บทที่ 23 EP 5/4 เพราะวิสกี้ที่หน้าบาร์

“ดีไหม...เจ็บอยู่ไหม..หืม...”

“อือ....ดี...แต่ว่า...พะ...พอ พอแล้ว...ได้โปรด..พอ...”  

เธอร้องขอแต่เขาไม่ฟัง ยังขยับโยกสะโพกสอบให้เธอได้รู้สึกถึงตัวตนอันร้อนผ่าว ความรู้สึกเธอกำลังแบ่งเป็นสองฝักสองฝ่าย อยากผลักเขาออกก็อยาก แต่สองแขนกลับกอดเขาไว้ เขาจับเขาจูบที่ส่วนใด ร่างกายก็ยิ่งถูกปลุกเร้าให้ทรมาน 

ใช่...สิ่งที่เขาทำในตอนนี้มันดีขึ้นกว่าตอนแรก เธอรู้สึกว่าตัวเองนุ่มลื่นสำหรับเขา ไม่ใช่ฝืดตึงอีกต่อไป เธอกำลังปรับตัวให้ชินกับสิ่งที่เรียกกว่าการเสพสม สองมือเขาที่กอดรัดร่างเธอ ทำให้เธอกล้าที่จะกอดรัดเขาบ้าง ยามที่เขาจูบที่ริมฝีปาก เธอก็เผยออ้าให้เขาจูบลงมาดีๆ และน่าแปลกไหมเล่า ที่เบื้องล่างนั้น ความเจ็บ...มันน้อยลง

“อา...ดี..ดีที่สุดเลย อ๊า...” 

เวหาครางกระเส่า เธอได้ยินชัดเจน เธอยื่นมือไปแตะแผ่นอกเขา ลูบไล้อย่างตื่นตะลึง มันเรียบและลื่น ราวกับว่ามีหยาดเหงื่ออาบทาอยู่ เวหาก้มลงมาอีกครา เขาแตะชิมที่ปลายถันเธอช้าๆ ก่อนจะครอบครองมันจนเต็มปาก เธอครางไม่เป็นภาษา ทั้งเบื้องบนเบื้องล่าง ถูกเขาครอบครองจนหนำใจ 

“วิเศษที่สุดเลย พรุ่งนี้จะให้ทิปนะคนสวย” พร่ำบอกคนที่อยู่ใต้ร่าง เรียกหล่อนว่าคนสวยทั้งที่ยังไม่เห็นหน้า รู้แค่ว่ารสราคะจากหล่อนนั้นวิเศษเกินบรรยาย มันนุ่มแน่นจนเขาเจ็บไปหมด เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน มันดี...ดีจริงๆ

“อื้อ...” กฤติกาครางเสียงหลงเมื่อถูกเขาจับเอวไว้มั่นแล้วดันเข้าหาตัวตนชาย ร่างกายเธอสั่นสะเทือน เตียงสปริงกระเพื่อมไหว แรงสั่นทำเอาเธอหัวสั่นหัวคลอน เส้นขนบนร่างลุกเกรียว ลำคอแห้งผาก ได้แต่หลับตาไว้ ดื่มด่ำกับความซ่านสยิวทั่วผิวเนื้อ ดื่มด่ำกับรสราคะที่เขาปรนเปรอ ดื่มด่ำกับแรงปรารถนา ที่ไม่อาจกล่าวหาว่าเขา...ขืนใจ!

กริ๊งๆ กริ๊งๆ กริ๊งๆ

เสียงเตือนจากสมาร์ตโฟน ปลุกเวหาในเวลาเดิมเช่นทุกวัน ผิดก็แต่เช้านี้ เขาไม่ได้ตื่นขึ้นมาในห้องอันคุ้นเคย แต่เป็นห้องในโรงแรมที่เคยคุ้น หน้าต่างกระจกที่ม่านไม่ได้เลื่อนปิด ทำให้เห็นว่าด้านนอกแสงตะวันยังไม่ขึ้นดี ก็ตอนนี้เพิ่งตีห้าเท่านั้น เขาเหลือบมองแม่สาวไซด์ไลน์ที่หิ้วมาจากผับเมื่อคืน หล่อนยังซ่อนกายอยู่ใต้กองผ้านวม ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น 

เขาลุกไปเข้าห้องน้ำ ด้วยอยากชำระล้างคราบไคลแห่งความใคร่ ในหัวนั้นว่างเปล่า มันโล่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อาจเพราะเมื่อคืนได้ปลดปล่อยอย่างเต็มคราบ นี่เขาไม่ได้มีเซ็กซ์มานานเท่าไหร่แล้วนะ สี่เดือน...ไม่สิ ครึ่งปีต่างหาก 

โอ...นานขนาดนั้นเชียว 

ชายหนุ่มเดินเข้าไปยืนใต้ฝักบัว เปิดน้ำอุ่นจัดราดรดร่างกาย ก่อนจะพบบางอย่างที่สะดุดตายิ่งนัก มีบางสิ่งแห้งกรังอยู่ที่ส่วนสงวนของเขา บางสิ่งที่ไม่ได้มีสีขาวขุ่นอย่างที่คุ้นเคย 

“ละ...เลือด? เลือดเหรอ?” ถามตัวเองแล้วพยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แล้วคิ้วเข้มก็ได้ขมวดกันแน่น เขาเพิ่งมีเซ็กซ์กับสาวพรหมจรรย์ ใช่แล้ว...ฟังไม่ผิดหรอก สาวพรหมจรรย์ในปี พ.ศ. นี้นี่แหละ

“บ้าจริง!” เขาสบถด้วยนึกไปถึงเรื่องยุ่งยากที่อาจตามมา จึงรีบอาบน้ำอาบท่า แล้วกลับมาสวมชุดที่ใส่มาเมื่อคืน 

แม่สาวไซด์ไลน์ยังนิ่งดู หล่อนหลับหรือตายกันล่ะ ปลายเท้าที่โผล่ออกมาไม่ขยับเลย

“เธอ...เธอ ตื่นได้แล้ว ฉันต้องจ่ายเท่าไหร่” ถามตอนที่มือกลัดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้าย ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิด หล่อนไม่ได้หลับ และกำลังขยับกาย เท้าหล่อนหายเข้าไปในกองผ้านวม ก่อนที่สิ่งผิดปกติจะเกิดขึ้น เหมือนว่ากองผ้านั้นจะกระเพื่อมไหว เขาเอื้อมมือไป หมายจะดึงผ้าออก แต่คนใต้นั้นดึงมันไว้แน่น

“อะไรกัน เธอง่วงอยู่เหรอ ขอโทษนะ แต่ฉันต้องรีบไป ถ้าเธอบอกจำนวนที่ฉันต้องจ่าย จะดีมาก” เขาเจรจาแต่อีกฝ่ายยังเงียบ เขาเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง แล้วหัวใจก็ได้หล่นไปอยู่ตาตุ่ม มีร่องรอยบนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด ราวกับว่าเมื่อคืนนี้มีสงครามเกิดขึ้น มีรอยเลือดเปื้อนเป็นด่างดวง เข้มบ้างจางบาง แต่มองแล้วอดตกใจไม่ได้ เขาตัดสินใจดึงผ้าแรงๆ ด้วยกลัวว่าหล่อนจะเป็นอะไรไป

หมับ!

ผ้ายังถูกดึงไว้ เวหาไม่เข้าใจ

“เราต้องคุยกัน เมื่อคืนครั้งแรกของเธอ เธอต้องการเท่าไหร่” เขาพูดในสิ่งที่หล่อนต้องการ แน่ละ ถ้าหล่อนไม่ต้องการเงินจะมาเป็นเด็กไซด์ไลน์ทำไม

“ไปซะ ไป...” 

แม่สาวไซด์ไลน์บอกเสียงอู้อี้ เวหาไม่สน จับชายผ้านวมได้ก็ดึงแรงๆ จนคนที่นอนอยู่ต้องลุกขึ้นมาเพื่อดึงชายผ้าอีกด้านไว้ และเพียงแค่เห็นหน้าเจ้าหล่อนชัดๆ แข้งขาของเวหาก็อ่อนยวบในทันใด

“กุ๊ก!?” เขาขานชื่อคนที่มีสภาพราวกับถูกรุมโทรม หัวหูหล่อนยุ่งเหยิง หน้าตาแทบดูไม่ได้ ลาดไหล่ทั้งสองด่างพร้อยไปด้วยรอยคิสมาร์ก ท่อนขาที่โผล่พ้นผ้านวมมา ยังมีรอยเลือดสีอ่อนปรากฏให้เห็น เขาพูดไม่ออก ร่างเซไปปะทะเก้าอี้ข้างหลังจนต้องนั่งลงบนนั้น รู้สึกชาไปหมด มือไม้ก็เย็นเฉียบ หน้าพี่ไหมลอยเข้ามาในหัว ฉิบหายแล้ว!