บทที่ 7 ตอนที่ 6 หมื่นห้า บนรถ Nc++
ตอนที่ 6 หมื่นห้า บนรถ Nc++
สองสัปดาห์ต่อมา
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอแอบชะเง้อคอมองหาเขาอยู่แทบทุกวัน บางคืนก็เดินออกไปริมทะเลที่คิดว่าเขาจะมา แต่ก็ไม่เจอ ภายในใจสับสนคิดกังวลต่าง ๆ นานา ว่าทำไมเขาถึงไม่มา หรือว่างานยุ่งเกินไป ?
จนวันนี้เป็นอีกวันที่เธอออกมาเดินริมทะเล สายตาดันไปสะดุดเข้ากับเงาตะคุ่ม ๆ ของใครบางคน เธอภาวนาให้เป็นเขาให้ใช่เขา
ภูผาที่ทำงานหนักสองสัปดาห์ติดจนรู้สึกเหนื่อยล้า หนีมานั่งพักริมทะเลฟังเสียงคลื่นให้รู้สึกผ่อนคลาย ภายในใจคิดถึงใครบางคนที่ชอบถอดรองเท้าเดินริมหาดให้คลื่นลูกเล็กซัดมาโดนเท้า..
"คุณ..ใช่ไหม" แพรวดาวเปิดแฟลชโทรศัพท์เดินเข้ามาเชื่องช้าจนเมื่อเห็นเบ้าหน้าฟ้าประทาน เธอก็ฉีกยิ้มแฉ่งมองเขา ทำคนที่ถูกขัดจังหวะคิดถึงพราวขมวดคิ้วส่ายหน้าไม่สบอารมณ์
"มีอะไร"
"หายไปหลายวันเลย งานยุ่งเหรอ" เนียนนั่งลงด้านข้าง ซึ่งวันนี้มามือเปล่ามีแค่โทรศัพท์ติดมือมาไม่ได้มีเบียร์มาขายอย่างครั้งแรกที่เจอกัน ภูผาหรี่ตามองเด็กน้อยที่ดูไม่เข็ดหลาบนิ่ง ก่อนจะแกล้งกระแทกไหล่จนเธอเซเกือบล้ม
"คุณขี้แกล้ง!"
"มาตามหาฉันเหรอ หรืออยากโดนอีก"
"ไม่ค่ะ ยังเจ็บอยู่"
"เจ็บนานเกิน" เขาพูดได้เพราะไม่ได้เป็นคนเจ็บ แม้จะถลอกอยู่บ้างแต่ก็ไม่มาก ไม่สามารถทำให้หยุดเรื่องอย่างว่าได้ ที่น่าแปลกคือตอนที่เขานอนกับผู้หญิงคนอื่นกลับไม่ได้รู้สึกฟินเหมือนคนข้าง ๆ หรือเพราะผู้หญิงพวกนั้นเต็มใจเล่นด้วย ไม่ได้งอแงเหมือนเด็กแถวนี้ ?
แพรวดาวขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่ว่าเธอเจ็บนาน แล้วยู่ปากใส่เขาอย่างคนไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหันหนีต้นเหตุความเจ็บปวด
"ด่าในใจ ?"
"เปล่า..นะ"
"หน้าตาเธอมันฟ้อง"
"เมื่อกี้หนูเห็นคุณนั่งร้องไห้ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"
"เห็นหน้าเธอไง"
"ใจร้ายมาก" แพรวดาวยู่ปากใส่อีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดทรายตามเนื้อตัวออกหันหลังให้คนนั่งบนพื้นทราย จนมือเขาเอื้อมมารั้งข้อมือเธอ ภูผาหรี่ตามองไปยังทางที่รถจอดอยู่เหมือนส่งสัญญาณ
"หนูเจ็บ"
"เอาเท่าไหร่"
"กี่ครั้งคะ"
"ให้กี่ครั้ง"
"หนูถามคุณนะ ทำไมคุณต้องถามหนูกลับด้วย ถ้าคุณเสนอมาแบบนี้หนูตอบไปไม่กลัวหมดตัวเหรอ.." เถียงกลับตาใส หลับตาปริบ ๆ รอฟังตัวเลขที่เขาจะเสนอให้
เมื่อหลายวันก่อนลองเข้าไปศึกษาในกูเกิล ตามหลักความเป็นจริงเขาว่ากันว่า ครั้งแรกมักจะเจ็บมาก และครั้งต่อ ๆ ไปจะเริ่มรู้สึกดีขึ้น ยิ่งมีอารมณ์ร่วมก็จะยิ่งสนุก คงไม่แปลกใช่ไหม..ถ้าอยากจะลองทำอีก เพราะทำแล้วได้เงิน อีกอย่าง..คนทำก็คนเดิม
"รอบ สองรอบพอ ในรถอึดอัด เผื่อแรงให้เธอกลับไปทำงานด้วย"
"ให้หนูเท่าไหร่"
"ตกลงขาย ?"
"ไม่ขายค่ะ ถ้าคุณเสนอหนูก็แค่สนอง"
"ช่างพูด"
"ตกลงให้ค่าขนมหนูใช่ไหม.." เธอพูดแล้วขยับเข้าไปสวมกอดเอวสอบอ้อน ๆ เกยคางบนอกเขารอคอยคำตอบ ชายหนุ่มที่กำลังปัดมือเลยใช้จังหวะนี้เช็ดมือกับกางเกงขาสั้นของแพรว ทำเธอดิ้นดุกดิกเหมือนไม่พอใจ จนเขาเอ่ยตัวเลข
"หมื่นห้าพอไหม ปกติเอาฟรีเลยไม่รู้คิดกันเท่าไหร่"
"หนูไม่ได้ขายนะ ค่าขนมนี่คือคุณเต็มใจให้เอง"
"โอเค หมื่นห้า บนรถ"
"คุณจะ..ป้องกันใช่ไหม"
"แน่นอน คิดว่าฉันกล้าสดหรือไง บ้าน่า.."
"^ ^ ไปกัน ~" แพรวดาวฉีกยิ้มกว้างคว้าข้อมือชายหนุ่มไปยังลานจอดรถ โดยที่เธอยืนเอียงคอมองเขาที่เข้าไปในรถเพื่อปรับเบาะก่อนยิ้ม ๆ ภูผาปรับเบาะจนคิดว่าพอดีแล้ว จึงรั้งแพรวดาวเข้ามานั่งบนตักแล้วปิดประตูรถ
"ลุกขึ้นถอดกางเกงก่อน ใส่กางเกงในไว้"
"แบบนี้หนูก็เลอะสิคะ"
"ฉันก็เลอะ น้ำเธอก็เปื้อนกางเกงฉันเหมือนกัน"
"แต่คุณกลับห้องนี่ ส่วนหนูไปทำงานต่อนะ"
"เถียงคำไม่ตกฟากเลย เคยโดนตบปากบ้างไหม"
"เคยแต่โดนคนแถวนี้จูบ..ค่ะ" พูดไปยิ้มตาหยีไป ก่อนจะขยับถอดกางเกงและแพนตี้ออกไปวางเบาะที่นั่งข้างคนขับ เธอหลับตาปี๋ในตอนที่คุณเขาสวมถุงยางอนามัย เพียงเพราะไม่อยากเห็นขนาดที่มันใหญ่จนเกินไป จนเมื่อเขาเอ่ย..
"ทำดี ๆ ใส่เสร็จแล้ว" ภูผาพูดแล้วรั้งท้ายทอยมาประกบจูบบดคลึงริมฝีปาก โดยที่มืออีกข้างก็จับแท่งร้อนจ่อไปที่ใจกลางความเป็นสาวของแพรว เธอดูสั่นเล็กน้อย..แต่ก็พยายามจะนั่งลงบนแท่งร้อนของเขา
"หนู..เจ็บนิดหน่อย"
"เดี๋ยวก็ชิน.."
"ชินกับคุณเหรอ ?"
"เธอไม่จำเป็นต้องมีแค่ฉันหรอก..ไม่ต้องซื่อสัตย์ ไม่ต้องภักดี สิ่งที่ฉันต้องการจากเธอคือร่างกายไว้ผ่อนคลายระบายอารมณ์เท่านั้น
..เสร็จ จ่าย จบ แยกย้าย เธอเข้าใจใช่ไหม ?" ภูผาพูดในตอนที่ตัวตนเข้าไปในตัวเธอมากกว่าครึ่ง ทำแพรวดาวมองตาค้างเผลอทิ้งน้ำหนักตัวลงทับเขาจนมิดลำ
แพรวดาวนิ่งเงียบไม่ไหวติ่งเพราะประโยคที่ได้ยินเมื่อครู่ พลางคิดว่าตอนนี้เธอตกเป็นของเล่นคนรวยแล้ว..เหรอ ? หญิงสาวพยายามทำใจเย็นให้ไม่โกรธเพื่อมองหาลู่ทางเข้าหาเขาให้มากขึ้น จนเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขานั่งร้องไห้ มันคงเป็นเรื่องสะเทือนใจอยู่ไม่น้อย ยิ่งเขาพูดว่าไม่ต้องซื่อสัตย์ภักดีแสดงว่า..เคยถูกหักหลังมาใช่ไหม ?
"ขย่มแบบนี้" ภูผาพูดแล้วประคองเอวแพรวให้ขยับร่อนอยู่บนหน้าขาของตัวเอง ก่อนจะเกร็งสวนเป็นครั้งคราวในตอนที่เสียวมาก ๆ แพรวดาวขยับตามที่คุณเขาบอกด้วยที่อยากทำให้เขาพอใจ จนเป็นเธอเองที่เริ่มรู้สึกจี๊ดใจกลางความเป็นสาวเหมือนมีอะไรมาสะกิดโดนเม็ดเสียวทำให้เธออยากขยับเร็ว ๆ รัว ๆ ให้มันถึงฝั่งฝัน
เจ้าของรถหลับตาลงเชิดหน้าครางพึงพอใจ จับเอวเล็กคอดให้หยุดอยู่กับที่โดยสวนเอวขึ้นกระแทกเธอซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ จนทั้งเขาและเธอสั่นคลอนราวกับว่าเสพสุขไปพร้อมกัน ทันทีที่เขาเคลื่อนไหวเชื่องช้า แพรวดาวกลับนั่งทับลงอย่างแรงแล้วบดขยี้ของตัวเองใส่เขารัว ๆ ทำแท่งร้อนที่เสียวซ่านเสร็จไปแล้วเสียวซ้ำจนแทบขาดใจ จำต้องรั้งเอวเล็กคอดให้หยุดขยับก่อนถุงจะแตกและอาจจะมีครั้งที่สอง..
แพรวดาวเผยยิ้มมองชายหนุ่มที่เชิดหน้าครางเมื่อครู่อย่างพึงพอใจ พลางคิดว่าเธอจะยอมให้เขามองเธอเป็นของเล่นก็ได้ เพื่อแลกกับเงินและอนาคตที่สดใสในวันข้างหน้า แต่..เขาก็ต้องยอมเสียเงินให้เธอเหมือนกัน เพราะเธอจะปอกลอกขูดรีดเขาจนกว่าจะพอใจ และเมื่อถึงวันนั้น แพรวดาวคนนี้จะไสหัวออกไปเองโดยที่คุณเขาไม่ต้องเอ่ยปากไล่ให้ลำบากใจเลย
เมื่อเสร็จภารกิจ ทั้งสองต่างก็ผละออกจากกันก่อนจะสบตากันยิ้ม ๆ แพรวดาวขยับเข้าไปจุ๊บปากเจ้าของรถและดันตัวเองลุกข้ามไปยังเบาะข้างคนขับ เธอหันมองชายหนุ่มที่ยื่นทิชชูเปียกและแห้งมาให้ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม รีบจัดการตัวเองให้กลับสู่สภาพเดิมแล้วบอกเลขบัญชีกับเขาอีกครั้ง
"รอบนี้เก่งหนิ ไม่งอแง" ภูผาพูดในตอนที่กำลังจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะคนด้านข้าง แต่เธอกลับเปิดประตูรถออกไปทำให้เขาต้องรีบชักมือกลับ ร่างเล็กที่ออกไปยืนด้านนอกแล้วย่อตัวลงมาคลี่ยิ้มตอบ
"ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยขอบคุณค่าขนมและความสุขชั่วคราวเมื่อครู่ด้วยรอยยิ้มกว้าง สาวเท้าเดินไปหยุดหน้ารถโบกมือให้เขาแล้วก็เดินฝ่าความมืดกลับไปยังบาร์
ภูผาที่ยังอยู่ที่เดิมมองตามแผ่นหลังขาวจนลับสายตา..
"เธอเหมือนพราวมากจริง ๆ"
