บทที่ 170 เธอต้องรับปากฉันหนึ่งเงื่อนไข

รอยยิ้มบนใบหน้าของจารวีแทบจะปิดไม่มิด แต่น้ำเสียงกลับยิ่งทวีความอ่อนหวาน

"คุณออกไปก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้ภูมิอารมณ์ไม่ค่อยดี ไว้เดี๋ยวฉันจะช่วยพูดให้เขาเก็บเรื่องนี้ไปทบทวนดูใหม่นะคะ"

ท่าทีแสนดีมีน้ำใจเช่นนี้ ช่างแตกต่างจากท่าทางร้ายกาจตอนอยู่ชั้นล่างราวฟ้ากับเหว

แน่นอนสิ... เวลาอยู่ต่อหน้าภูมิ เธอจะต้อง...