บทที่ 15 หวั่นไหว

บทที่ 15

หวั่นไหว

[เข็มทิศ] 

หลายวันผ่านไป

"มึงทำอะไร ยุ่งเหรอ" 

ผมเห็นเอาแต่ขมวดคิ้วมาตั้งแต่ตื่นแล้ว กระทั่งบ่ายก็ยังนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ยกเว้นมื้อกลางวันที่เขาไปทำกับข้าวมาวางไว้ให้ หอมหัวเสร็จแล้วก็ลุกไปนั่งทำงานต่อ ซึ่งผมก็ไม่เคยก้าวก่าย ไอ้พี่หมอมันเป็นลูกคนมีตังค์เป็นทายาทธุรกิจนำเข้าเคร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ