บทที่ 4 EP4 คาดคั้น
รถคันหรูสีดำสนิทขับเคลื่อนออกไปจนลับสายตา แต่เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ความรู้สึกสับสนปนเปตีตื้นขึ้นมาจนจุกแน่นในอก เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่เขาออกตัวปกป้อง หรือควรจะเสียใจกับการกระทำเอาแต่ใจของปรินทร์ดี การที่เขาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ มันยิ่งทำให้เธอถลำลึกลงไปในหลุมพรางแสนหวานที่เขาขุดล่อเอาไว้ และยิ่งทำให้ความหวังลมๆ แล้งๆ ของเธอเติบโตขึ้นอย่างยากจะถอนรากถอนโคน ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วสถานะของเธอกับเขามันเป็นได้แค่เส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้
หญิงสาวก้มลงมองฝ่ามือตัวเองที่ยังสั่นเทาเล็กน้อย ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาที่เคยสัมผัสเมื่อเช้ายังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าการกระทำของปรินทร์ในวันนี้ไม่ได้เกิดจากความรักความผูกพัน แต่มันเกิดจากสัญชาตญาณความหวงก้างตามประสาผู้ชายเห็นแก่ตัว ที่ไม่อยากเสียของเล่นชิ้นโปรดไปให้ชายอื่น แต่ถึงจะรู้ความจริงข้อนี้ดีแค่ไหน หัวใจเจ้ากรรมก็ยังทรยศแอบเข้าข้างตัวเองอยู่ร่ำไป
“อีควีน มึงมากับไอ้พอร์ชอีกแล้วนะ”
เสียงแหลมปรี๊ดของโซดา สาวเปรี้ยวซ่าประจำกลุ่มดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับแรงตบเบาๆ ที่ต้นแขน กัญญาภัคสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันไปมองเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาประกบพร้อมกับเจไดและภาคที่เดินตามมาสมทบ โซดาหรี่ตาแคบลงพร้อมกับกอดอกจ้องมองเพื่อนสาวอย่างจับผิด หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาพอดีตัวหันไปสบตากับเจไดและภาคราวกับกำลังส่งซิกบางอย่างที่รู้กันเฉพาะในกลุ่ม
“ไม่มีอะไรมึง มันเจอกูหน้ามหา’ลัย ก็เลยมาส่งหน้าคณะ”
“บังเอิญบ่อยไปไหม มันเจอมึงหน้ามหา’ลัยทุกวันเลยหรือไง”
“โอ๊ย! มึงจะคาดคั้นเอาอะไรกับกูเนี้ย”
“ก็มึงสองคนมันแปลกๆ เมื่อก่อนไม่เห็นจะตัวติดกันขนาดนี้ สรุปมึงสองคนนี่ยังไง สารภาพมาซะดีๆ” โซดายังคงคาดคั้นเอาคำตอบ แม้ลึกๆ จะพอมองออกถึงความสัมพันธ์ของเพื่อนรักสองคนที่มันไม่ธรรมดา
“เจได มึงช่วยกูหน่อย” กัญญาภัคหันไปขอความช่วยเหลือจากเจได ที่มองมาอย่างเข้าใจ
“มึงไม่ต้องหาแนวร่วมเลย สารภาพมานังควีน การกระทำของไอ้พอร์ชมันไม่ปกติ มันทำตัวกร่างใส่หนุ่มน้อยน่ารักคนนั้นน่ะ หวงก้างออกนอกหน้าขนาดนี้กูมองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ามันไม่ใช่เพื่อนหวงเพื่อน”
โซดายังคงซักไซ้ไม่เลิกด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง กัญญาภัคเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุม
“มึงก็เลิกคาดคั้นมันได้แล้วโซดา เห็นไหมว่าหน้ามันซีดหมดแล้ว เรื่องของคนสองคนปล่อยให้พวกมันจัดการกันเองเถอะ ถ้าควีนมันพร้อมเมื่อไรมันก็คงเล่าให้พวกเราฟังเองนั่นแหละ”
ภาคพยักหน้าเห็นด้วยกับเจได ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ แทนการให้กำลังใจ ความอบอุ่นจากมิตรภาพของเพื่อนทั้งสามคนทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของกัญญาภัคพองโตขึ้นมาเล็กน้อย เธอส่งยิ้มบางๆ ให้ทุกคนแทนคำขอบคุณ ที่พวกเขาไม่ดึงดันจะค้นหาความจริงที่เธอพยายามซ่อนเอาไว้
“ไปหาที่นั่งกับเถอะ กูขี้เกียจยืนเป็นเป้าสายตาคนแถวนี้แล้ว”
“คนจะมองก็ไม่แปลกไหมยะ มึงเป็นถึงดาวคณะนิเทศ ส่วนพอร์ชก็เดือนคณะวิศวะ มีแต่เขาลุ้นให้พวกมึงคบกัน” โซดายังพูดต่อ
“ยากวะ กูกับมันยังไงก็ข้ามเส้นเพื่อนไม่ได้หรอก ไปๆ รีบทำงานกลุ่ม เสร็จแล้วจะได้ไปหาอะไรกินกัน”
ท่ามกลางแสงแดดจ้าที่เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ กัญญาภัคถอนหายใจยาวเหยียด พยายามสลัดภาพแผ่นหลังกว้างของเพื่อนตัวแสบและคำว่าคนของกูให้ออกไปจากสมอง หญิงสาวหันไปกอดคอโซดาแล้วก้าวเดินขึ้นตึกเรียนไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ในรูปแบบเดิมๆ ครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของพายุอารมณ์ลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามาทดสอบหัวใจ และเปลี่ยนแปลงชีวิตรวมถึงความสัมพันธ์อันเปราะบางของเธอและปรินทร์ไปตลอดกาล
