บทเจ็ดสิบแปด

มุมมองของอเล็กซ์

“แหม เซอร์ไพรส์จังเลยนะ...”

มีอากับเจคดีดตัวออกจากกันทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในห้องชงกาแฟ ราวกับว่าผมเพิ่งเดินเข้ามาเจอที่เกิดเหตุฆาตกรรม ไม่ใช่แค่คนสองคนที่กำลังยืนจีบกันแบบไม่เนียนอยู่หน้าเคาน์เตอร์

“ตามสบายเลย” ผมพูดเสริมอย่างเกียจคร้าน พลางเอื้อมมือไปหยิบแก้ว “ยังไม่มีใครมาหรอก” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ