บทที่ 25 อย่าคิดเพ้อเจ้อ

เมื่อมองดูแผ่นหลังของจารวีที่รีบเดินหนีออกไปอย่างทุลักทุเล ความรู้สึกสะใจสายหนึ่งก็ผุดขึ้นกลางใจของนวินดา

ที่ผ่านมา คนที่ต้องอับอายขายหน้าจนต้องเดินก้มหน้าจากไปมักจะเป็นเธอเสมอ

"สะใจเหรอครับ?"

ชินวัตรที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความระริกระรี้อย่างปิดไม่มิด

นวินดาได้สติกลับมา เธอส่ายหน้าโดยอ...