บทที่ 212: หายใจระหว่างพายุ

มุมมองของเชส

ความเงียบที่ไลแซนเดอร์ทิ้งไว้เบื้องหลังไม่ใช่ความว่างเปล่าเลยสักนิด มันให้ความรู้สึกว่า…แน่นขนัด

ราวกับทุกถ้อยคำที่เขาพูด ยังนั่งค้างอยู่ในห้องกับพวกเรา เบียดอัดเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ไม่ยอมยุติตัวลงเป็นอะไรที่ฉันจะจัดเข้าที่ได้อย่างเรียบร้อย หรือเมินมันไปได้ง่ายๆ อยู่ชั่วอึดใจยาวนาน ไ...