บทที่ 102 ของขวัญชิ้นสุดท้าย (7)

ในยามเช้ามืดที่แสนเหน็บหนาว กลิ่นหอมๆ จากฟืนที่ถูกเผาไหม้ลอยมาตามลม ผสานกลิ่นหอมจากหม้อข้าวที่กำลังเดือดปุด...ตองนวลลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลานั้น เพ่งมองผ่านแสงตะเกียง ก่อนจะค่อยๆ พาร่างมุดมุ้งของตัวออกมา

"ไหมหุงข้าวอยู่ เดี๋ยวจะทำกับข้าวให้คุณตาคุณยายนะคะ"

"โธ่...ไหม...ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ลูกก็ยังเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ