บทที่ 99 ฉันเป็นภรรยาของเขา

ภูมิร้ายกาจกับเธอเพียงใด เธอรู้ซึ้งแก่ใจยิ่งกว่าใคร

ทว่าความอ่อนโยนที่เขามอบให้ในบางครั้ง กลับเป็นดั่งเชือกที่คอยกระตุกหัวใจของเธอให้โอนอ่อนผ่อนตาม ยิ่งในยามนี้ที่เขานอนไม่ได้สติเพราะช่วยเธอด้วยแล้ว

นวินดาอาจเลือกที่จะเดินหันหลังให้เขาในวันที่เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟและเสียงปรบมือ

แต่เธอไม่มีวันทำใจท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ