บทที่ 47 คุณคิดว่าฉันตายแล้วจริงๆ เหรอ?

จารวีขยับตัวเข้ามาใกล้จนแทบจะชิด ภูมิก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกมือเรียวของเธอคว้าแขนเอาไว้แน่น

"จารวีรู้สึกเวียนหัวค่ะ สงสัยสมองจะได้รับการกระทบกระเทือนตอนที่ชนเมื่อกี้"

"เดี๋ยวผมพาคุณไปนั่งพักก่อน" เขาพลิกมือกลับมาประคองแขนเธอไว้ แล้วก้มลงมองด้วยสายตาเป็นห่วง

นวินดายืนอยู่บนชั้นลอย แม้จะไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ

บท

1. บทที่ 1 ภูมิ ฉันกำลังจะตาย

2. บทที่ 2 คนที่ทำร้ายฉันคือภูมิ

3. บทที่ 3 คนโง่ที่ทำตามใจตัวเอง

4. บทที่ 4 คุณจะเทียบกับดร.จารวีได้อย่างไร?

5. บทที่ 5 คุณต้องช่วยจารวี

6. บทที่ 6 การแบนในอุตสาหกรรม

7. บทที่ 7 ภูมิ, หย่ากันเถอะ

8. บทที่ 8 นวินดากับคุณภูมิเป็นอะไรกัน?

9. บทที่ 9 นวินดา คุณจะเสียใจ

10. บทที่ 10 คุณนวินดา คุณกับฉันหน้าตาเหมือนกันมาก

11. บทที่ 11 มีเพียงนวินดา

12. บทที่ 12 ทุกคนสบายดี ยกเว้นเธอที่มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน

13. บทที่ 13 ผู้ชายที่ไม่รู้สึกอบอุ่นแม้ผ่านไปสามปี

14. บทที่ 14 นวินดา มานี่

15. บทที่ 15 เขากลับมาอีกครั้ง

16. บทที่ 16 แข่งกับจารวี

17. บทที่ 17 ขอโทษ

18. บทที่ 18 คราวนี้ให้ฉันซื้อบ้านหลังใหญ่ให้คุณอยู่

19. บทที่ 19 ความตั้งใจของจารวี

20. บทที่ 20 คนที่ทำให้เขายกเว้นไม่ใช่เธอ

21. บทที่ 21 เลือกหนึ่งในสอง เขาเลือกเธอ

22. บทที่ 22 ของแบบไหนก็เข้าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้แล้ว?

23. บทที่ 23 นวินดา คุณกล้าทรยศพี่ชายของฉันเหรอ?

24. บทที่ 24 ดอกเตอร์สาวสวยสู้แม่บ้านไม่ได้

25. บทที่ 25 อย่าคิดเพ้อเจ้อ

26. บทที่ 26 มีเพียงฉันตายเท่านั้นหรือ ที่เธอจะพอใจ?

27. บทที่ 27 อย่าถูกผู้ชายหลอก

28. บทที่ 28 ภูมิเปลี่ยนไป

29. บทที่ 29 ขณะนั้น เขารู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

30. บทที่ 30 เธอยังต้องการหย่า

31. บทที่ 31 คุณเป็นเพียงตัวแทนที่ไม่สามารถเปิดเผยได้

32. บทที่ 32 การยอมแพ้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา

33. บทที่ 33 ความคิดที่จะพินาศไปด้วยกัน

34. บทที่ 34 คุณย่า ฉันอยากไปกับภูมิ...

35. บทที่ 35 ช่วยฉันหย่ากับเขาที

36. บทที่ 36 คุณต้องการให้ฉันไปซื้อที่ฝังศพตอนนี้หรือ?

37. บทที่ 37 แค่โสเภณีที่นอนด้วยเท่านั้น

38. บทที่ 38 ยังมีการแต่งงานที่ล้มเหลวมากกว่าพวกคุณไหม?

39. บทที่ 39 คุณต้องการความช่วยเหลือเรื่องหย่าร้างไหม?

40. บทที่ 40 สุนัขเลียจำเป็นต้องถูกจับตามองตรงไหน?

41. บทที่ 41 คุณกับคุณจารวียังมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง

42. บทที่ 42 การบริโภคพิเศษ เธอต้องการเลี้ยงผู้ชาย