บทที่ 32 EP 6/7 แย่ง!
“ยั่วยุบ้าอะไร ออกไปให้ห่างฉัน อย่ามาแตะ!”
“จะแตะ จะจับ จะจูบ จะดูดให้ครางระงมเลย!”
“ทุเรศ! เมื่อคืนยังไม่พอใจหรือไงฮะ!”
“พอ! แต่จะเอาอีก ปากร้ายๆ ของเธอไม่ได้มีไว้ให้ผู้ชายเมตตานี่ มันคอยแต่หาเรื่องให้ตัวเองเดือดร้อน งั้นเธอก็รับกรรมไปก็แล้วกัน”
“อย่านะ! ถ้าทำฉันอีกคุณเดือดร้อนแน่!”
“งั้นมาลองดู ว่าใครจะเดือดร้อนมากกว่ากัน!”
แควก!!
เสียงชุดนอนของกฤติกาถูกฉีกเป็นทาง ชุดนอนผ้าลื่นถูกฉีกด้วยแรงอารมณ์ของเวหา ร้องขอก็แล้ว คุกเข่าก็แล้ว ทำไมต้องทำลายศักดิ์ศรีเขาด้วยการเหยียบย่ำ เขายอมทุกอย่างนั่นแหละ ขอเพียงแค่หล่อนยอมไปโรงพยาบาล แต่เห็นแล้วว่ากฤติกาดื้อดึงปานใด หล่อนล้อเล่นกับเขา กับผู้ชายที่มีพละกำลังมากกว่า และหล่อนสมควรได้รับบทลงโทษเสียบ้าง
“กรี๊ด!! ไอ้คนเอว ไอ้บ้า ไอ้...อื้อ...”
คำด่าไม่อาจหลุดออกจากริมฝีปากสวย เขาจูบเธอลงมาพร้อมกับดึงทึ้งเสื้อนอนของเธอทิ้ง กางเกงที่เขาสวมก็ยันออกทางปลายเท้า เขาทำทุกอย่างอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่เรี่ยวแรงที่เธอมีก็ไม่อาจต่อกร เธอโทษเหล้าสามแก้วนั่นได้ไหม เพราะมันนั่นอย่างไร เธอถึงขัดขืนเขาได้ไม่เต็มที่ แต่ไม่หรอก เพราะร่างกายนี้ต่างหาก ร่างกายที่ไม่รักดี เธอควรดิ้นหนี ควรเตะถีบให้สาแก่ใจ แต่ทุกคราที่เขาจ้วงจูบลงมา ยามที่ลิ้นได้แตะชิมลิ้มรส ความรู้สึกบางอย่างก็ก่อเกิด
ความหวานที่เคยได้ดื่มด่ำทำให้เธอเผลอไผล ปล่อยร่างกายให้เป็นไปตามที่เขานำพา กายเนื้อรับรู้ถึงผิวอุ่นร้อนของเขา ทุกสัมผัสจากมือเขาที่ลูบไล้รุนแรง เขาโกรธ เธอรู้ เขาคงอยากสั่งสอนให้เธอสำนึก แต่เชื่อเถอะ ต่อให้เขาใช้วิธีนี้มาลงโทษกัน ความรู้สึกของเธอที่มีต่อผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!
“ออกไป...อย่า...แตะฉัน” ยังบอกเขาแม้ในตอนที่เนื้อตัวไม่เหลือเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เวหาเงยหน้าขึ้นมองกัน ดวงตาอันดุกร้าวของเขาอ่อนแสงลงเล็กน้อย
“ฉัน...หยุดไม่ได้”
นั่นคือคำกล่าวของผู้ชายที่ไม่ได้มีใจให้กันเลย กฤติกากัดฟันกรอดๆ เธอหลับตาลงเสีย ไม่ประโยชน์ที่จะดิ้นหนี ขัดขืนไปก็มีแต่จะเจ็บตัว ต้องมีสักทางที่เธอจะเอาคืนเขาได้ ต้องมีสิ!
“อ๊า! เจ็บ!” เธอร้องเมื่อรับรู้ถึงอะไรสักอย่างที่บุกทะลวงเข้ามา เขาจ้องเธออยู่ ไม่มีคำขออภัย มีเพียงริมฝีปากที่ประทับจูบลงมาช้าๆ ใบหน้าเขาช่างหล่อเหลา แต่หัวใจช่างอัปลักษณ์ เขาทำได้อย่างไรนะ ไหนว่ามีใจให้คนอื่น แต่กลับเริงรักกับเธออย่างไม่มีตะขิดตะขวงใจเลย
“คนสารเลว!”
กฤติกาเอ่ยขึ้นในตอนที่สะโพกเขาเริ่มโยกเข้าออกในร่างเธอ พุ่มทรวงอวบใหญ่ถูกบีบขยำคลำคลึง เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดซึมในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ เขาไม่ตอบโต้ ไม่ด่าเธอกลับมา มีแต่ยิ้มเยาะ และส่งเสียงครางอย่างพอใจ
“ฉันยอมเป็นคนเลวสักร้อยชาติ ขอแค่ได้อยู่กับเธอบนเตียงตอนนี้ก็พอ”
ช่างเป็นคำตอบที่น่าหมั่นไส้นัก เอาเลย เอาสิ ตักตวงจากเธอเสียให้พอ แล้ววันพรุ่งนี้มารอดูกัน ว่าใครต้องสูญเสียอะไรบ้าง เธอเคยพูดแล้ว ถ้าเขากล้าแตะต้องกันอีก เธอไม่ปล่อยเขาแน่ ต้องมาขึ้นสวรรค์หรือลงนรกไปด้วยกัน เธอก็ยอม คอยดู!
“จูบฉัน”
“หือ...” เขามองคนที่ร้องขอ กฤติกาจะเล่นอะไรอีก แต่เขาชอบละนะ
“จูบฉันสิ กอดฉันด้วย คุณอยากลงโทษฉันไม่ใช่เหรอ เอาเลย นี่คือทีของคุณ ยังไงฉันก็สู้คุณไม่ได้ งั้นเราก็อย่ามาสู้กันเลย ช่วยทำ...ยังไงก็ได้...ให้ฉัน...เจ็บน้อยลง ได้โปรด...” เธอร้องขอ น้ำเสียงอ่อนลงยามที่รับรู้ตัวตนเขา มันบุกแทรกเข้ามาและทำให้เธอเจ็บปวด ตัวเขายังทาบทับบนตัวเธอ แผงอกหนั่นแน่นยังถูไถพุ่มทรวงเธออย่างสนิทเสน่หา เขาโหย่งกายขึ้นไป ดันตัวตนเข้ามาช้าๆ ก่อนจะโยกเร็วขึ้น ถี่ขึ้น จนเธอหัวสั่นหัวคลอน
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพั่บๆ ได้ยินแล้วช่างน่าละอาย เธอกำลังเสพสมกับผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอเลย ผิวเนื้อเขาร้อนระอุ หยดเหงื่อจากปลายคางเขาหยดลงที่ปลายถันของเธอ เขาแลเห็น ยังมีแก่ใจโน้มกายลงมาแล้วตวัดลิ้นรวดเร็ว เพื่อเช็ดเอาเหงื่อหยดนั้นออกไป เธอได้แต่หลับตาพริ้ม วินาทีที่ปลายลิ้นร้อนแตะต้องสัมผัส มันช่างซ่านสยิว ความเจ็บปวดพลอยลดน้อยถอยลง เธอเริ่มปลดปล่อยตัวเอง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา ให้เขาบำรุงบำเรอเสียให้พอ เธอจะต่อให้ก่อน แล้วค่อยเอาคืนตอนตื่นก็แล้วกัน!
