บทที่ 15 เขากลับมาอีกครั้ง

นวินดาเดินออกมาอย่างคนจิตใจล่องลอย

ความหนักอึ้งที่กดทับอยู่กลางอกทำให้การทำงานของเธอผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลังจากเสิร์ฟอาหารผิดห้องเป็นครั้งที่สาม เพื่อนร่วมงานก็ตบไหล่เธอเบาๆ ด้วยความระอา

"นวินดา ถ้าไม่ไหวก็ไปหาที่พักสักงีบเถอะ ขืนเป็นแบบนี้รังแต่จะเป็นตัวถ่วงเปล่าๆ"

วาจานั้นค่อนข้างตรงไปตรงมาจนบาด...