บทที่ 38 ได้โปรดอย่าจมอยู่กับฉัน (4)

หล่อนลากเก้าอี้มานั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง กอบกุมมือน้อยๆ เอาไว้ด้วยความห่วงหาอาทร แม้จะล่วงเลยมาถึงครึ่งค่อนวัน หล่อนกลับไม่รู้สึกหิวทั้งที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักคำเดียว...ดูเหมือนหล่อนจะลืมไปว่า ยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องการสารอาหารเพื่อการเติบโตเช่นกัน   

"ไหม!"

เสียงเรียกดังมาก่อนตัว ม่านไหมเงยห...