บทที่ 127 ดวงใจของพ่อ (4)

บนเส้นทางที่คดเคี้ยวเลี้ยวเลาะจนไม่อาจนับได้ว่าผ่านมาแล้วกี่โค้ง เส้นทางเดิมที่เคยผ่านมาเมื่อวานแต่ยังไปไม่สุดทาง...หลังพวงมาลัยที่สองมือจับประคองบังคับรถให้โลดแล่นไปบนถนนลาดยางแบบสวนเลนส์ แววตาของคนขับก็ซึมซับบรรยากาศสองข้างทางไปพร้อมกัน และเขายังคงมองหาทุ่งดาวเรืองในฝัน...ฝันที่ไม่ใช่เรื่องเหลือเช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ