บทที่ 1 ตื่นมาอีกทีก็เสียซิงซะแล้ว

บทที่ 1 

ตื่นมาอีกทีก็เสียซิงซะแล้ว

"เชี้ย! กูเป็นไรวะเนี่ย!" 

เสียงสบถจากหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะวิศวะฯ มหาวิทยาลัยชื่อดังปีสามดีดตัวขึ้นจากที่นอนหลังจากสะลึมสะลือได้สักพักใหญ่ๆ หนุ่มผู้เป็นถึงทายาทของมหาเศรษฐีเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจเหมืองแร่ อย่าง โรม หรือ รังสิมันต์ อัศวเมธี รวมถึงเป็นเจ้าของกิจการสัมปทานรังนกแอ่นของทางภาคใต้ 

เข็มทิศ อัศวเมธี ไม่ใช่เฉพาะเป็นทายาทของอัศวเมธีเท่านั้น แต่ชายหนุ่มยังเป็นลูกหลานตระกูลยักษ์ใหญ่อย่าง วนารมย์ ผู้ที่สร้างตำนานให้วงการธุรกิจของประเทศ ซึ่งเจ้าของตำนานได้จากโลกนี้ไปนานแล้ว คงไว้ซึ่งเกียรติยศชื่อเสียงคุณงามความดีที่ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง รวมถึงทายาทได้สืบทอดธุรกิจต่อไป 

หนุ่มหล่อดวงตาเรียวยาวนัยน์ตาสีน้ำตาล คิ้วเข้มเรียงตัวสวยรับกับหน้าคมๆจมูกโด่งเป็นสัน ผมสีน้ำตาลเข้มยาวระต้นคอ ริมฝีปากสีสดธรรมชาติอย่างเป็นคนมีสุขภาพดี ร่างแกร่งมีกล้ามเนื้อเป็นลอนอย่างนักกีฬา ตื่นขึ้นมาในบ่ายของวันใหม่เขานอนราวกับซ้อมตาย รู้สึกหนักอึ้งไปทั่วทั้งกาย แต่ความรู้สึกที่ชัดเจนมากที่สุดคือมันปวดระบมไปทั้งบั้นเอวลงไปจนถึงช่องทางด้านหลัง

"ซวยแล้วกู ห่าเอ้ย!"

ดวงตาสวยเบิกกว้างเมื่อคิดบางอย่างขึ้นมาได้รีบขยับสะโพก แต่ก็ต้องถึงกลับร้องโอดโอยกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดบนใบหน้าหล่อปูดโปนด้วยความโกรธสุดขีด

"เหี้ยเอ้ย!ไอ้ระยำคนไหน แม่งทำกู!!" มันน่าอัปยศอดสูก็ตรงนี้แหละ ถ้าเรื่องนี้ได้ยินไปถึงบิดาได้ชิบหายวายป่วงกันหมดแน่ 

เสือผู้หญิงอย่างเขาเรื่องบนเตียงมีให้กินไม่ซ้ำหน้าเลือกได้เลยว่าจะเอารุ่นไหนไซส์มินิหรือใหญ่จัมโบ้เพียงแค่ปลายนิ้วมือกระดิก ในชีวิตนี้ไม่เคยขาดของ

แต่แล้วทำไมเหตุการณ์เมื่อคืนภาพถึงได้ตัดไป ยอมรับว่าเมาจนหัวทิ่มจนไม่รู้ตัว และจะไม่แตะเลยถ้าหากรู้ว่าต้องมาเสียดินแดนให้ไอ้แมงดาหน้าโง่ตัวไหนที่คุณหรือคนที่กำลังนั่งหัวร้อนทำหน้าตึงอยู่บนเตียงก็ไม่รู้ว่าเป็นใครเหมือนกัน...

แล้วภาพความทรงจำก็ค่อยๆไหลเข้ามาในหัวสมองอย่างช้าๆ มือหนายกขยุ้มผมตัวเอง ดวงตากลอกกลิ้งไปมาเมื่อนึกขึ้นว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ก่อนจะเสยผมที่ปกลงมาลวกๆอย่างหมดอาลัยตายอยาก ภาพที่ผุดขึ้นทุกลีลาท่วงท่าพร้อมเสียงกระเส่าติดเรท มันเริ่มตอกย้ำว่าเขาได้กลายเป็นฝ่ายรับไปโดยไม่รู้ตัวให้กับคนที่มีอาวุธทั้งใหญ่ยาวเกินมาตรฐานชายไทย อีกทั้งไอ้บ้านั่น! ดันมีกลิ่นตัวหอมเร้าใจมากซะด้วย!

ครืดดดด

เสียงโทรศัพท์เรียกเข้าทำให้คนนั่งงงคิดไม่ตกเรื่องของตัวเองตื่นจากภวังค์อันน่าสยดสยองเมื่อดันไปคิดถึงไอ้เอ็นร้อนแข็งขืนใหญ่ยักษ์ยามที่มันดุนดันเข้ามาในตัวเขา ไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำเขาเดี้ยงเป็นอัมพาตครึ่งท่อนจนลุกไม่ขึ้น!!

สายตาคมกวาดตามองหาที่มาของเสียง ก่อนจะก้มลงไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูอย่างทุลักทุเลขึ้นมาดู พอรู้ว่าเป็นใครก็รีบกดรับแล้วกรอกเสียงตะโกนด่าใส่ปลายสายด้วยความโมโห... 

“ไอ้เจษ!! ไอ้ชั่วไอ้เพื่อนเลว มึงไปตายห่าอยู่ที่ไหนเมื่อคืน ห๊ะ!”

(หยุดเลยครับเพื่อนทิศ กูไหมที่ต้องถามว่ามึงอยู่ไหน ห่า!บอกไปเยี่ยวหายตัวไปเลยสัส!”

“มึงไม่ต้องมาแก้ตัว รู้ว่ากูเมาแล้วเป็นยังไง แล้วนี่อยู่ไหนมารับกูเลยที่....” เออ..แล้วนี่มันที่ไหนวะ เข็มทิศกวาดตามองไปรอบๆห้อง 

“เฮ้ย!...นะนี่มัน”

ห้องสีดำขาวไล่สีได้อย่างลงตัว สิ่งของเครื่องใช้แม้แต่โทนสีก็ใกล้เคียงกับห้องเขา แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ราคาแสนแพงรุ่นลิมิเต็ดในห้องมันก็ของกู! 

(เงียบ..ให้กูไปรับที่ไหน)

"เชี้ยแหละ!!" 

นี่มันห้องกูนี่หว่า ห่าเอ้ย! เมาหนักจนถึงกับลากผู้ชายมาต่อที่ห้องตัวเองอีกเหรอวะ ร่านชิบหายเลยกู! เพราะปกติไม่เคยเอาใครมากินที่นี่ หนำซ้ำเขากลายเป็นคนโดนกินซะด้วยสิ ทีนี้ก็ว้าวุ่นแน่สัส!

(อะไรของมึงอีก เมาแล้วร่านตลอด สันดานไม่ดีเมื่อไหร่จะโยนทิ้งทะเลบ้านเตี่ยมึงสักทีวะ...กูแม่งขี้เกียจไปรับมึงหลังเสร็จกิจแบบนี้ทุกที) 

มึงจะบ่นก็บ่นไปเถอะนะ...แต่ตอนนี้สิ่งที่ช็อกมากกว่า คือ กูกำลังนอนอยู่ห้องตัวเอง เตียงนอนนุ่มหอมๆแล้วยังมีกลิ่นของไอ้ตัวเหี้ยนั่นติดอยู่ด้วย

นี่มันคอนโดสุดหรูนะเว้ย คอนโดใจกลางเมืองชั้นบนสุดที่มีอยู่เพียงไม่กี่ห้องเป็นของทวดกูซะด้วยซ้ำ คอนโดที่มีราคาแพงลิบลิ่วที่ไม่ใช่ใครจะขึ้นมาได้และสามารถครอบครองมัน อีกทั้งยังมีระบบความปลอดภัยขั้นเทพ แต่ทำไมเมื่อคืนนี้ระบบความปลอดภัยของทวดของทวดกูแม่งโคตรกากนักวะ...แล้วกูเนี่ยขึ้นมาอยู่ห้องตัวเองได้ยังไง... ใครก็ได้บอกผมที!