บทที่ 145: แย่กว่าเดิม

ในมุมมองของอเล็กซ์

เท้าของผมขยับไปก่อนที่สมองจะทันได้สั่งการ วินาทีหนึ่งผมยังยืนอยู่ที่กรอบประตู ซึมซับภาพที่เห็นตรงหน้า และวินาทีถัดมาผมก็ก้าวเข้าไปในห้องด้วยความตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องไปให้ถึงตัวเชส จะต้องไปหาเขา จะต้องทำอะไรสักอย่าง เพราะการยืนเฉยๆ ในขณะที่เขาดูเป็นแบบนั้น... มันยอมรับไม่ได้

แล้...