บทที่ 140 โซ่ปฏิพัทธ์ (6)

"ลากเธอไปขังไว้ในห้อง!" 

เสียงเข้มร้องสั่งคนงานที่ลากลดาภากลับมาได้หลังจากหล่อนพยายามหนี ไร่อันแสนกว้างใหญ่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของคนงานที่เดินเพ่นพ่านจนทั่วไปได้...เตชินทร์เดินตามเข้าไปด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความสงสาร เสียงร้องไห้ของหล่อนมาพร้อมถ้อยคำอ้อนวอนให้เขาเห็นใจ

"เหมียวอยากกลับบ้าน คิดถึงบ้าน ปล่อย...