บทที่ 118 ครึ่งหนึ่งของชีวิตที่มันหล่นหาย

"ขอโทษนะครับอาเต เงินก้อนนี้ผมคงรับไว้ไม่ได้ อยู่ดีๆ จะเอามาให้ฟรีๆ หากรับไว้ก็คงยังไงๆ อยู่"

เช็คหลักแสนถูกเลื่อนคืนมาตรงหน้า ในขณะที่เตชินทร์ถึงกับลอบถอนหายใจพลางครุ่นคิด คนเป็นพี่น้องกันนิสัยช่างเหมือนกันราวถอดแบบกันมา...ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากใครง่ายๆ นั่นคือสิ่งที่ทำใ...