บทที่ 9 09 ฉันเป็นลูกค้าของเธอนะ
09 ฉันเป็นลูกค้าของเธอนะ
ร่างของปรางปรีญาถูกเหวี่ยงลงบนที่นอน แต่ยังไม่ทันที่จะขยับตัว อคิราห์ก็ก้าวขึ้นมาคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้ มือเล็กทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัว คนใต้ร่างส่งเสียงกรีดร้องหวังให้คนมาช่วย
“กรี๊ดด!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!”
“ร้องให้ตายก็ไม่มีใครได้ยินหรอก ทางที่ดีเธอควรทำตัวให้น่ารักกับแขกเข้าไว้นะ” อคิราห์เค้นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“เลิกพูดจาดูถูกฉันสักทีเถอะ ฉันไม่เคยทำอย่างที่คุณว่า!”
“ถ้าไม่ได้ทำอย่างที่ฉันว่า แล้วทำไมเธอถึงไม่ชอบอยู่ห้อง”
กึก!
ร่างที่กำลังดีดดิ้นชะงัก ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ
“คะ….คุณหมายความว่ายังไง นี่คุณแอบตามสืบที่อยู่ฉันหรอ”
“ถ้าไม่สืบจะรู้หรอว่าเธอไม่ค่อยชอบอยู่ห้อง คงออกไปขายตัวล่ะสิท่า”
ปรางปรีญาแทบไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้เขาจะมองเธอยังไง แต่เป็นห่วงความปลอดภัยของรินรดามากกว่า ถ้าอคิราห์รู้ว่าน้าสาวของเธออยู่ไหน ท่านต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ เพราะผู้ชายอย่างเขาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว แม้กระทั่งตามสืบเรื่องของเธอ
“จะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใครทั้งนั้น หรือถ้าฉันจะขายตัวจริงๆมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”
“เกี่ยวสิ เพราะฉันกำลังจะเป็นลูกค้าของเธอไง” เขารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างเคลื่อนมาบีบปลายคางมน บังคับให้เธอสบตา “สนใจรับฉันไปเป็นลูกค้าเพิ่มอีกคนไหม”
“ฉันไม่มีวันรับคนจิตใจสกปรกอย่างคุณหรอก ดีแต่ดูถูกคนอื่น” ปรางปรีญาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ไม่คิดว่าอคิราห์ที่เคยอ่อนโยน จิตใจดีที่แท้ก็เป็นพวกชอบดูถูกคนอื่น
นี่สินะ คือตัวตนที่แท้จริงของเขา ที่ผ่านมาก็แค่ภาพลวงตา
“แล้วฉันดูผิดตรงไหน เธอคงทำแบบนี้มาเยอะแล้วสินะ ผู้หญิงที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมมารยาไปหลอกผู้ชาย มันไม่มีวันได้เจอความรักดีๆหรอก!”
ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงด้วยความโกรธ แต่นั่นมันช่างดูยั่วยวนใจอีกฝ่ายยิ่งนัก ริมฝีปากนี้ที่เขาเคยครอบครองครั้งแล้วครั้งเล่า และในตอนนี้เองเขาก็อยากพิสูจน์ความหวานฉ่ำอีกครั้ง
มือใหญ่เปลี่ยนจากบีบคางมนเลื่อนลงไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างขาวเนียน ก่อนที่เขาจะกระตุกปมผ้าขนหนูออก เผยให้เห็นเรือนร่างอันสุดแสนยั่วยวนจนอดใจไว้ไม่อยู่
“ว้ายย!!!” ปรางปรีญาถอยหลังกรู่ ยกมือปิดบังเรือนร่างให้พ้นจากสายตาคมกริบ แต่ปิดยังไงก็ปิดไม่มิดเพราะบางสิ่งบางอย่างนั้นอวบใหญ่จนอคิราห์ตกตะลึก
ไม่คิดว่าปรางปรีญาจะเป็นผู้หญิงซ่อนรูปขนาดนี้
“เธอหนีไม่พ้นฉันหรอก อยากรู้เหมือนกันว่าฉันเป็นผัวที่เท่าไหร่ของเธอ”
“ถอยไปนะถอยไป ได้โปรด….”
“เมื่อก่อนที่ฉันไม่ทำอะไรเพราะฉันรักและให้เกียรติครอบครัวของเธอ แต่ในเมื่อพวกเธอเป็นคนทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง….ฉันก็จะไม่เกรงใจอีกแล้ว!”
อคิราห์กระชากข้อเท้าเล็กกลับมาอยู่ภายใต้อาณัติเหมือนเดิม ปรางปรีญาดิ้นเป็นพัลวันเอาชีวิตรอดจากซาตานร้ายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักหมดหัวใจ เธอต่อต้านจนสุดกำลังแต่ก็สู้แรงมหาศาลของชายหนุ่มไม่ได้อยู่ดี ยิ่งดิ้น…อคิราห์ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเจ็บร้าวไปทั้งร่างกาย และในที่สุดน้ำตาแห่งความเสียใจ ความหวาดกลัวก็ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจ เพราะตอนนี้เขาคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
“ปล่อย! อย่าทำแบบนี้ ฮึก! อย่าทำแบบนี้กับฉัน ฮรื้อๆๆ”
อคิราห์ไม่ได้สนใจ กักขังร่างเล็กไว้ใต้เรือนร่างแล้วลงมือถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก เขายังตกตะลึงกับเรือนร่างของปรางปรีญาไม่หาย เมื่อก่อนอย่างมากก็แค่จูบ ไม่เคยสัมผัสเรือนร่างนี้เลย ไม่รู้ว่าภายในจะสวยสดงดงามขนาดนี้
“งั้นฉันขอซื้อบริการเธอเลยก็แล้วกัน หลังจบงานคิดเท่าไหร่ว่ามาเลย”
“อย่า!! ถอยออกไปนะ! ถอยออกไป!!...อุ๊บบ!”
ริมฝีปากหยักกระแทกเข้ามาปิดริมฝีปากอวบอิ่มไม่ให้ส่งเสียงร้อง ส่วนมือก็เคลื่อนขึ้นมาบีบคั้นหน้าอกอวบอย่างรุนแรง ราวกับจะขยี้ให้แหลกคามือ ปรางปรีญาร่ำไห้ใจจะขาดด้วยความเจ็บปวด เรี่ยวแรงที่เคยต่อต้านเริ่มอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับเขือนแตก เสียงกรีดร้องดังไปไม่ถึงจิตใจด้านชาของซาตาน
เพราะเขาตัดสินว่าเธอเป็นคนแบบนั้น ก็เลยจะทำอะไรกับเธอก็ได้ แค่คิดว่าใช้เงินฟาดหัวแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ
อคิราห์ใช้ประสบการณ์ที่สะสมมาหลอกล่อให้อีกฝ่ายคล้อยตาม จากจูบแสนรุนแรงค่อยๆนุ่มนวลลง แต่ถึงอย่างนั้นปรางปรีญาก็ไม่ยอมคล้อยตามสักที เขาจึงเปลี่ยนเป็นสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวาน ดูดกลืนกินน้ำผึ้งเดือนห้าด้วยความหิวกระหาย
...ปรางปรีญายังคงหอมหวานเหมือนเดิม
“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า ของมันเคยๆกันแล้ว” พูดจบเขาก็ปิดริมฝีปากของเธออีกครั้งเพราะไม่อยากได้ยินเสียงหวีดร้อง ความเค็มของน้ำตาไม่อาจต้านทานความต้องการของเขาได้ เพราะต่อให้เธอร้องไห้จนเป็นสายเลือดเขาก็ไม่มีวันหยุด
เขาจะทำให้ปรางปรีญาเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเจ็บ!
มือใหญ่เคลื่อนลงไปยังใจกลางร่างอันแสนหวงแหน ทำให้ปรางปรีญาที่ขาดสติไปชั่วขณะ เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ พยายามหนีบขาเอาไว้พร้อมกรีดร้องออกมาจนสุดเสียง แต่เสียงนั้นก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคออยู่ดี
“ที่ดิ้นเพราะอยากให้ฉันรีบๆทำใช่ไหม” อคิราห์กระซิบเสียงแหบพร่าด้วยความอึดอัด อยากปลดปล่อยตัวเองเร็วๆ
มือหนาลูบไล้กลีบกุหลาบเนียนไร้ความชุ่มฉ่ำอย่างลุ่มหลง พรางเปล่งเสียงครางกระเส่าในลำคอ เลือดในร่างกายเดือดพล่านขึ้นเรื่อยๆ ไฟสวาทลุกโชนจนปวดหนึบท่อนเอ็นยาวใหญ่เกินมาตรฐานของชายไทย
ในที่สุดอคิราห์ก็ทนไม่ไหว พันธนาการข้อมือเล็กเอาไว้กับหัวเตียงแล้วขยับร่างถอยออกมาพร้อมจู่โจมอีกฝ่าย
“ยะ…อย่า อย่าทำฉัน ฮรื้อๆๆ” หญิงสาวร่ำไห้ ร้องขอความเห็นใจทั้งน้ำตา แต่อีกฝ่ายกลับแสยะยิ้มร้าย ดวงตาคมกริบคู่นั้นไล่มองตั้งแต่เนินหน้าอกลงมาถึงกลีบกุหลาบขาวเนียนจนปรางปรีญาอับอาย ไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน “ขอร้อง เราไม่ได้รักกันแล้ว….ได้โปรดอย่าทำแบบนี้”
“ฉันจะพูดอะไรให้เธอฟังนะปรางปรีญา” เขาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแล้วสบตากับเธอ แววตาดุดันคู่นั้นไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ “ฉันสามารถมีเซ็กส์กับผู้หญิงได้....โดยที่ฉันไม่ได้รัก”
-------------
