บทที่ 10 วิ่งตามเงาคนตาย

มือข้างขวาที่มีรอยสักรูปยักษ์แยกเขี้ยวคว้าจะหยิบบุหรี่อีกมวนขึ้นมาสูบ กลับพบแต่ความว่างเปล่า ไม่ทันได้สังเกตว่าที่สูบไปเป็นมวนสุดท้าย ชนะศึกเดินกลับไปที่รถเพื่อจะหยิบซองสำรองมาใส่ไว้ในกระเป๋า เพราะดูท่าราตรีนี้จะอีกยาวไกล เดียร์น่ายังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ นานๆ ทีเขาก็อยากให้เพื่อนสาวปลดปล่อยตัวเองซะบ้าง ยิ่งช่วงนี้ความรักค่อนข้างมีปัญหาอยู่พอสมควร

เขาเดินไปถึงรถโดยไม่ได้สังเกตว่ากำลังมีดวงตาสองคู่กำลังจับตามองเขาทุกฝีก้าว

“มึงเห็นมั้ย? เห็นอย่างที่กูเห็นมั้ยบีหนึ่ง?” นักแข่งหนุ่มใช้ศอกข้างนึงสะกิดเพื่อนยับๆ อีกข้างตั้งกล้องมือถือถ่ายอยู่ภายในรถคันเดิมที่เขาเอาสาวขึ้นมาปาดีดู๊เมื่อครู่

“เห็นเต็มตาเลยล่ะบีสอง” เจ้าของคลับมองตามร่างสูงที่เดินผ่านไปตาค้าง

“ถ้ามึงเห็นก็แสดงว่าไม่ใช่ผี หรือเราเห็นผีทั้งคู่”

“ไอ้ง่าว ผีบ้านป้ามึงเปิดรถหยิบของได้เหรอ”

“กูไม่เคยไปบ้านป้าว่ะ แต่น่าจะไม่”

“หรือชนะศึกยังไม่ตายวะ”

“พังแน่ๆ ร้านกูพัง ไอ้ทศยิ่งเหมือนหมาบ้า ไม่ใช่ มันเป็นยักษ์ ยักษ์ที่แดกยาบ้าร้อยเม็ด” วาฬนั่งพูดอยู่เบาะหลังข้างๆ

“คืนค่าหุ้นกูมาก่อนเลยได้มั้ย ดูสถิติอนาคตน่าจะเจ๊ง” นักซิ่งหนุ่มยื่นมือไปแบขอ เขานึกเสียดายจริงๆ ลงไปกับมันตั้งหลายล้าน

อีกฝ่ายไม่ได้ตีมือที่ยื่นมาอย่างกวนตีน แต่กลับจับหมับเอาไว้แล้วพูดประโยคสั้นๆ ฟังแล้วชวนขนลุก

“หันหลังให้กูเอาอีกสักที เดี๋ยวกูคืนให้”

ออสตินชักมือกลับพลางคิดในใจ

‘แม่งเอ๊ย! คืนนั้นคนที่กูพลาดทำไมต้องเป็นคนใกล้ตัวอย่างไอ้ห่านี่ด้วย’

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

Line

AAAustinn__: (ส่งรูป)

Whale_wan: (ส่งวิดีโอ)

AAAustinn__: อ่านเร็ว!!

AAAustinn__: อ่านสิโว้ย!!!

Whale_wan: พวกมึงจะรอพระบิณฑบาตก่อนค่อยอ่านกันไง๊ รู้จักกันมั้ย ไลน์กลุ่มอ่ะ

Whale_wan: @เฮียทศใหญ่กว่า ไอ้ทศโว้ยยย อ่านนน!!

“กูให้ไปช่วยตามไอ้ติน มันเป็นห่าไรไลน์มาไม่พัก” โรมโชว์หน้าจอที่มีขึ้นแจ้งเตือน แต่เพราะยังไม่ได้เปิดเข้าไปเลยไม่เห็นสิ่งที่ทั้งสองคนส่งมา

“เชี่ย!! มึงเปิด” ฟีโน่อุทาน

“สัส! ฉิบหาย!” ขนาดคนที่เป็นอาจารย์อย่างเตชินก็ยังอดสบถไม่ได้

“อะไรของพวกมึ..อุ๊บ! แค่กๆ!” โรมกระเดือกเหล้าลงคอยังไม่ทันถึงอึกก็สำลักกลางอากาศ

คนที่นั่งไขว่ห้างไม่สนใจรีแอคชั่นของใคร ใช้เวลาว่างขณะที่อีกสามคนกำลังคุยแลกเปลี่ยนกันเรื่องทั่วไป กดเอาแชทเก่าที่เซฟไว้มาอ่าน [1] เขามักจะเอามานั่งดูบ่อยๆ เวลาไม่มีอะไรทำ ช่วงแรกก็เป็นที่ยึดเหนี่ยวแต่พักหลังเขากลับดูไว้เป็นเครื่องเตือนใจ

“ทศ! ไอ้ทศ!” เสียงเรียกของโรมดังมากพอจะส่งไปถึงทศกัณฐ์ให้เงยหน้าขึ้นมอง

“อะไร?”

“เปิดแชทอ่าน เร็ว!” นิ้วใหญ่เลื่อนไปเปิดดูการแจ้งเตือนในแชทกลุ่ม เห็นภาพถ่ายจากออสตินที่ออกมาเบลอๆ คิ้วหนาก็ขมวดหมุ่น แต่พอเปิดดูวิดิโอ

พรึ่บ!

เจ้าของอู่ร่างใหญ่ล่ำสันกระโดดข้ามโต๊ะวิ่งฉิวราวกับใช้วิชาตัวเบา ดึงประตูแทบหลุดจนถ้าเจ้าของประตูมาเห้นคงได้น้ำตาไหลสักแหมะ พอเพื่อนๆ ตามออกไปดูก็เห็นแค่ด้านหลังวิ่งไปไกลลิบเร็วเสียยิ่งกว่าพายุ และไม่รู้ตัวว่าพึ่งสวนกับร่างเล็กที่เดินมาถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ เฮียไปไหนเหรอครับ? ผมถามไม่ทัน” มาวินเกือบโดนชนด้วยซ้ำถ้าหลบไม่ทัน

“มันวิ่งไปดูผี” ฟีโน่ช่วยตอบแทนพลางเสยผมด้วยสีหน้างหุดหงิดกับสมองอนุบาลของเพื่อนที่บอกเห็นผี แล้วเดินนำไปก่อนใคร ไหนๆ กว่าจะมีโอกาสพักผ่อนก็ขอชมภาพไอ้ออสตินถูกไอ้ทศกระทืบเป็นบุญตา

“ฮะ?” ใบหน้าหวานไม่สามารถเก็บสีหน้างงไว้ได้ เข้าใจว่าปกติพวกหมอจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่นี่ยิ่งกว่าไม่รู้เรื่อง เขาไม่เข้าใจสักนิด

“มันมีธุระเร่งด่วน..ด่วนแบบสุดๆ เรารออยู่นี่แหละเดี๋ยวไปตามมันมาให้” โรมช่วยไขความกระจ่างแบบเป็นกลาง

“ตามนั้น” ปิดท้ายด้วยเตชิน ก่อนเดินตามๆ กันไป มาวินที่ได้แต่เอียงคอมองก็จำต้องเข้าไปรอในห้องตามที่บอก

เมื่อก้มตัวเข้าไปในเปิดเก๊ะหน้าลิ้นชัก มือหนาควานหาซองบุหรี่สีเงินเก็บเข้าใส่ด้านในเสื้อ พอก้มตัวออกมายังไม่ทันได้ปิดประตู

ก็เจอคนที่มาดักรอ...!

“คุณบี52 มีอะไรกับผมครับ?” ทำไมจะจำไม่ได้ว่าเป้นคนที่ให้บาร์เทนเดอร์ส่งค็อกเทลมาเลี้ยงเขาก่อนหน้านี้ นึกว่าปฏิเสธไปชัดเจนแล้วเชียว

“พอดีจะเอาค่าค็อกเทลเมื่อกี้มาคืนคุณ นี่ครับ” หนุ่มผิวน้ำผึ้งยื่นแบงค์สีเดิมที่ชนะศึกวางไว้มาคืนให้

“ผมดื่มก็ควรเป็นคนจ่าย”

“คงไม่ว่าถ้าผมอยากเลี้ยง เมื่อครู่ไม่ทันได้แนะนำตัว ผมหนึ่งครับ ต้องขอโทษด้วยถ้าผมบังเอิญทำอะไรข้ามขั้นตอน” ปากพูดขอโทษแต่กลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ชนะศึกไม่ได้หลบ หนึ่งเลยยิ่งได้ใจใช้มือสองข้างยันปิดทางออก กักตัวร่างสูงไว้ตรงช่องว่างที่เปิดประตูค้างไว้

“แต่ผมว่าคุณไปไกลกว่าข้ามขั้นตอนนะครับ คุณกำลังล้ำเส้น” ออกปากเตือนครั้งแรก

“เส้นแบ่งอยู่ตรงไหน โชว์ให้ผมดูได้มั้ย บังเอิญว่าคุณเนี่ยสเปคผมเลย ผมดูออกนะว่าคุณน่ะ..เป็นรับ..” ริมฝีปากสีชาฉีกยิ้มทั้งยังเขยิบเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ด้วยส่วนสูงที่ใกล้เคียงกัน ทำให้ง่ายต่อการเข้าถึงในความคิดของชนะศึก

“จริงๆ ผมชอบเข้าลึกมากกว่าถูกเข้าน่ะ” ด้วยน้ำเสียงยียวนบวกกับคำพูดแฝงเป็นนัยๆ ทำให้ดูเหมือนชนะศึกกำลังยั่วยวนอีกฝ่าย แต่เข้าลึกในความหมายของชนะศึก

มันคนล่ะอย่างกันน่ะสิ!

“ไม่ติดนะ ผมลืมบอก...ว่าชอบทั้งสองแบบ :) ” น้ำเสียงแหบพร่า ลมหายใจที่รินรดใส่กัน ริมฝีปากห่างกันแค่ระยะหนึ่งไม้จิ้มฟัน พ่อคนมั่นใจในตัวเองนึกครึ้มใจว่าน่าจะได้นัวเนียคนตรงหน้าแน่ๆ จนไม่ทันมองว่าหมัดฮุกข้างใต้ที่เตรียมจะสวนขึ้นไป

แต่ยังไม่ทันได้ฮุกเข้าปลายคาง

ปั่ก! ฝ่าเท้าที่ไม่รู้มาจากไหนก็ถีบเข้าด้านข้างลำตัวของชายชื่อหนึ่งให้ได้กระเด็นไปไกล

ไม่เท่านั้น..พอมองตามแผ่นหลังกว้างไวๆ ก็เห็นด้านหลังที่คุ้นเคยสาวเท้าตามไปคร่อมตัวหนุ่มผิวน้ำผึ้งโดยไม่พูดไม่จา สิ่งที่ทำมีเพียงการประเคนทั้งหมัดทั้งตีนใส่ไม่ยั้ง!

เขาได้แต่ยืนนิ่งด้วยความตกใจ กว่าจะได้สติคนที่ถูกคร่อมก็เลือดอาบไปทั้งหน้า แต่ก็ยังถูกเตะอัดราวกับกระสอบทราย และเขาก็ไม่ได้ออกปากห้ามแม้แต่นิดเดียว

เรียกว่าไม่รู้จะเริ่มพูดว่าอะไรจะดีกว่า..!

“เฮ้ยๆ ไอ้ทศพอๆ ไอ้ห่าเอ๊ย! พอ! มาห้ามดิวะ! ยื่นนิ่งกันทำหอกอะไร?!” วาฬสั่งการ์ดสองคนให้เข้าไปห้ามแทนที่จะเข้าไปห้ามเอง

แต่ก็นะใครจะกล้า เวลาทศกัณฐ์เลือดขึ้นหน้า ใครก็เข้าหน้าไม่ติด ถึงเข้าติดก็ได้สิทธิ์ติดปลาสเตอร์ในเวลาต่อมา

[1] มีนิยายแชทเสริมเพิ่มอรรถรส