บทที่ 13 ตัวจริงสินะ

วันนี้ลูกค้าเข้าร้านมากกว่าปกติ เพียงฟ้าเหนื่อยมากเหมือนกัน เธอแยกจากเพื่อนสาวหลังจากปิดร้าน เธอยังไม่อยากกลับไปที่คอนโดของเธอ มันเหงาๆ ยังไงชอบกล คอนโดที่ไม่มีเขา เธอจึงเดินเล่นไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปเจอร้านอาหารร้านหนึ่งที่คนแน่นร้านเลยทีเดียว เธออยากมีความโมเมนต์แบบนี้บ้าง อย่างนั่งดินเนอร์กับเขา แต่เพียงฟ้าก็ไม่รู้ว่าจะมีวันนั้นหรือเปล่า

เธอยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นสักพัก ก่อนที่รถคันคุ้นตาแล่นเข้าไปจอดบริเวณที่จอดรถของร้าน แล้วผู้ชายที่คุ้นเคยที่สุดของเธอก็ลงมาจากรถ วันนี้เขาแต่งตัวสบายๆ ด้วยเสื้อโปโลยี่ห้อดัง และกางเกงชิโน่สีครีมเข้ม เธอมองเห็นเขาแล้วก็อยากเดินเข้าไปทัก แต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้ เพราะไม่รู้ว่าเขามาที่นี่กับใคร และเขาคงไม่ต้องการให้เธอเข้าไปทักทายเขาหรอก

นี่คือกฏที่ค่อนข้างเข้มงวดของเขา ที่เขาห้ามเธอฝ่าฝืน ด้วยความที่ฟิล์มรถของเขาสีดำสนิท ทำให้เธอไม่รู้ว่าเขามาที่นี่กับใคร แต่เธอก็เห็นเขาเดินไปที่ฝั่งคนนั่ง แล้วก็จัดการเปิดประตูรถให้ผู้โดยสาวที่โดยสารมากับเขา การเปิดประตูรถให้ทำให้เพียงฟ้าแอบใจหาย เพราะถ้าเป็นเพื่อนผู้ชาย คงไม่ต้องเปิดประตูรถให้หรอก เธอยืนดูด้วยหัวใจที่หวิวๆ และขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าว ขอให้ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย ต่อให้จะหน้าด้านแค่ไหน แต่คนหน้าด้านอย่างเธอก็มีหัวใจ เธอเจ็บเป็นนะ อย่าให้เห็นภาพบาดตาแบบนั้นเลย

แต่ดูท่าว่าคำขอของเพียงฟ้าจะไม่เกิดขึ้นจริง เมื่อผู้หญิงสาวสวยก้าวลงมาจากรถ ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในชุดเกาะอกสีแดง ซึ่งส่งผลให้มันขับผิวของเธอให้ผ่องขึ้น แถมใบหน้าสวยหวานที่ถูกตกแต่งด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพงนั้น ทำให้ผู้หญิงคนนั้นน่ามองไปอีก เธอหันมามองตัวเองแล้วก็รู้สึกต่ำต้อยเหลือเกิน ตอนนี้เธออยู่ในชุดยูนิฟอร์มพนักงานร้านกาแฟ มันดูต่ำต้อย เหลือเกิน ดีแล้วแหล่ะที่เธอไม่ตัดสินใจเข้าไปทักเขา เขาคงไม่อยากจะเห็นหน้าเธอ

เขาและผู้หญิงคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่ ทำไมเขาต้องดูแลราวกับคนรัก เพียงฟ้าเกิดคำถามขึ้นในใจ ในขณะที่เอามือเช็ดน้ำตาป้อยๆ ด้วยความเจ็บปวด มันเจ็บจริงๆ แหล่ะ เจ็บที่ต้องมาเห็นภาพบาดตา เขาทำไมใจร้ายขนาดนี้ แล้วเขาก็ทำให้เธอต้องเจ็บมากกว่าเดิมอีก เมื่อเห็นว่าเขายิ้ม หัวเราะ และคุยกับผู้หญิงคนนั้น

ด้วยความสนิทสนม