บทที่ 168 บนเส้นทางที่แสนยาวไกล (10)

ม่านไหมกระชากผ้าห่มมาคลุมกายเพราะความตกใจผสานความอาย เมื่อบานประตูถูกเปิดพรวดเข้ามาโดยที่คนข้างนอกเองก็ตกใจไม่ต่างกัน

‘ไอ้เต…มึงนี่มัน…กูละเชื่อเลย’

นคินทร์รีบหันหลังหนีเพราะไม่คิดว่าสองคนที่พากันหายมาจากวงสังสรรค์จะแอบมาจีบกันจนเสื้อผ้าหลุดรุ่ยเกลื่อนพื้นห้อง…บนเตียงนอน เพื่อนของตนในสภาพไม่ได้สวม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ