บทที่ 210: คนที่คุณไม่สามารถเพิกเฉยได้

มุมมองของเชส

ตลอดคาบนั้น ข้านึกไม่ออกเลยสักคำเดียวว่าครูพูดอะไร ไม่ใช่เพราะไม่ได้พยายาม หากเป็นเพราะทุกครั้งที่บังคับให้ตั้งใจมองไปข้างหน้าห้อง บางอย่างในตัวข้าก็ลากมันกลับมา

มาที่เขา…ไลแซนเดอร์

นั่งอยู่บนที่นั่งของวอห์น ราวกับเป็นของเขามาแต่เดิม

ตรงนั้นแหละที่ทำให้ข้าหงุดหงิดที่สุด ไม่ใช่แค...