บทที่ 80 ฉันคือครอบครัวของเธอ

ประโยคสุดท้ายนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางดวงใจของนวินดา

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วอกจนเธอแทบหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวและหมุนคว้าง

ช่วงนี้เธอยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทำวิทยานิพนธ์จนต้องเลื่อนนัดหมอไปหนึ่งครั้ง ประกอบกับเรื่องราวมากมายที่ถาโถมเข้ามาในวันนี้ ร่างกายของเธอจึงเริ่มประท้วงว่...