บทที่ 2 ตอนที่ 1 ช่วยหนูหน่อย นะนะ
ตอนที่ 1 ช่วยหนูหน่อย นะนะ
ณ ภูเก็ต
ทะเล..
ตาคมมองทอดยาวไปยังทะเลด้านหน้าที่มืดมิดแทบไร้แสงไฟ มีเพียงแสงไฟไกล ๆ ที่อาจเป็นเรือของชาวประมงที่กำลังตกปลาหรือดักหมึกอยู่ แสงสีนั้นหวนให้เขานึกถึงวันวานตอนที่สามเรามักจะไปเที่ยวและดื่มด้วยกัน มันพานทำให้ใจที่ยังเจ็บทวีคูณความเจ็บมากยิ่งขึ้น
"ฉันคงเว้นช่องว่างระหว่างเรามากเกินไป.."
"..ก็แค่คิดว่าหมดสัญญา เธอคงเป็นอิสระ ไม่ได้คิดว่าเธอจะท้อง.." เขาพึมพำคนเดียวเงียบ ๆ ที่ริมหาดทราย ก่อนจะใช้นิ้ววาดบนทรายเป็นรูปหัวใจแล้วเขียนชื่อคนในใจลงไปที่กลางใจ
"เธอ..คงมีความสุขดี ต่างจากฉัน..ที่ยังคิดถึงเธอ"
"คุณ.."
"คุณ คนหรือเปล่าอะ มานั่งทำอะไรเงียบ ๆ คนเดียว ?"
เสียงเรียกทำให้ภูผาหันไปมองต้นเสียง ซึ่งเป็นสาวน้อยที่ยังดูเด็กมากกำลังสะพายกระเป๋าเก็บความเย็นเบียร์ยี่ห้อดังมาทางเขา
"เศร้าเหรอคะ รับเบียร์เย็น ๆ ย้อมใจไหม ?"
"ที่นี่มีบริการส่งถึงที่ด้วยเหรอ" ชายหนุ่มถามออกไปด้วยความแปลกใจ ชุดที่เด็กสาวใส่มันดูไม่เหมาะกับกระเป๋าเบียร์และความมืดมิดที่ไร้แสงไฟ เธอควร..อยู่ในผับในบาร์มากกว่า
"เปล่าหรอก หนูแค่หนีเสียงดังมาหาความเงียบสงบน่ะ ว่าแต่..สักกระป๋องไหมคะ ?"
"ฮึ" ภูผาส่ายหน้า ปัดมือไล่ให้ไปทางอื่น
"ช่วยหนูหน่อย ออกมาขายไม่ได้เลย.." ร่างเล็กตีหน้าเศร้า ย่อตัวลงนั่งเนียน ๆ ด้านข้างชายหนุ่ม เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแฟลชส่องให้เขาดูยี่ห้อเบียร์ในกระเป๋า ก่อนจะได้เห็นใบหน้าฟ้าประทานชัด ๆ
"เท่าไหร่ ?"
"กระป๋องละเท่าไหร่" ภูผาถามถึงสองครั้งติด ทว่าหญิงสาวตรงหน้ายังคงมองเขาอยู่ไม่ละสายตา จนต้องเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้น
"จะขายไหม!"
"ขาย ๆ ขายค่ะ ขาย.." ร่างเล็กรีบตอบกลับเสียงหลงพร้อมกับดึงสติที่คิดเตลิดให้กลับคืนมา เธอรีบหยิบกระป๋องเบียร์ออกมาวางบนทรายด้านข้างชายหนุ่มพร้อมกับเอ่ย..
"กระป๋องละร้อยค่ะ"
"ขายเกินราคานะรู้ไหม ?" ปกติซื้อที่ร้านสะดวกซื้อที่อื่น ๆ ราคายังไม่แรงขนาดนี้
"รู้ค่ะ แต่นึกถึงบริการของหนูสิคะ เดินมาเสิร์ฟถึงที่มีที่ไหน"
"ไม่ซื้อ" ภูผาตอบอย่างไม่ลังเล
"ซื้อหน่อยนะ นะนะ ช่วยหนูสามกระป๋องค่าแรงขั้นต่ำ"
"นะคะคุณ ช่วยหนูหน่อย คุณ..ขา ~ นะนะ" เธอทั้งหลับตาปริบ ๆ ส่งเสียงอ้อน ทำทุกอย่างที่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะยอมใจอ่อน จนเขาถอนหายใจเสียงดัง
"เอาสามกระป๋องนี้ ให้ห้าร้อย รีบไสหัวไปแล้วไม่ต้องเดินกลับมาขายฉันอีก"
"ทิปเหรอคะ"
"อีกสองร้อยซื้อกินเองแล้วนอนซะ จะได้ไม่เป็นภาระของคนอื่น"
ร่างเล็กที่ถูกตอกกลับจุก ๆ แทบหงายหลังล้มลงนอนบนหาดทราย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอผู้ชายหล่อปฏิบัติตัวด้วยแบบนี้เลย ทำไมนะ..ทำไม
ทำไมถึงใจร้ายกับสาวน้อยอย่างเธอได้ลงคอ!
แต่ช่างเถอะ เขาเป็นใครก็ไม่รู้คงผ่านมาเดี๋ยวก็ผ่าน..ไป
"ไปจริงด้วย.." พึมพำตามหลังชายหนุ่มที่เบ้าหน้าฟ้าประทาน ซึ่งเขาก็เดินถือกระป๋องเบียร์ทิ้งระยะห่างจากเธอออกไปแล้ว
"รวยไหมน้อ..ตามไปดูหน่อย ดีไหม.." แค่คำว่ารวยไหมน้อเธอก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งสะพายกระเป๋าเบียร์ตามเขาไปแล้ว จนกระทั่งเห็นไฟรถหรูกะพริบขึ้น..
"หล่อ รวย ปาก..จัด ครบเซตเลย"
"รถก็..ป้ายประมูลมาจากเมืองหลวงเลยแฮะ รวยเว่อร์" พูดแล้วก็ยืนบิดตัวไปมา จนเห็นว่าเขาเข้าไปนั่งในรถหรูพร้อมกับควันบุหรี่ที่ลอยออกมาทางคนขับ มันทำให้เธออยากกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งหน้าแต่งตัวแล้วรีบมาทำความรู้จักกับเขาใหม่เลย แต่มันคง..ไม่ทัน นั่งเถียงกันไปเยอะแล้วหนิ
ภูผาที่หนีความรำคาญมานั่งจิบเบียร์สูบบุหรี่ในรถ หรี่ตามองโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ยังปิดเครื่องอยู่ พลางเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาชั่งใจว่าควรเปิดหรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงใจที่ยังเจ็บเขาก็เลือกโยนมันไปเบาะหลัง แล้วหยิบเครื่องใหม่ในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดดูงานที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้ฆ่าเวลา
"ไปเกาะ ?" ริมฝีปากได้รูปขยับพึมพำ เมื่อเห็นทริปเที่ยวของวันพรุ่งนี้
"กระแอม!"
เสียงไอเหมือนอะไรติดคอทำเขาเหลียวหลังไปมองต้นเสียง และเมื่อเห็นเขาก็แทบจะถลึงตาใส่เพราะเป็นเด็กขายเบียร์คนนั้นแถมยังยืนโบกไม้โบกมือให้เขาอีก มันน่า..จริง ๆ
