บทที่ 162 บนเส้นทางที่แสนยาวไกล (4)

ฝนหลงฤดูที่แวะเวียนมาเตือนว่าอีกไม่นานความชุ่มฉ่ำจะกลับมาเริ่มซาเม็ด ท่ามกลางผืนดินที่ชุ่มฉ่ำเจิงนอง ละอองฝนยังคงโปรยปรายฉ่ำเย็น ม่านไหมกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทางที่พาไปสู่ห้องน้ำข้างบ้าน ในมือถือผ้าขาวม้าติดมาด้วย ส่วนด้านบนบ้านนั้นสองตายายต่างอุ้มหลานเอาไว้คนละคน นั่นคือกิจวัตรประจำวันของตาคำปันและย...