม้ว่าไม่ใช่ท่อนขาเล็กๆ อย่างพวกสาวไซซ์มินิ
กฤติกาเบิกตาดูท่ามกลางแสงอันเลือนราง ชุดเธอถูกถอดทิ้งไปแล้ว เธออยู่โรงแรมงั้นหรือ ไม่...ไม่เอาโรงแรม ไม่นะ!?
“ปล่อย...จะ...กลับบ้าน ปล่อยฉั...อื้อ....” พูดยังไม่จบประโยคดี ริมฝีปากก็ถูกประกบทาบทับ เธอกำลังถูกจูบ ลิ้นร้อนๆ บุกรุกโพรงปากเธอ มันเกี่ยวกระหวัดอย่างรวดเร็วและช่ำชอง เธอคิดว่าดิ้นจนสุดแรง แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ เรี่ยวแรงที่ควรมีถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์บั่นทอนจนเกือบสิ้น เสียงลมหายใจเขาเข้าออกรุนแรง รุนแรงเหมือนกับริมฝีปากที่กำลังซุกไซ้ที่ซอกคอของเธอ
เวหา...เขารู้ตัวไหม นี่เธอนะ กฤติกานะ!
“อย่า...ฉันเอง นี่...กุ๊กนะ กุ๊ก!”
เวหามุ่นคิ้ว พยายามมองหน้าคนข้างล่าง แต่แสงอันเลือนรางไม่สามารถส่องหน้าหล่อนได้ชัดเจน
“ไม่...ไม่จริง ฉันหูแว่ว กุ๊กไม่มีวันอยู่บนเตียงนี้ ฉันแค่เมา เรามาต่อกันเถอะ”
กฤติกาอยากจะกรี๊ดดังๆ แต่ลำคอแห้งผากไปหมด เนื้อตัวของเธอแปล่าเปลือย รับรู้ถึงแอร์เย็นฉ่ำภายในห้อง เขาลูบไล้เธอไปทั่ว ทั้งบีบขยำในส่วนเนินนูน พออ้าปากจะส่งเสียงร้อง เขาก็จูบลงมาอีก ไม่ได้อยากยินยอมให้เขาเชยชม แต่ร่างกายคล้ายไม่อยากขัดขืน หัวใจเธอเต้นระส่ำ ส่วนสงวนของวัยสาวสั่นระริก เหล้าที่ดื่มเข้าไปเหมือนว่าจะเร่งเร้ากำหนัด เธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย ไม่ได้อยากให้เขาแตะต้อง แต่มันห้ามไม่ได้ ร่างกายมันไม่ยอมต่อต้าน เขาจับพลิกจับหงายท่าใด ก็คอยแต่จะโอนอ่อนผ่อนตาม ให้ตายเถอะ ใครก็ได้ช่วยเธอด้วย ช่วยที!
“อย่านะ ได้โปรด...อย่า...”
“ชู่ว์...” เขากระซิบเสียงกระเส่า ควานหากางเกงที่ถูกถอดทิ้ง กระเป๋าสตางค์ถูกดึงมาเปิด ปลายนิ้วสำรวจตรวจตราหาสิ่งที่ควรมีในนั้น “บ้าฉิบ!”
กฤติกาพยายามลุกนั่งเมื่อได้ยินเสียงสบถ แต่กลับถูกเขาเคลื่อนกายมาทับเอาไว้
“ฉันไม่มีถุงยาง”
เขาบอกกล่าว เสียงลมหายใจเขาช่างเร่งเร้าแรงปรารถนาของเธอ แต่ไม่นะ นี่มันไม่ถูกต้อง
“ไม่...ปล่อยฉัน นี่ฉันเอง คุณจำฉันไม่ได้....อื้อออ...” จะบอกกล่าวก็ถูกจูบลงมา สองมือพยายามผลักเขาเท่าที่ทำได้ แต่สุดท้ายก็ถูกดึงไปตรึงไว้เหนือศีรษะ เขายังจุมพิตเธออยู่ ราวกับว่าการทำเช่นนั้นสามารถทำให้เธอเงียบได้
นี่เธอ...ต้องตกเป็นของเขาจริงหรือ เรื่องจริงใช่ไหม!
“ไม่ไหว ฉันรอไม่ไหว ไม่มีก็ช่างมัน!” เขาไม่สนสิ่งที่ควรใช้ในการร่วมรัก ความปรารถนาอันกล้าแกร่งรุนแรงกว่าความกลัว เขาไม่สนแล้วว่าเจ้าหล่อนจะสะอาดแค่ไหน ตอนนี้เขาแค่ต้องการปลดปล่อย แค่ต้องการทำเรื่องสนุกเสียที
เวหาเคลื่อนกายเข้าหาหว่างขาของคนใต้ร่าง จับท่อนขางามให้ตั้งชันแล้วโน้มกายลงไป จดจ่อเจ้าแท่งเหล็กที่ร้อนดั่งไฟ เข้าใส่ในช่องทางเสน่หา ดุนดันเข้าไปสุดแรง เพื่อชำแรกแทรกลึกในส่วนที่ไม่ควรเอ่ยถึง
“อื้อ...” ใบหน้างามเหยเกด้วยเจ็บปวด เหมือนถูกแท่งเหล็กอันใหญ่โตบุกทะลวงร่าง เขาหยุดนิ่งไปในทันที เธอจุกจนร้องไม่ออก มันคับแน่นและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ได้
“โอ...ครั้งแรกเหรอ?” เขาท้วงอย่างตื่นตะลึง ไม่เคยคิดว่าจะได้ลิ้มลองพรหมจรรย์จากสาวไซด์ไลน์หรอกนะ หล่อนครางอืออาไม่หยุดเลย คงจะเจ็บมากอยู่ เขาเริ่มขยับกายเบาๆ โยกสะโพกขึ้นลงช้าๆ ปากก็ประกบปากหล่อน จูบหล่อนเน้นๆ ดูดดึงลิ้นหล่อนแรงๆ มือข้างที่ว่างก็บีบขยำที่พุ่มทรวงอวบใหญ่ มันดีนะ ดีมากๆ เลย ทำไมถึงได้เต็มไม้เต็มมือขนาดนี้!
“อื้อ...พะ...พอ..พอ...”
เสียงนั้นกระซิบบอกยามที่เวหาถอนจูบ แต่ไม่ทันแล้ว เขาคงพอไม่ได้หรอก เขาไม่ได้เที่ยวผู้หญิงสักพัก คงเก็บกดมากเกินไป ร่างกายมันถึงตื่นเพริดถึงเพียงนี้ หรือบางทีอาจเป็นเพราะคนที่อยู่ใต้ร่าง หล่อนยังสดใหม่ กลิ่นสาวพรหมจรรย์ช่างหอมหวานเสียนี่กระไร ชักติดใจแล้วสิ
กฤติกาน้ำตารินอย่างเงียบงัน เธอเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอเกลียดตัวเองที่กินเหล้าเข้าไป มันทำให้เธอขาดสติ เขายังกระทำต่อร่างเธออย่างเมามัน เธอไม่ไหวแล้วนะ ไม่ไหวแล้ว...
“เจ็บ...ได้โปรด...หยุดได้ไหม...ฉันเจ็บ”
เธอกระซิบเสียงแหบพร่า หยดน้ำตาไหลลงให้รู้สึก เขาแตะต้องใบหน้าเธอ วางริมฝีปากกับแก้มเธออย่างนุ่มนวล เพื่อจูบซับน้ำตาให้ สัมผัสนั้นช่างอ่อนโยนประหนึ่งชายผู้มีรัก ก่อนที่แรงขับเคลื่อนกามาจะรุนแรงน้อยลง ก่อนที่เขาจะกระทำต่อร่างเธออย่างทะนุถนอม ทุกสัมผัสเริ่มนุ่มนวล แตะต้องอย่างแผ่วเบาแต่เร่งเร้ากำหนัด เธอหายใจได้มากขึ้น รับรู้ตัวตนเขาได้มากขึ้นเช่นกัน
