บทที่ 11 11 เธอกับฉันยังต้องเจอกันอีกยาว
11 เธอกับฉันยังต้องเจอกันอีกยาว
@เช้าวันถัดมา
เสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหมอนดังขึ้นทำให้ทั้งอคิราห์และปรางปรีญาสะดุ้งตื่นหลังจากหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้ากันทั้งคู่ โดยที่ร่างเล็กไม่รู้ว่าตกอยู่ในอ้อมกอดของซาตานร้ายทั้งคืน
อคิราห์ค่อยๆคลายอ้อมแขนออกก่อนจะคว้าโทรศัพท์มากดรับสาย
“ว่าไงครับขวัญ” เขาพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน
(คุณอคิราห์อยู่ที่ไหนคะ ขวัญมาหาที่บ้านแต่พ่อของคุณบอกว่าคุณออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อวาน)
“อ๋อ พอดีผมมีธุระด่วนที่ภูเก็ตครับ ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอก พอดีปรเมศชวนกะทันหัน”
(คุณไปภูเก็ตหรอคะ ไปกับใครบ้าง) หล่อนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะกลัวว่าอคิราห์จะแอบไปกับผู้หญิง
“ผมมากับปรเมศและก็พนักงานในบริษัทครับ”
(ถ้างั้นขวัญไปหาคุณได้ไหมคะ พอดีช่วงนี้ขวัญว่าง ไม่มีอะไรทำ)
“ผมว่าอย่าเลยดีกว่าครับ ผมกลัวคุณขวัญจะลำบาก เอาเป็นว่ากลับจากภูเก็ตผมจะพาคุณไปทานดินเนอร์หรูๆสักมื้อดีไหมครับ”
(ขวัญแค่เป็นห่วงคุณเลยอยากตามไปดูแล แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ) หล่อนประชดประชันหวังให้อีกฝ่ายเอ่ยปากชวน เพราะอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าอคิราห์แอบมากับผู้หญิงหรือเปล่า
ผู้ชายเวลามีพิรุธผู้หญิงมักจะดูออกเสมอ
“เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะรีบกลับไปหาก็แล้วกัน พอดีช่วงนี้งานยุ่ง อีกอย่างไอ้ปรเมศก็เพิ่งเปิดโครงการใหม่ด้วย”
(เอางั้นก็ได้ค่ะ พักผ่อนเยอะๆนะคะ ขวัญเป็นห่วง)
“ขอบคุณคุณขวัญมากๆนะครับ ไว้ผมจะรีบกลับไปหา” ประโยคหลังเขาชำเลืองมองไปทางคนตัวเล็ก ถึงจะนอนหันหลังให้แต่เขาก็พอจะดูออกว่าเธอกำลังแอบฟังอยู่
ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอน แล้วพลิกตะแคงร่างหันหน้าไปทางคนตัวเล็กที่เอาแต่นอนนิ่ง เขารู้ว่าเธอตื่นแล้ว
“แอบฟังฉันคุยโทรศัพท์หรอ ไร้มารยาทจริงๆ”
“…” คนตัวเล็กยังนิ่ง
อคิราห์ทำการพิสูจน์ว่าเธอหลับจริงๆหรือเปล่าโดยการล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อแล้วบีบขย้ำหน้าอกอวบอย่างแรง จนปรางปรีญาสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด
“โอ้ยย!!”
“ตื่นแล้วจริงๆด้วย”
“คนเลว!” หล่อนหันหน้ากลับมาสบตากับเขาทั้งน้ำตา เมื่อคืนยังทำร้ายกันไม่พอใช่ไหม “ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้นะ ออกไป!”
เธอโกรธจนร่างสั่น ตะโกนไล่อีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว
“เธอกำลังไล่คนที่เป็นเจ้าของโรงแรมอยู่นะ รู้ตัวไหม”
“จะเป็นอะไรก็ช่าง ได้โปรดออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ฮรื้อๆๆ”
“ทำไม หน้าฉันมันทำไมหรอ” มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมนพร้อมออกแรงบีบ โดยไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร “หรือหน้าฉันเหมือนผัวคนแรกที่ได้ครอบครองเรือนร่างของเธอ”
“…” ปรางปรีญาไม่ได้ตอบโต้ใดๆ เพียงมองเขาด้วยสายตาโกรธจัด
“ฉันพูดตรงๆเลยนะ เซ็กส์ของเธอจืดชืดเป็นบ้าเลย แบบนี้ฉันเอาไม่กี่ครั้งก็เบื่อแล้ว”
“เพราะฉันไม่ได้ส่ำส่อนเหมือนคุณไงที่จะเอาไปเรื่อย เลิกกันได้ไม่กี่วันก็ควงคนใหม่ เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น ฉันไม่น่าหลงเชื่อคนอย่างคุณเลย”
“แสดงว่าที่ผ่านมาเธอแอบติดตามข่าวฉันใช่ไหม” ริมฝีปากร้ายแสยะยิ้มพรางเชิดหน้าขึ้นมองหน้าสวย “ฉันก็เป็นผู้ชายทั่วไป มีความต้องการทางเพศเหมือนกัน ในเมื่อเธอให้ฉันไม่ได้ ฉันก็ต้องไปลงกับคนอื่นสิ ใครจะปล่อยให้ตัวเองทรมาน”
“เพราะคุณไม่ได้รักฉันจริงๆ”
“เธอเองก็ไม่เคยรักฉันเหมือนกัน!” เขากระชากหน้างามที่กำลังก้มหน้างุดให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกครั้ง “ทำไม….อยากลำลึกเรื่องราวในอดีตหรอ”
“เปล่า เรื่องมันจบไปแล้ว ตอนนี้คุณออกไปจากห้องของฉันเถอะ”
“ทำไม กลัวมีคนรู้หรอว่าขายตัว”
“ฉันกลัวคุณแพรขวัญรู้ต่างหาก”
“ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องนี้จะไม่มีทางรู้ถึงหูแพรขวัญแน่นอน เพราะคงไม่มีใครคิดว่าฉันจะตาต่ำมาเอาคนอย่างเธอ”
“งั้นก็ออกไปจากห้องฉัน คนสูงส่งอย่างคุณไม่ควรมานั่งใกล้คนต่ำๆอย่างฉัน” พูดจบปรางปรีญาก็รีบยกมือปาดน้ำตาแล้วเบือนหน้าหนี
และเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบไป อคิราห์จึงเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วหยิบเงินออกมาปึกหนึ่ง ก่อนจะยัดใส่ขอบผ้าห่มตรงเนินหน้าอก
“สองแสนพอไหม จริงๆเมื่อคืนฉันจะให้ห้าหมื่นด้วยซ้ำ แต่ฉันแตกไปสามรอบเลยเพิ่มทริปให้ เธอจะได้มีกำลังใจในการทำงาน” เขาตบเข้าที่เงินปึกนั้นตรงเนินหน้าอก ทำให้ความอดทนของปรางปรีญาหมดลงกับการกระทำที่ไร้ความเป็นลูกผู้ชาย เธอหยิบเงินปึกนั้นออกมาแล้วปาใส่หน้าเขาอย่างแรง
ปึก!
“ฉันไม่รับเงินจากผู้ชายจิตใจสกปรกอย่างคุณหรอก อย่าคิดว่ารวยแล้วจะใช้เงินฟาดหัวใครก็ได้ เพราะนั่นมันคือการกระทำของพวกผู้ดีใจหยาบ!”
“ปรางปรีญา นี่เธอกล้าขว้างเงินใส่หน้าฉันหรอ!” อคิราห์เอื้อมมือไปกระชากต้นแขนเรียวจนร่างเล็กเซล้มลงบนตักของเขา “ฟรีก็ไม่บอก ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินออกไปกดเงิน”
“ฮึก! ปล่อย….ฉันเจ็บ โอ้ยย!!”
ปรางปรีญาร้องเสียงหลงเมื่ออคิราห์กระชากร่างที่พยายามถดถอยหนีให้กลับมาที่เดิม ก่อนจะพลิกร่างขึ้นคร่อมทับไว้อย่างแน่นหนา มือทั้งสองข้างตรึงมือเล็กไว้ข้างลำตัว
“รู้อะไรไหม ฉันชอบของฟรีที่สุดเลย” อคิราห์เค้นหัวเราะเสียงเยือกเย็น หัวใจของปรางปรีญาเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว…กลัวว่าจะเป็นเหมือนเมื่อคืน “ถ้างั้นฉันขอกินของฟรีอีกครั้งได้ไหม”
“ไม่! ออกไปนะ!” ปรางปรีญาแว้ดเสียงใส่ พยามดันร่างออกแต่ก็สู้ผู้ชายตัวสูงไม่ได้อยู่ดี “ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณปรเมศ!”
“ฟ้องเลย ฟ้องสิ แต่เธอจะฟ้องว่าอะไรล่ะ” เขาท้าทายอีกฝ่าย
“ฟ้องว่าคุณข่มขืนฉัน คุณทำร้ายฉัน คุณปรเมศไม่มีทางเข้าข้างคนชั่วๆอย่างคุณหรอก!”
“งั้นฉันคงต้องพิสูจน์อีกรอบแล้วว่าที่ทำกันเมื่อคืน….ฉันข่มขืนเธอจริงๆหรือเปล่า”
เมื่อพูดจบอคิราห์ก็ใช้กำลังบังคับขืนใจปรางปรีญาอีกรอบโดยไม่สนว่าหญิงสาวจะเจ็บปวดเพียงใด มอบสัมผัสอันแสนรุนแรงให้เธอไม่ต่างอะไรจากเมื่อคืน คนตัวเล็กที่สู้ชายร่างสูงไม่ได้พยายามปกป้องตัวเองจนถึงที่สุด แต่สุดท้าย…ก็สู้ซาตานร้ายไม่ได้อยู่ดี
อคิราห์เองก็ไม่คิดว่าตื่นมาแล้วจะมีอารมณ์ เพียงแค่เห็นหน้า เห็นเนินหน้าอกอวบ บางสิ่งบางอย่างก็แข็งตั้งขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ มันทั้งอึดอัดและปวดหนึบด้วยความทรมาน ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยคงไม่เป็นอันทำการทำงานแน่ๆ
ถึงปรางปรีญาจะไม่ได้ช่ำชองเรื่องบนเตียง แต่เขาดันติดใจรสชาติจืดชืดของเธอซะงั้น
เธอกับฉันยังต้องเจอกันอีกยาว...ปรางปรีญา!
-------------------
